แกเนี่ยนะนักเขียน
       "แกเนี่ยนะนักเขียน"
       นี่คือคำแรกที่เพื่อนสนิทฉันเอ่ยออกมาหลังจากที่ฉันบอกเกี่ยวกับอาชีพปัจจุบันของฉันที่ดูไม่เหมือนกับที่เพื่อนคนนั้นคาดไว้เท่าไหร่ ฉันหัวเราะเบาๆ ในร้านอาหารแนวอาร์ตที่ขายตั้งแต่อาหารหรูชั้นฟัวการ์ไปจนถึงส้มตำธรรมดาทั่วไป
       "ก็เออสิ"
       "บ้าแล้ว นักเขียนมันต้องเป็นพวกใส่เสื้อไหมพรม นั่งเงียบๆ introvert ชอบลูบหัวแมวดิวะ"
...มันไปเอาความคิดแบบนี้มาจากไหน...
        ใครสั่งใครสอนมันมาว่านักเขียนต้องเป็นแบบนั้นกัน ฉันได้แต่หัวเราะแห้งๆ ก่อนจะย้ำให้มันได้ยินอีกครั้งว่าฉันเป็นนักเขียนจริงๆ พร้อมเปิดหน้าเว็บให้มันดู ซึ่งเพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่ป.5 แต่ไม่ว่าอย่างไรก็เลิกคบไม่ได้สักที(เพื่อนไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้น เพื่อนแค่รู้ความลับเราเยอะไป) อย่างคุณเพื่อนคนนี้ก็ได้แต่พยักหน้ารับเบาๆ ด้วยสีหน้าเหมือนจะยังไม่เชื่อเท่าไหร่
       "แล้วทำไมแกถึงหันมาเป็นนักเขียนวะ"
       คำถามโคตรคลาสสิก
       "ไม่รู้ว่ะ เรื่องที่อยู่ในหัวมันสนุกดีเลยอยากให้คนอื่นได้มาอ่านด้วย"
       "ง่ายงั้นเลย?" เพื่อนฉันถามก่อนจะก้มดูดโคล่าด้วยท่าทางไม่ซื้อไอเดียฉันนัก
       "ก็งั้นมั้ง เป็นนักเขียนไม่ได้เป็นโรคติดต่อไม่ต้องหาตัวแพร่เชื้อมั้ยวะ" ฉันตอบยียวนไปงั้นเอง..

        สำหรับคุณแล้วนักเขียนเป็นยากหรือเปล่า? สำหรับเราไม่ยากขนาดนั้นแค่มีเรื่องสนุกๆ มีโน๊ตบุ๊คสักตัวที่มีโปรแกมเวิร์ดแล้วก็มีพจนานุกรมตรวจคำผิดอีกสักเล่มบวกสติอีกนิดหน่อยก็พอจะเป็นได้แล้วมั้ง...
        แล้วภาพลักษณ์นักเขียนในความคิดคุณเป็นแบบไหนหรือ เลี้ยงแมวใส่เสื้อไหมพรมกับพวก introvert รึเปล่า? ฉันตรงกันข้ามกับทุกข้อเลยค่ะ ฉันเป็นคนที่ชอบออกไปข้างนอกแต่ไม่ได้ชอบพบปะผู้คนหรอกนะคะแค่ชอบเดินไปดูสภาพรอบๆ สร้างโลกส่วนตัวท่ามกลางโลกส่วนรวม มองความเป็นไปของคน(แล้วเก็บมาเม้าท์ให้ฟังในนิยาย) ฉันเลี้ยงพุดเดิ้ลตัวหนึ่งค่ะ เป็นหมากัดเจ้าของไม่ค่อยยอมให้อุ้มเท่าไหร่หรอก แล้ว...ถ้าอยู่ในไทยก็ไม่ใส่เสื้อไหมพรมนะคะ (ฮ่า..)
       หากจะว่ากันแล้วฉันก็คงเป็นนักเขียนไม่ตรงปกล่ะมั้ง       แต่พอมีคนบอกว่านิยายฉันสนุก "ชอบเรื่องที่ไรท์เขียน" "ขอบคุณที่แบ่งปันงานดีๆ ให้อ่านนะคะ" เท่านั้นฉันก็คงจะเป็นนักเขียนแล้วล่ะมั้ง ที่จริงต้องสารภาพเลยว่าฉันเขียนไปค่อนเรื่องแล้วคนอ่านยอดไลค์เล่มถึง 500 แล้วถึงกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นนักเขียนนะ (ช้ามากเลย..) เพราะฉะนั้นคำว่า 'นักเขียน' สำหรับฉันคงไม่ใช่แค่คนที่เริ่มจรดนิ้วลงคอมแน่ๆ มันคืออะไรที่มากกว่านั้น ความรับผิดชอบที่เยอะกว่านั้น และความสนุกที่มากกว่านั้นเช่นกัน เพราะอย่างนั้นล่ะมั้งฉันถึงยังไม่ได้
       แล้วนักเขียนในมุมของคุณล่ะ? เป็นคนแบบไหนกัน?

ปล. ถ้าคุณชอบนิยายจีนแล้วเคยเห็นนามปากกาลี่เยว่นั่นคือฉัน
ปล.2 ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยแน่ใจว่าจะเรียกตัวเองว่านักเขียนได้หรือยัง
ปล.3 หากคุณอ่านผลงานเราแล้วชอบ ขอบคุณค่ะ
SHARE
Written in this book
นักเขียนสาย Anti Cliche'
บันทึกเรื่องราวการทำงานของนักเขียนนิยายจีนที่เป็นชาวไทยตั้งแต่เริ่มเรื่องจนนิยายขายออกติดอันดับ : ลี่เยว่เขียนเอง
Writer
semiColon
perfectly incomplete
ⓒ1993 | นักเขียน | นักเดินทาง เขาว่ากันว่าคุณน่าจะมีเพื่อนราศีธนูสักคน คุณน่าจะลองเป็นเพื่อนเราดูนะ

Comments

nananatte
1 year ago
ภาพลักษณ์นักเขียนสำหรับเรา ไม่น่าจะใส่เสื้อไหมพรมหรือลูบหัวแมวสักเท่าไรค่ะ แต่คิดว่าน่าจะเป็นพวกคิดอยู่ในหัว อยู่คนเดียวในที่สาธารณะได้(ในหัวคือเก็บข้อมูลสภาพแวดล้อมอยู่) ตาจะลอยๆ นิดนึง(คิดอะไรอยู่) ไม่ได้ชอบวิ่งแต่ก็ลุกไปวิ่ง เพราะนั่งนานเกินไปและปวดเอว ...แล้วก็น่าจะไม่ค่อยอาบน้ำล่ะมั้ง(เพราะคงกำลังสมองแล่น รีบจดรีบพิมพ์อยู่) และบนโต๊ะน่าจะมีแก้วกาแฟร้อนค่ะ :-)

ทำไมคิดไปแบบนี้น๊า... ขอโทษนักเขียนทุกท่านด้วยค่ะ 555
Reply
semiColon
1 year ago
เกือบครึ่งใช่ค่ะแต่เราอาบน้ำบ่อย 55555