วินาทีที่ร่วงหล่น

สนธยาลับลาดวงอาทิตย์
คืนมืดมิดมองเมียงเวียนแวะหา
ยามทิวาลาลับดับนภา
แสงดาราระยับจับราตรี

ฉันเป็นเพียงดาวหางช่างโดดเดี่ยว
เอกภพไม่แลเหลียวลดเลี้ยวหนี
เธอนั้นเล่าดาวเคราะห์แห่งนที
โลกใบนี้กี่ปีแสงที่ห่างกัน

วังวนดาวดาราจักรแสนกว้างใหญ่
ด้วยเหตุใดได้พานพบเธอกับฉัน
ได้หลงใหลได้รักได้ผูกพัน
พรหมลิขิตเสกสรรค์ดั่งมายา

ไม่เคยคิดอธิษฐานผ่านดาวตก
ไม่เคยคิดเพ้อพกปรารถนา
ไม่เคยคิดความรักจักนำพา
ใจอ่อนล้าได้เธอคอยดูแล

ฉันร่วงหล่นหลุดพ้นจักรวาล
ก้าวข้ามผ่านความขลาดและรอยแผล
คลื่นสมุทรฉุดร่างต่างผันแปร
พลันพ่ายแพ้รักมั่นนิรันดร

แม้ต่างคนต่างเคยไม่รู้จัก
แต่ต่างรักต่างเรียงลงเคียงหมอน
เคยต่างฉันต่างเธอร้าวรานรอน
หากต่างวอนขอรักตราบสิ้นไป 




- 80% translated from ‘With Just One Fall’ (my previous story) 





SHARE
Written in this book
ลิมิตความหวาน 1000%
คนมีความรัก มักเป็นคนบ้า
Writer
cobaltblue
a well-wisher
I love the colour blue, as long as it reminds me of you.

Comments