คำว่า " ค รั้ ง เ เ ร ก " ก็จะน่าตื่นเต้นหน่อยๆ
      อย่าเพิ่งคิด 18+ นะ!

      นี่เป็นเรื่องราวในสมุดไดอารี่เก่าของเรา เราต้องการมาเล่าลงในนี้ เผื่อวันนึงเราเผลอทำสมุดเล่มนั้นหาย(ทำหายหลายรอบแล้ว เพิ่งหาเจอ)   เรื่องราวก็จะเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 1 ปีเกือบ 2 ปีที่แล้ว ตอนฉันอายุ 16 ปี เป็นการผจญภัยครั้งแรก โดยที่ไม่มีพ่อแม่มาด้วย

16/07/59
      นี่คือ "การผจญภัย โดยที่ไม่มีพ่อแม่ เป็นครั้งแรก" 

      เรื่องก็เริ่มจาก เรา และเพื่อนๆอยากไปติวที่ม.ขอนแก่น พวกเรานั่งรถไฟกันไป จาก โคราช ไป ขอนแก่น ใช้เวลาเดินทางก็เป็น 5 ชม.เลยละ และนั่นเป็นเป็น ค รั้ ง แ ร ก ที่เราได้นั่งรถไฟแบบปกติ(เคยนั่งแต่รถไฟฟ้า กับรถไฟฟ้าใต้ดิน) ตอนแรกก็ตื่นเต้นนะ แต่พอนั่งไปหลายชม. ก็เบื่อ พอพวกเราไปถึงขอนแก่นก็แยกย้ายกันไปตามหอพักที่เราจองก็แยกกันเป็น 2 กลุ่ม เอาเป็นกลุ่มA กับกลุ่ม B ละกัน ฉันไปพักกับกลุ่ม A แต่สนิทกับเพื่อน กลุ่ม B 
      
       ทำไมเราไม่พักกับเพื่อน กลุ่ม B นะหรอ?
       นั่นก็เพราะ ที่พักกลุ่ม A ราคาถูกกว่าและใกล้มหาวิทยาลัย มากกว่า

        พอเราลงจากรถไฟ ก็ต่อรถแท็กซี่เข้าที่พัก พอเราถึงที่พัก พวกเราก็ร้องตกใจ เพราะ ภาพในเว็บ ไม่เหมือนของจริงซักนิด ง่ายๆ ก็คือ    ภ า พ  ไ ม่ ต ร ง ป ก นั้นเอง พอพวกเราจัดแจงของเข้าเรียบร้อย กลุ่ม B ก็ชวนไปเซ็นทรัลขอนแก่น เราก็ตอบตกลง เราก็ชวนเพื่อนกลุ่ม A แต่พวกเขายังไม่ไป เพราะอากาศยังร้อนอยู่ เราเลยต้องออกไปเองคนเดียว ตอนออกมาพกความมั่นมาเต็ม พอมาจริงๆนี่ ใจไปอยู่ที่ตาตุ่มเลย ไม่รู้ว่าจะไปยังไง เพราะ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่มาขอนแก่น 

         พอตั้งสติได้ ก็เปิด พันทิป เลยจ้า เสิร์ชวิธีไปเซ็นทรัลขอนแก่นจากมข. แล้วก็เจอ นั่นก็คือ นั่งรถตู้ไป นี่ก็เดินหารถตู้คนเดียวจนเจอ และแล้วก็ถึงเซ็นทรัล พวกเราก็เที่ยว บลาๆๆ  พอจะกลับ ก็โทรไปหาเพื่อน กลุ่ม A ก็ไม่มีอยู่ห้องเลย เราเลยไปนั่งเล่นอยู่ห้องเพื่อนกลุ่ม B ก่อน พอนั่นไปสักพัก พวกเราก็ไปถนนคนเตินกัน พอเดินเสร็จ ก็ต้องแยกย้ายกันกลับ แน่นอน เราต้องกลับเอง โดยการนั่งรถเมล์ไปลงคอมเพล็กในมอ แล้วเดินกลับหอเอง

17/07/59
         พวกเราแต่งตัวชุดนักเรียนและออกจากหอพักกันแต่เช้า เพราะ ไม่รู้จะไปถึงที่ติวตอนไหน พอไปถึงก็เจอปริมาณคนมหาศาลลลลล แต่ประเด็นอยู่ที่ว่า เราลืมปริ้นข้อมูลการเข้างานทั้งหมดมาคนเดียว เราเลยต้องขึ้นรถเมล์กลับไปแถวคอมเพล็กคนเดียว เพื่อหาร้านถ่ายเอกสาร เราเดินเป็นชม. กว่าจะเจอ พอถ่ายเอกสารเสร็จก็รีบกลับไปที่ติว ดีนะ ที่เพื่อนจองที่ให้เราแล้ว จากนั้นการติวก็ผ่านไป....

         พวกเราก็เดินออกมากันทั้งหมด แต่กลุ่ม A จะกลับหอ ส่วนกลุ่ม B จะไปเที่ยวต่อ เราก็เลือกไปกับเพื่อนกลุ่ม B จากนั้น พวกเราก็เดินไปรอรถเมล์ แต่ไม่มีรถมาซักคน สุดท้าย ก็พากันเดินกลับหอ เอ๊ะ! นี่สงสัยกับตัวเองมากว่า เราจะเดินกลับหอไปกลับพวกเค้าทำไม นี่ไม่ใช่หอที่เราพัก แต่สุดท้าย เราก็เลือกที่จะเดินกลับไปพร้อมกับพวกเค้า พวกเราก็ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ เปิด GPS เดินกันไป เป็นเวลาประมาณ 2 ชม. ที่เดินกันมา ล้ามากก จากนั้น พวกเราก็แวะกินก๋วยเตี๋ยวแถวหอเพื่อน พอถึงหอเพื่อนก็เกือบทุ่มนึงแล้ว ทุกคนล้าหมด ไม่มีแรงไปเที่ยวต่อ เราก็ไม่ได้เข้าไปหอเพื่อน  เพราะรู้สึกล้าและกลัวจะไม่มีรถเมล์กลับแล้วด้วย เราเลยเดินออกไปรอรถหน้าซอย รอ.......

         และแล้วก็มีรถเมล์มา บราโวววววว เราก็โบกรถ พอรถจอดเทียบท่าปุ๊ป รถก็ชะโงกไปถามว่า "เข้ามข.ไหมครับ" คนขับก็ตอบมาว่า "ไม่เข้านะ แต่ผ่านรพ.ศรีนครินทร์ แล้วก็ไม่มีรถวิ่งแล้วด้วย ขึ้นมาเหอะ " แต่สิ่งที่ทำให้เราตกใจตลอดการสนทนานี้คือ เสียงที่มาจากที่นั่งข้างหลังรถเมล์         เสียงที่พึมพัมว่า ขึ้ น ม า เ ถ อ ะ ซ้ำไป ซ้ำมาแบบหลอนๆ พอเราหันไปปุ๊ป ก็ตกใจ เพราะ มีคนชะโงกมามองเรา เราก็เลยตอบคนขับว่า "ไปครับ" พอขึ้นไป สิ่งที่เจอคือกระเทยหนึ่งคนและผู้หญิงอีก 2 คนที่ใส่ชุดนักเรียน นั่นทำให้รู้ว่า พวกเค้าก็รุ่นราวคราวเดียวกัน เราไม่กล้าเข้าไปนั่ง ถึงแม้จะมีที่ว่างทั้งคันก็ตาม ก็ยืนริมข้างนอก ทำท่าเป็นรับลม พวกเค้าก็เขยิบเข้ามาใกล้ แล้วก็มองเรา คุยกัน เค้าก็ถามเราว่าชื่อะไร มาจากไหน จากนั้นเราก็ลงตรงรพ. ก็เดินเข้าไปได้ซักพัก ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งจากข้างหลัง พอหันไปก็เจอกระเทยที่อยู่บนรถวิ่งมา (ภาพก็จะหลอนๆหน่อยๆ คือ วิ่งมาแบบหน้ากลัว ในตอนดึกๆ) เค้าวิ่งมาขอเฟสเรา โดยการยื่นมือถือตัวองที่เปิดเฟสบุ๊คหน้าค้นหาไว้เรียบร้อย เราก็พิมพ์ให้ เค้าก็กดแอดตรงนั้นเลย แล้วเรา 2 คนก็ยืนนิ่งๆเหมือนเค้ากดดันให้เรารับแอดทันที เราก็เลยต้องหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อรับแอดให้เห็น แล้วเค้าก็บอกทางไปคอมเพล็ก ที่ที่ซึ่งใกล้หอพักเรา และแล้วเราก็ถึงหอพัก

18/07/59
          สำหรับวันนี้ ทุกอย่างเริ่มต้นได้สวย ขึ้นรถไปติว ติวก็สนุกดี พอติวเสร็จ.....

          ฝนตกลงมาแรงมาก เราเดินไปหาเพื่อนกลุ่ม B ก็คิดว่าจะไปเที่ยวกัน เพราะ เมื่อวานไม่ได้ไปเที่ยว แต่เพื่อนบอกว่า "วันนี้ไม่ได้ไปหรอก ฝนตกแรงขนาดนี้นะ" เราก็ยังคิดจะไปนั่งเล่นหอเพื่อนอยู่ อย่างน้อยเราก็รู้ทางกลับแบบเมื่อวาน แล้วเพื่อนก็พูดขึ้นมาว่า "กลับหอไปเถอะ ไปกลับไปกลับ เดี๋ยวจะดึกเอา" สุดท้ายเราเลยตัดสินใจกลับหอตัวเอง 

          เราแชทหาเพื่อนกลุ่ม A ว่าถึงหอหรือยัง คำตอบคือ ถึงหอหมดแล้ว 
          นั่นทำให้เราต้องกลับหอเองอีกครั้ง ด้วยการเดินไปรอรถเมล์ฟรีของมอ รอนานมาก ก็ยังไม่มา เห็นคนกลุ่มนึงเดินไปรอที่อื่น เราก้เลยเดินตามไป เดินไปจนถึงอีกป้าย ก็มีรถมาจอด ก็ขึ้นไป ตอนแรกก็ไม่แน่นหรอก แต่พอไปจอดที่ติว คนก็ขึ้นมาเยอะ เราก็ถูกเบียดชิดผนัง แล้วหัวเราไปติดเพดานก็ต้องงอหัวลงมาหน่อย  ใกล้ๆเราก็มีนักเรียนหญิงคนหนึ่งหน้าตาน่ารักแต่คนก็ขึ้นมาเยอะเลยจน หน้าเราสองคนใกล้กันมา รถก็โคลงไปโคลงมา เบรคบ้าง ทำให้เราสองคนโยกหากันจนจะจูบ จะหอมแก้มกันหลายคน ดีนะ ไม่โดน   แล้วเราก็กลับถึงหอพักกกกก

19/07/59
         เริ่มต้นวันมาวันมาไม่ค่อยสวยสักเท่าไรนัก พวกเราไปถึงที่ติวช้า การติววันสุดท้ายก็ผ่านไป ตอนจบของงานก็จะต้องรับเงินคืน 300 บาทที่เป็นค่าจ่ายมาก่อน จำนวนคนที่รอรับก็มหาศาล พวกเราหลงจากกัน พอเรารับเงินก็ปาไป ทุ่มกว่าๆ เราก็ตามหาเพื่อน โทรไป ปรากฎว่า เพ่อนกลับถึงหอทุกคนแล้ว เหลือเราคนเดียว อืมมมมม เราเลยกลับแบบเดิม ด้วยการไปรอรถเมล์ฟรีของมอ รอนานก็ยังไม่มา ก็เลยเดินทวนไปเหมือนเมื่อวาน ก็พอเจอรถก็โบก ปรากฏว่า ไ ม่ จ อ ด เราก็เลยเดินไปเรื่อยๆ เหมือนจะเดินกลับหอเลย 
       
          แต่สวรรค์ก็ไม่ได้ใจร้ายกับเราถึงขนาดนั้น จู่ๆ ก็มีรถมอเตอร์ไซต์มาจอด คนขับเป็นทอม คนซ้อนเป็นผู้หญิง พวกเค้าบอกจะไปส่ง เราก็ไป (นี่เชื่อคนง่ายจัง ถ้าเค้าพาไปฆ่าข่มขืนขึ้นมานี่ซวยนะ) สุดท้ายก็ถึงหอพักอย่างสมบูรณ์ 

20/07/59
         วันนี้เป็นวันที่เราต้องกลับโคราช 
       
         เพื่อนกลุ่ม A จะกลับรถตู้ ส่วนกลุ่ม B จะกลับรถไฟ ฉันก็ต้องเลือกรถไฟสิ!

         ตอนแรก เพื่อนกลุ่ม B บอกจะรออยู่ ตลาด สักพักก็ย้ายไปรออยู่ ประตูน้ำ เราก้เดินมาจากหอคนเดียว รอรถเมล์ออกไปนอกมอ ก็เห็นรถไปจอด บขส ก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนไปตลาดคนเดิน ที่นั่นมีรถเมล์มาจอดหลายคัน น่าจะมีรถไปประตูน้ำแหละ ก็ขึ้นไป จนลง บขส นี่ก็แบกกระเป๋าอย่างหนักเดินหารถไปประตูน้ำ แล้วก้เจอ ก็ขึ้นไปนั่ง นั่งไปสักพัก ลืมไปว่าไม่รู้หน้าประตูน้ำเป็นยังไง บนรถก็ไม่มีคน ก็เลยใช้กูเกิ้ลเสิร์ชหา พอลงที่ประตูน้ำก็โทรหาเพื่อน พวกเราเดินวนกันไป กันมา กว่าจะหากันจนเจอ พอเจอก็พากันนั่งรถไฟกลับโคราช

สำหรับทริปนี้ทำให้เราได้รู้ว่า
บางครั้ง เราก็ต้องอยู่คนเดียวให้เป็น

SHARE

Comments