แสงแดดจ้ากับฟ้าสีหม่น
ฤดูร้อนปีนี้ช่างร้อนได้ใจเหลือเกิน 
ทั้งแสงแดด และไอร้อนที่ต้องพบเจอในทุกๆ วัน เพียงออกไปเดินเตร็ดเตร่ไม่ถึง 10 นาที สิ่งที่จะได้รับเมื่อกลับเข้ามาในที่ร่ม มีมากกว่าแค่ความเมื่อย แต่เป็นทั้งเหงื่อ จำนวนมลพิษในปอด และความเหนียวเนื้อตัวไปทุกสัดส่วน

ทนได้ไม่นาน ฝนก็ตกซะแล้ว

พายุลูกใหญ่ในฤดูร้อน ทำให้ทั่วทั้งเมืองตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของน้ำฝน และก้อนเมฆที่ปกคลุม
จริงๆ ก็คลายร้อนดีอยู่หรอก แต่ปริมาณน้ำที่เอ่อนองตามมามันไม่ใช่เรื่องตลกเอาเสียเลย
การเดินทางเป็นไปได้อย่างยากลำบาก จะขับรถเอง เดินออกไป หรือ ใช้ขนส่งสาธารณะ ก็ต้องเผชิญปัญหาคนละรูปแบบ

ทั้งหมดนี้คือคำอธิบายสภาพอากาศในช่วงเดือนเมษายน
ฉากหลังของความรู้สึกที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องตลกเช่นกัน
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดขึ้นแน่นอน ฉันมั่นใจอย่างนั้น
ทว่าในครั้งนี้มันหนักหน่วงขึ้นกว่าเดิม ด้วยปัจจัยหลายอย่างประกอบกัน

ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาเริ่มขึ้นจากการเป็นคนที่รู้ใจกันกว่าใคร 
ถึงเธอจะมีใคร หรือเขาจะมีใคร
ความรู้สึกที่มีต่อกันก็คงที่เสมอมา
ทั้งคู่ต่างไว้ใจอีกฝ่ายในการเป็นตู้นิรภัยเก็บความลับชั้นดี เรื่องราวระหว่างเธอกับเขาจึงไม่มีวันที่จะแพร่งพรายออกไป
แต่ความลับนี้จะยังคงสถานะของมันต่อไปได้อีกนานเท่าไรกัน?

พายุที่เข้าปกคลุมทั่วเมืองในเวลานี้ไม่ต่างอะไรจากความรู้สึกของฉัน
ทุกอย่างมันช่างดูยากเย็นเสียเหลือเกิน ฉันอยู่ในสภาพแวดล้อมนี้มาได้ 3 เดือนกว่าแล้ว 
แต่การผูกมิตรกับเพื่อนใหม่ก็ยังเป็นเรื่องที่ฉันทำไม่สำเร็จสักที

ฉันเป็นคนไร้มนุษยสัมพัันธ์?
ฉันไม่พยายามเข้าหาคนอื่นก่อน?

ไม่จริงเลย 
ทุกวิถีทางการผูกมิตรได้ผ่านออกไปจากตัวฉันหมดแล้ว แต่ดูเหมือนว่าสัญญาณที่ส่งออกไปจะไม่ค่อยเสถียรนัก บรรดาผู้รับสารของฉันเลยได้รับข้อความแห่งการเป็นมิตรอย่างครึ่งๆ กลางๆ หรือบางคนก็ไม่ได้รับเลย 
ผลสุดท้ายที่ได้รับกลับมา เลยกลายเป็น บรรยากาศที่น่าอึดอัดใจ

"สีผมใหม่สวยดีนะ"
ฉันเอ่ยปากกับเพื่อนร่วมงานในบ่ายวันหนึ่ง
...
สิ่งที่ฉันได้รับกลับมาคือการจ้องหน้าอย่างเย็นชา ส่วนสายตานั้น บอกไม่ได้เลยว่าคิดอะไรอยู่

เท่านั้นความรู้สึกทั้งหมดในช่วงเวลาที่ผ่านมาทำให้ฉันคิดได้ว่า พยายามไปอย่างไรก็ไร้ผล 
ขอจบการพยายามแต่เพียงเท่านี้ก็แล้วกัน

ถึงจะกลับสู่วิถีชีวิตปกติแล้ว ฉันก็ยังไม่อาจลืมเรื่องราวในคืนนั้นได้ และยังคงถวิลหามันอย่างไม่เสื่อมคลาย มันยังคงวนเวียนมารบกวนจิตใจฉันอยู่ในทุกขณะ จนบางครั้งถึงขั้นจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ฉันคงต้องยอมรับ

ฉันคิดถึงเขาเสียแล้ว

เมื่อหลายปัจจัยเกิดขึ้นรวมกันอยู่ที่ฉัน จิตใจข้างในก็อ่อนไหวไร้ที่พึ่งขึ้นมาทันที
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่สามารถพูดกับใครได้เลย
ไม่ใช่กับคนใกล้ตัว คนรัก เพื่อนสนิท หรือ ครอบครัว 
เนื่องจากเรื่องราวมันสุดโต่งจนเกินไป และความสัมพันธ์ของฉันกับเขา ก็เป็นความลับเสียด้วย
แล้วฉันควรทำอย่างไร?

เขาไม่ตอบข้อความที่เธอส่งไป

เธอรู้ข่าวว่าเขาต้องเข้ารับการผ่าตัดเนื้องอก
เธอรู้ว่าเขาปฏิเสธนัดส่วนตัวระหว่างเธอกับเขาในวันนั้น
เธอรู้ว่าเขาปฏิเสธนัดทานอาหารที่ทั้งเขาและเธอ ต่างได้รับการเชื้อเชิญในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
เธอรู้ถึงสาเหตุของทุกข้อที่กล่าวมา

"ช่วงนี้ไม่ค่อยมีตังค์ รอเงินเดือนออกก่อนนะ"
เขาเคยกล่าวเอาไว้กับเธอก่อนค่ำคืนนั้นจะเกิดขึ้น ในห้องหมายเลข 9 ที่ทั้งคู่ต้องทำเพียงแค่
"เดินตรงไป" เพื่อไปถึงมัน

เธอรู้ดีทุกอย่าง
แต่ความรู้สึกของเธอไม่รับรู้แบบเดียวกันด้วย

"อ่อ โชคดีนะ"
เธอกล่าวกับเขาเพื่อเป็นการปิดบทสนทนา และได้แต่หวังว่าจะไม่กดทักเขาไ
ปอี
SHARE
Writer
siarra
writer
dreamcatcher

Comments