สองเรื่องที่พูดแทนกันไม่ได้
1. นักเขียน โตมร ศุขปรีชา เขียนไว้ในโพสต์หนึ่งตามลิงค์นี้ 
https://www.facebook.com/tomornism/posts/1192368687539231
ทำนองว่า นานๆ ไป "เรื่องเล่า" ที่คนอื่นพูดเกี่ยวกับตัวเราชักจะมากขึ้นเรื่อยๆ จนบางทีเราเองก็ชักจะไม่แน่ใจว่า มันใช่เราหรือเปล่า 
2. ก็คงจะอย่างนั้น พ่อแม่ญาติพี่น้องเล่าว่า ตอนเราเด็กๆ เราทำอย่างนั้น เราเป็นอย่างนี้ และเรา(คง) "รู้สึก" อย่างโน้น ต่อมา เพื่อนสมัยเรียน เพื่อนร่วมงาน ทั้งคนที่เราชอบและไม่ชอบ และทั้งคนที่ชอบเราและไม่ขอบเราก็มีเรื่องเล่า ว่าพวกเขาเคยรู้เคยเห็นว่าเราทำอย่างนั้น เราเป็นอย่างนี้ และเรา(คง) "รู้สึก" อย่างโน้น
3. ทุกเรื่องก็คงจะ "จริง" ตามที่พวกเขา "รับรู้" หรือ "ปรุงแต่ง" ไม่อาจไปตามตรวจสอบ หรือบอกเล่าแจกแจงให้รับรู้หรือรู้สึกอย่างเราได้ทุกเรื่อง ถึงเราจะจำได้ พูดถึงได้
4. คิดๆ ไป เราเองก็ชอบเล่าถึงคนอื่น แต่ไม่ว่าใครจะพูดถึงเรา หรือเราจะพูดถึงใคร น่าจะมีอยู่ สองเรื่องที่คนพูดไม่รู้ และคนที่น่าจะรู้ก็พูดไม่ได้
5. นั่นคือ เรารู้สึกนึกคิดยังไงตอนที่เราเกิดมา และเรารู้สึกนึกคิดยังไงตอนที่เราตายไป
SHARE

Comments