เศษดาวเคราะห์ ที่หลุดวงโคจร,,
“เธอชื่ออะไรนะ มุ่ยรึป่าว?”
“คนบ้าอะไรชื่อมุ่ย? แล้วในค่ายนี้มันมีชื่อนี้ที่ไหนกัน?” ฉันคิดในใจ
“ฝ้าย หลิน พู่ สมร?” เจ้าของคำถามยังไม่หยุดเดา
“ พอๆ เราชื่อ โอ “
“ ยินดีที่ได้รู้จัก เรา ที :))” เจ้าคนที่เดาไปเรื่อยเมื่อสักครู่ ส่งยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร



————— เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
         แต่เพราะที่แห่งนี้
         อยู่ๆวงโคจรของเราก็สัมผัสกัน
         แต่มันรวดเร็วและรุนแรงเกินไป

         ฉันเป็นแค่ดาวเคราะห์ เล็ก ขรุขระ หยาบ 
               แต่บอบบาง,,
               เธอเป็นศูนย์กลาง
               แผดเผา  และแน่นอน
               ฉันสลายไป      ____________

เรื่องราวมันซับซ้อน
สุดท้ายแล้วการเข้ามาเดาชื่อของฉันในวันนั้น
เป็นการกระทำที่เธอตั้งใจ
ให้ฉันจำเธอได้,,

เธอเข้ามาทำความรู้จักฉันมากขึ้น
เธอบอกว่าดาวเคราะห์อย่างฉันเปล่งแสงได้
และสว่างกว่าพระอาทิตย์อย่างเธอเป็นไหนๆ
เธอทำให้ฉันเข้าใจว่า ฉันเป็นลูกหลานดวงอาทิตย์
ที่พลัดพราก
ฉันมีความสุข ฉันรู้สึกเปล่งประกาย
จนกระทั่ง,,
เธอจูงดาวฤกษ์เข้ามา แล้วบอกว่า
เค้าคือคนที่อยู่ในวงโคจรที่ใกล้ที่สุดของเธอ
และเธอเสียใจที่ไม่ได้บอกฉัน
เธอไม่อยากเสียฉันไป
และเธอก็ไม่อยากเสียเค้าไปเช่นกัน


ฉันเป็นยังไงน่ะหรอ,,
.
.
.
ฉันโคจรรอบเธอเป็นปีๆ 
ค่อยๆห่างออกมา
ทุกครั้งที่ฉันโคจรเข้าใกล้
มีแรงบางอย่างผลักให้เราออกจากกัน

แต่..
ทุกครั้งที่ฉันใกล้
ฉันเห็นดาวฤกษ์มากกว่าหนึ่งดวง
อยู่ในวงโคจรที่ใกล้กว่าฉัน
บางดวงก็เป็นดาวเคราะห์
ที่เธอหลอกเค้าว่าเป็นดาวฤกษ์


สุดท้าย ทุกอย่างก็พัง
ตัวของฉันแตกสลาย กลายเป็นฝุ่นผงของดาวเคราะห์
และวงโคจรของเราก็ไม่เคยได้กลับมาสัมผัสกันอีกเลย

ตอนนี้ฉันจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่า
พระอาทิตย์อย่างเธอนั้น
หน้าตาเป็นแบบไหน
สดใสแค่ไหน


เธอเหมือนพระอาทิตย์ที่ฉัน
ไม่เคยรู้จักอีกต่อไป,,

ฉันกลายเป็นเศษของดาวเคราะห์ที่หลุดวงโคจร
และไม่ต้องการเข้าไปในวงโคจรใด


อีกเลย...




SHARE

Comments