สงกรานต์นานๆที
หมดไปแล้วสำหรับช่วงเวลาสงกรานต์ประจำปี 2561 

สงกรานต์ปีแรกพร้อมยาต้านซึมเศร้า - สงกรานต์ปีแรกที่ไม่เปียกน้ำเลย และไม่อยากเล่นน้ำแต่อย่างใด - สงกรานต์ปีแรกที่ไม่เจอญาติๆ(คนอื่นๆ)เลย - สงกรานต์ปีแรกที่ไม่ได้กินกุ้งเผา - สงกรานต์ปีแรกที่ได้ไปทำบุญที่วัดกับแม่แค่สองคนในรอบหลายปี // เป็นสงกรานต์ปีแรกในหลายๆมิติ แต่ปีนี้เรายังหอบงานกลับมาทำที่บ้านแบบเดิม แถมงานคืบหน้าน้อยลงกว่าเก่าอีก 555 เพราะมันเกิดช่วงขี้เกียจติดกับช่วง Down stage อากาศร้อนๆแบบนี้ใครๆก็อยากหนีไปอยู่แต่ในห้องแอร์ทั้งนั้น และความตั้งใจที่จะทำงานก็หายไปทันทีที่เผลอกดเปิดยูทูป ก็ได้แต่นอนฟังเพลงและฝังตัวลงในผ้าห่มทั้งดาวน์ๆแบบนั้นแหละ

ก่อนหน้านี้มีเรื่องเกิดขึ้นนิดหน่อย พอดีเราทำงานบางอย่างอยู่ เป็นโปรเจคที่ร่วมด้วยช่วยกันหลายคน มีทั้งเรา รุ่นน้อง รุ่นพี่และอาจารย์จากหลายส่วน เมื่องานเริ่มเผยแพร่ เราเป็นเหมือนเวอร์ชั่นทดลองของโปรเจคนี้ เพราะเป็นเหมือน MV ตัวเต็มตัวแรกของอัลบั้มจากศิลปินใต้ดินที่ยังไม่เป็นที่รู้จัก แต่มันดันเป็น Heavy Metal น่ะสิ .. สิ่งที่ทำให้งานนี้กระจายออกปได้ก็คือสปิริตของเราล้วนๆ เราแชร์ให้เพื่อนจำนวนมาก ญาติเราก็ช่วยแชร์ให้เพื่อนๆเค้าอีก งานถึงมีคนเข้าชมเยอะ แต่ไม่มีใครแสดงความคิดเห็นเลย ... 

เข้าใจอารมณ์เนอะ งานคนแชร์ คนไลค์เยอะเพราะเราพยายาม แต่ไม่มีใครออกความเห็น บางทีอาจไม่ได้อ่านด้วยซ้ำ (ก็มีคนยอมรับตามตรงว่าไม่ได้อ่าน)  มันก็เฟลๆหน่อยจนกระทั่งผลงานชิ้นที่ 2 ออกมา จากรุ่นน้องที่รักมากคนหนึ่ง โอ้โห เริ่มมีคนมาแสดงความคิดเห็นแล้ว แต่มีความคิดเห็นนึงกระตุกใจเราอยู่เหมือนกัน เป็นรุ่นพี่ที่เรารู้จัก (แต่เค้าไม่รู้จักเรา) บอกว่าเขียนดี ไม่รู้สึกถึงกำแพงของภาษา ในขณะที่งานของเรานั้นถูกกองเซนเซอร์สั่งให้รีไรท์ใหม่ งานออกมาเป็นรูปแบบของงานวิชาการเพื่อป้องกันตัวเราเองและป้องกันโปรเจคไม่ให้มีปัญหา (ใช่ค่ะ เรามีกองเซนเซอร์เป็นของตัวเอง) เราพอเข้าใจสถานะภาพของงานเรานะ ว่าทำไมถึงไม่มีคน "กล้า" มากพอที่จะพูดอะไรมาก แต่มันมีอีกอย่างที่เราเฟลหนัก คือการที่อาจารย์ในเอกเราไม่ได้มีการนับสนุนแบบการเขียนเชียร์เหมือนของน้องเอกอื่น 

(เข้าใจก่อนนะว่าเราป่วย) จนเราน้อยใจไปเอง เริ่มโทษตัวเอง เริ่มไม่โอเคกับความคิดของตัวเอง แล้วตัดสินว่างานมันคงแย่เกินกว่าที่อาจารย์จะเชียร์ ก็ทุกข์หนักพอควร ร้องไห้นิดหน่อย งอแงใส่ไม่ถูกคนอีกต่างหาก เลยเหมือนยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ 

จนมาวันนี้ เราคุยเรื่องสัพเพเหระกับแม่ มองดูแม่ที่อยู่ดีๆก็ผอมลงฮวบฮาบเพราะอากาศร้อน กินข้าวไม่ค่อยได้ อยากกินแต่น้ำ เลยน้ำให้น้ำหนักลงไปอย่างน่าตกใจ เราเป็นห่วงแม่มากจนเกือบลืมเรื่องงานไปเลย และในวินาทีนั้น เราเห็น ... เราเห็นอดีตที่หมุนทวนย้อนกลับมาเป็นภาพจำของสงกรานต์ปีก่อนๆ 

แต่ก่อนเรามักไปอยู่ที่บ้านยายช่วงซัมเมอร์ อยู่นานเป็นเดือนๆ โดยเฉพาะเมษา เป็นช่วงเวลาที่สนุกมาก เรารักสถานที่ รักบรรยากาศ รักผู้คนที่นั่น (ผู้ชายคนแรกในชีวิตที่เรารู้สึกชอบก็เป็นเพื่อนรุ่นพี่ของเราที่นั่น) แต่ในขณะเดียวกัน เรารับรู้ได้ว่า เกือบสิบปีแล้วตั้งแต่การไปเยือนบ้านยายครั้งล่าสุด คน/สถานที่/บรรยากาศ เปลี่ยนไปมาก ผู้ใหญ่หลายท่านที่เราเคารพนับถือเป็น "ป้อขา - แม่ขา" เสียชีวิตไปแล้ว เด็กๆที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันมา ไปเที่ยวด้วยกัน กินข้าวพร้อมกัน ตอนนี้ คนนึงอยู่ในสถานพินิจจากข้อหาค้ายาเสพติด คนนึงกำลังจะแต่งงานทั้งที่อายุไม่ถึง 16 วัดและที่นาที่เราคุ้นเคยเปลี่ยนไปมากด้วยความเจริญที่เข้ามา เป็นพุทธพาณิชย์เต็มตัว ที่นาก็มีถนนตัดผ่าน กลายเป็นเส้นทางหลักของรถที่ขับขึ้นภาคเหนือ

หลายสิ่งเปลี่ยนไป แต่เรากลับไม่รู้สึกเศร้าใจมากนัก เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่เราเผชิญทุกวัน เราไม่ได้ตั้งความหวังว่าวิถีชีวิตแบบเดิมๆนี้จะคงอยู่ตลอดกาล เราเติบโตมากพอที่จะมองเห็นการเกิด แก่ เจ็บและตาย เห็นวัฏจักรที่หมุนผ่านไป ทำให้เราคิดได้ว่า 
ทำไมเราต้องเสียใจ/น้อยใจกับสิ่งที่กำลังเกิด ในเมื่อมันกำลังจะกลายเป็นอดีตอยู่ดีๆก็คิดได้ซะงั้นแหละ... โรคซึมเศร้ามันมีวิธีการดำเนินไปของมัน ยาก็มีระยะเวลาออกฤทธิ์ตามรอบของยา ทุกอย่างล้วนเป็นวัฏจักร งานเขียนชิ้นนี้ไม่ได้อยู่กับเราไปตลอดชีวิต เรายังสามารถเขียนงานอื่นๆได้อีก ถึงแม้จะไม่มีใครเป็นกำลังใจให้เลย จะไม่มีใครอ่าน จะไม่มีใครแสดงความคิดเห็นเลยก็ตาม แต่เราต้องไม่ลืมว่าเราเขียนบทความนี้เพราะอะไรกันแน่ อะไรคือสิ่งที่อยู่ในใจ อะไรคือสิ่งที่คาดหวังกันแน่ ระหว่างยอดแชร์/ความเห็น/ไลค์ กับการกระตุ้นจิตสำนึกของผู้คน เราต้องคิดให้ดีและต่อสู้ให้ได้ สู้ทั้งกับตัวเองและกับโลกใบนี้นี่แหละ 
อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวมันก็มีลูปใหม่เข้ามา ปล่อยให้มันผ่านไปตามธรรมชาติแบบนี้แหละดีแล้วเนาะ ... รอจนกว่าสักวันหนึ่งเราจะแข็งแรงพอที่จะลุกได้เอง รอหน่อยนะตัวฉัน : )
SHARE
Writer
rosegoldviper
realistical human
Dreamer / Listenner / Steak lover

Comments