Color of The SKY [2]
มีคนเคยบอกว่า ถ้าได้ทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งซ้ำๆเป็นเวลา 21 วัน เราจำทำสิ่งนั้นจนเป็นนิสัยติดตัวต่อไป ฉันได้ลองพิสูจน์สมมติฐานนี้แล้ว พบว่ามันเป็นเรื่องจริง "แค่ครึ่งเดียว.." 

ตั้งแต่ฉันเริ่มกินยาต้านซึมเศร้า มันทำให้ฉันกล้าที่จะคุยกับคุณมากขึ้น จริงๆมันเกิน 21 วันมาแล้วล่ะ ที่เราคุยกันบ่อยๆ ฉันจำวันที่เรานั่งทำงานข้างกันได้ดี มันเป็นวันที่ดีมากๆวันหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยมีประโยคสนทนาสักเท่าไหร่ และมีการจ้องจับผิดของคนอื่นอยู่ แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้น เพราะฉันเชื่อว่า เราวางตัวดีพอสมควร เราไม่ได้เข้าใกล้กันเกินความจำเป็น ต่างคนก็ต่างทำงานของกันและกัน แต่มันมีความสุขเมื่อเราพูดในสิ่งเดียวกัน มีความคิดร่วมกัน ฉันชอบที่จะทำงานร่วมกับคุณจังเลย 

ตอนนี้คุณมองฉันในฐานะอะไรกันนะ? ยังห่างไกลแบบนั้น หรือใกล้ชิดเข้ามาบ้างแล้ว ฉันขอโทษที่พยายามจะเข้าใกล้คุณมากเกินไป ฉันรู้ว่าการสัมผัสเป็นเรื่องที่ต้องห้าม แต่บางทีฉันก็ทำไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ในที่สาธารณะซะด้วย แต่คุณมักจะหัวเราะกับสิ่งที่ฉันทำเสมอๆ ฉันชอบรอยยิ้มของคุณนะ ที่มันออกมาจากดวงตาของคุณ ถึงเปลือกนอกของคุณจะเป็นคนสุภาพเรียบร้อย มีคนจำนวนมากปลื้มคุณแบบเดียวกับฉัน คุณน่าจะรู้ตัวแล้วแหละ แต่คุณก็วางตัวได้ดีกับเด็กพวกนั้น แล้วฉันล่ะ? ในสายตาของคุณ ฉันเป็นแบบเด็กพวกนั้นหรือเปล่า? 
บางที.. การหาความหมายของความรู้สึกที่ส่งผ่านสายตาก็ยากซะหลือเกิน
หรือจริงๆแล้วมันไม่มีอยู่ 5555 อยากคุยกับคุณอีกจัง แต่ตอนนี้เป็นวันหยุด คุณควรได้ปลดสถานะที่เกี่ยวข้องกับคนอื่นๆออก ไปเป็นลูก เป็นเพื่อน เป็นญาติ เป็นคนรัก ของคนที่บ้านคุณ ส่วนฉันเองก็อยู่ตรงนี้แหละ พยายามห้ามใจที่จะไม่เอาสถานะของฉันมาบังหน้าเพื่อเข้าหาคุณ มันไกลเกินกว่าจะไขว่คว้า และฉันต้องมีความเกรงใจต่อตัวคุณเอง และต่อตัวฉันด้วย

คุณกำลังทำอะไรอยู่นะ? กำลังทำงานที่ใกล้จะส่งอยู่รึเปล่า? 
คุณกำลังเครียดอยู่ไหม? มีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้บ้างไหม? 
คุณมีความสุขหรือเปล่า? 

ฉันอยากฟังเรื่องราวของคุณอีกจัง จากปากของคุณเอง แต่ก็นั่นแหละ คุณไม่ค่อยชอบพูดถึงเรื่องของตัวเองสักเท่าไหร่ ฉันเลยทำตัวไม่ถูกเวลาคุณมีสีหน้าเคร่งเครียด เพราะฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอะไร หรือควรอยู่ตรงนั้นไหม  ฉันไม่กล้าทำอะไรนำหน้าคุณเพราะมันมักออกมาผิดพลาด แต่ฉันทำสิ่งที่คุณร้องขออย่างเต็มที่เสมอ อยากคุยกับคุณอีก แบบไหนก็ได้ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราก็เจอกันอีก คุณตั้งใจทำงานเถอะ 

มันเลย 21 วันมานานแล้ว ... ครึ่งนึงที่ไม่สำเร็จ คือ ฉันยังเป็นเพียงจุดเล็กๆในชีวิตคุณ แต่ครึ่งนึงที่สำเร็จ คือ ตอนนี้ฉันหยุดคิดถึงคุณไม่ได้อีกต่อไป และคงอีกนานกว่าจะลองใช้เวลา 21 วันในการพยายามไม่คุยกับคุณ แต่หลังจากฉันวางยาตัวเองด้วยเบียร์ 2 กระป๋อง และใช้เวลาในการเดินรอบเกาะรัตนโกสินทร์กับเพื่อนรัก ฉันพบว่าจริงๆแล้วฉันอาจไม่ได้รักคุณหรือชอบคุณแบบที่คิด ฉันแค่ต้องการบางสิ่งบางอย่างจากคุณ สิ่งที่ฉันขาด สิ่งที่คนรักของฉันบกพร่องไป แต่มันเป็นสิ่งที่คุณมี ฉันจึงคิดถึงคุณ แล้วในตัวฉันล่ะ มีอะไรที่คุณตามหาบ้างไหม ? หรือคุณเลิกตามหาบางสิ่งบางอย่างนั้นไปแล้ว ? 

คุณจะไม่มีวันเป็นคนรักของฉัน คุณจะเป็นเพียงสิ่งที่ฉันรู้สึกว่ามันขาดหายไปจากชีวิต ตอนนี้ฉันแค่ต้องชั่งน้ำหนักว่าระหว่างสิ่งที่มีอยู่กับสิ่งที่ขาด อะไรมันมีมากกว่ากัน ซึ่งเป็นคำถามที่ตอบยากพอๆกับคำถามที่ว่า ความรัก คืออะไร? บางทีเราอาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิตในการหาคำตอบ เราอาจรู้ว่ามันคืออะไรในลมหายใจสุดท้ายของชีวิตก็เป็นได้ แต่ฉันจะไม่รอจนถึงวันนั้นหรอก 

ขอบคุณสำหรับการเป็นคนที่แสดงทั้งด้านดีและด้านเลวให้ฉันเห็น เปิดโอกาสให้ฉันได้เลือกเองว่าจะอยู่หรือจะไป และขอบคุณที่คุณทำให้รู้ว่า ฉันควรอยู่ตรงไหน กับใคร และสิ่งที่ฉันมีอยู่มันดีมากขนาดไหน คุณจะยังเป็นท้องฟ้าสำหรับฉันเสมอ โอเคนะ ?

ขอให้มีความสุขกับวันหยุดยาว :)
SHARE
Writer
rosegoldviper
realistical human
Dreamer / Listenner / Steak lover

Comments