เวลาที่หายไป
ในวันที่ฉันตื่นลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกเดิมๆยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของฉัน และก็ไม่มีทางรู้ได้ว่า เมื่อไหร่ความรู้สึกเหล่านี้จะหายไป ตอนนี้ฉันไม่ต่างอะไรกับคนที่เป็นโรคมะเร็งระยะแรกเลย ฉันรู้สึกได้ถึงผลกระทบที่มันกำลังทำลายภูมิคุ้มกันของฉัน ความอ่อนแอที่มีในตอนนี้ ก็เปรียบเสมือนโรคมะเร็งที่กำลังคอยกัดกินภูมิคุ้มกันในตัวฉันไปเรื่อยๆ 
 เชื่อว่า ทุกคนต้องเคยเหนื่อยและท้อ แต่สิ่งที่ทำให้เรายังคงอยู่ต่อไปได้ คือ การไม่ยอมแพ้ต่อสิ่งเหล่านี้ 

ในขณะที่โรคมะเร็งกำลังค่อยๆกัดกินไปเรื่อยๆ ได้มีคนยื่นยาต้านโรคมะเร็งมาให้ฉัน เค้าได้คอยดูแลฉันมาตลอด จนตัวฉันเองลืมดีขึ้น พอมาถึงวันนึง เค้าได้บอกให้ฉันรออะไรบางอย่างจากเค้า ฉันก็ได้แต่รอ รอแล้ว รอเล่า  ในตอนนั้น ใจของฉันยังคงสู้กับเจ้าโรคร้ายนี้อยู่ จนในวันนึงอาการของโรคร้ายนี้ ได้กลับมาอีกครั้ง มันได้เริ่มทำให้ฉันอ่อนแอลงไปทุกที 


SHARE
Written in this book
ไดอารี่
Writer
Transylvania
writer
THAI GIRL | KK | THAILAND

Comments