SWEET DREAM [MOONSUN]
คิม ยงซอนกำลังจะเป็นบ้า...

เมื่อสองสามชั่วโมงที่แล้วยงซอนได้รับโทรศัพท์จากรุ่นพี่คนสนิทสมัยเธอยังเรียนม.ต้น แม้มันจะมาผ่านสิบกว่าปีได้แล้ว...

เธอกับคนในสายคุยกันสองสามนาทีก่อนที่ครึ่งชั่วโมงรุ่นพี่คนนั้นจะยืนยิ้มแฉ่งหน้าประตูบ้านเธอพร้อมกับเด็กสาวคนนึง 

"บยอลนี่น้ายงซอน หนูจำได้มั้ย"

เด็กสาวพยักหน้าขึ้นลงก่อนจะก้มโค้งให้เธออย่างสุุุุภาพ

"ยังไงก็ฝากด้วยนะยงซอน พี่ก็ไม่คิดว่ามันจะกระทันหันแบบนี้ บยอลอีไม่ใช่เด็กดื้อะไรมากนัก เพียงแต่เธออาจจะเงียบนิดหน่อยแต่ถ้าหากเธอดื้อเกินแกรับไหวโทรหาพี่ได้ตลอดนะ"

ยงซอนยิ้มรับเบาๆ "บยอลอีดูโตแล้วคงไม่ดื้อแล้วคงฟังยงอยู่บ้าง ยังไงก็ขึ้นเดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ "

เธอและบยอลอียืนมองรถหรูที่ค่อยๆขับออกไปจนไกลสายตา 

"ปีนี้บยอลอีอายุเท่าไหร่คะ?"

"...สิบสี่ค่ะ"

เธอเคยเจอบยอลอีครัั้งล่าสุดก็ตั้งแต่เจ้าเด็กหน้้าตีี๋นี่พึ่งจะอายุครบแปดขวบ 

ตอนนี้เธอแทบอยากร้องไห้ โอเคว่าบยอลอีไม่ใช่เด็กดื้อ เพราะนอกจากจะไม่ดื้อแล้วยังไม่พูดอีกต่างหาก บยอลอีจะไม่พูดกับเธอนอกจากตอบคำถามของเธอ แล้วจะตอบเพียงคำตอบเดิมๆราวกับกดclrt+c

"บยอลอีเอาของเก็บหมดแล้วใช่มั้ย?"

"ค่ะ"

"บยอลอีถ้าหิวในครัวมีข้าวผัดอยู่ หนูอุ่นกินได้เลยนะคะ"

"ค่ะ"

"บยอลอีถ้าหนูต้้องการอะไรบอกน้าได้เลยนะ"

"ค่ะ"

บยอลอีจะตอบแบบนี้ก่อนหันไปสนใจรูบิคสิบสองด้านที่เจ้าตัวดูจะแก้มันไม่ได้สักที 

แล้วสุดท้ายเด็กสาวก็เลือกที่จะวางมันลงที่พรมสีแดง 

"น้ายงซอนคะ"

บยอลอีหันมาเรียกเธอ ยงซอนมองเด็กสาวพลางเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

"บยอลอีมีอะไรคะ?"

"คือ...บยอลขอต่อจิ๊กซอว์เล่นได้มั้ยคะ?"

ยงซอนนั่งคิดเพียงครู่ก่อนพยักหน้าให้อีกคนไป 

"เล่นได้แต่อย่าทำรกนะคะ"

บยอลอียิ้มให้เธอก่อนลุกขึ้นเดินไปหยิบถุงจิ๊กซอว์ที่ถูกวางไว้มุมห้องนั่งเล่นตั้งแต่แรก ชิ้นส่วนจิ๊กซอว์กระจัดกระจายไปทั่วพรมสีแดง ยงซอนเผลอหลุดยิ้มเมื่อเธอเห็นภาพบยอลอีที่กำลังพยายามทำให้จิ๊กซอว์ร้อยกว่าชิ้นอยู่ภายในพรมสีแดง 

บยอลอีอาจไม่เก่งเรื่องรูบิคแต่่่่เขาเก่งในเรื่องของการต่อจิ๊กซอว์มากในระดับนึง เพราะภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงจิ๊กซอว์ทั้งหมดก็ถูกประกอบเป็นรูปร่่าง 

"บยอลอีหิวรึยัง"

ยงซอนเอ่ยถามเพราะหลายชั่วโมงมานี้เด็กสาวยังไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากน้ำที่เธอหยิบให้ 

"นิดหน่อยค่ะ"

"งั้นเก็บจิ๊กซอว์ให้เสร็จแล้วตามน้าไปที่ห้องครัวนะคะ"

ยงซอนชี้ไปที่ประตูห้องครัวก่อนที่เธอจะปิดทีวีแล้วเดินเข้าครัวไป 

บยอลอีค่อยๆเก็บแผงจิ๊กซอว์ด้วยความระมัดระวังคงไม่ดีถ้าหากมันหล่นลงมาทั้งแผง 

และบยอลอีก็เผลอทำหมดหล่น ชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่เธอตั้งใจประกอบหล่นกระจัดกระจายเต็มไปหมด 

บยอลอีเผลอร้องไห้อีกครั้ง...เธอไม่ได้เสียดายที่มันหล่นเพียงแต่เธอเสียใจที่เธอทำอะไรก็ไม่สำเร็จสักอย่าง


ความรู้สึกก็เหมือนจิ๊กซอว์นั้นแหละ ถ้าหากเธอประคับประคองมันได้ไม่ดี มันก็พังลงได้ง่ายๆ...


บยอลอีก็คงเป็นลูซเซอร์เหมืิอนที่เพื่อนๆในห้องของเธอบอกนั้นแหละ

น้ำตาไหลออกจากนัย์ตาสีช็อคโกแลต มันเจ็บปวดที่เธอรู้สึกแบบนั้น บยอลอีค่อยๆเช็ดน้ำตาก่อนที่เธอจะรีบเก็บชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ใส่ถุง


มื้อเย็นผ่านไปด้วยความเงียบ หลังจากที่เธอกับน้ายงซอนทานข้าวเย็นหมดเธอก็โดนไล่ให้ขึ้นมาอาบน้ำ

รูบิคสิบสองด้านถูกหยิบมาแก้อีกครั้ง คิ้วของเธอขมวดเป็นปมเมื่อยิ่งทำเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จ แม่นว่าเธอจะทำตามสูตรทุกอย่างแล้ว 

เสียงเคาะประตูดังเรียกสติบยอลอีจากภวังค์ เธอเดินไปเปิดประตูที่ไม่ต้องเดาว่าเป็นใครที่เคาะมัน

แก้วน้ำอุ่นถูกยื่นมาต่อหน้าเธอ บยอลอีขมวดคิ้วหน่อยๆแต่ก็ยอมรับแก้วนมมาไว้ในมือ

"น้าเห็นตอนเย็นบยอลอีไม่ค่อยทานอะไร แถมการดื่มก่อนนอนจะทำให้นอนหลับง่ายขึ้นด้วย"

"..."

"แม่หนูบอกน้าว่าหนูนอนไม่ค่อยหลับน่ะ"

"ขอบคุณค่ะ"

ยงซอนยิ้มกว้างจนตาหยีคล้ายเสี้ยวพระจันทร์ 

"ฝันดีนะบยอลอี"

"ฝันดีนะคะน้ายงซอน"

เสียงประตูถูกปิดลง บยอลกระดกนมเข้าปากจนหมดแก้ว 

ฝันดีเหรอ? บยอลอีไม่เคยฝันดีหรอก


บยอลอียิ้มให้ตัวเองในกระจก เธอหันไปหยิบยาชนิดหนึ่งเข้าปากดื่มน้ำตามเสร็จสรรพก่อนที่เธอจะเข้าสู่ฝันร้าย

ตีสาม...

ยงซอนพลิกตัวไปมา เธอนอนไม่หลับถ้าจะถามถึงสาเหตุก็คงเป็นเพราะบยอลอีที่นอนอยู่ห้องตรงข้ามเธอนี่แหละ 

"ยงซอน บยอลเป็นพวกนอนหลับยากแล้วก็ฝันร้ายบ่อยๆ ยังไงถ้าหากแกเผลอสะดุ้งตื่นตอนกลางคืนช่วยดูบยอลด้วยนะว่าเขาหลับรึยัง"


แม่ของบยอลอีบอกเธอเมื่อตอนหัวค่ำ เป็นประโยคที่วนเวียนในหัวเธอ 

เอาวะ ลองไปดูสักหน่อยก็ได้

เธอยืนอยู่หน้าห้องของบยอลอีอีกครั้ง เมื่อครู่เธอได้ลองเคาะประตูแล้วแต่ไม่มีอะไรตอบกลับมา เธอจึงตัดสินใจลองหมุนรูบิดประตูแล้วพบว่ามันไม่ได้ล็อคไว้ 

เสียงร้องไห้สะอื้นดังขึ้นเมื่อเธอเดินเข้ามา...บยอลอีที่นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ข้างเตียงภายใต้ความมืด

"บยอลอีเป็นอะไร ร้องไห้ทำไมคะ?"

บยอลอีไม่ตอบเขาทำเพียงแค่ดึงร่างเธอเข้ามากอด เสียงร้องไห้ยังคงดังไม่มีทีท่าจะหยุด 

"ลุกมานั่งบนเตียงมา"

ยงซอนค่อยๆพยุงเด็กขี้แงที่เอาแต่กอดเธอให้นั่งบนเตียง 

"เลิกร้องได้แล้วนะคะ บยอลอีฝันร้ายเหรอ"

เขาพยักหน้าเบาๆก่อนจะรัดกอดเธอแน่นขึ้น 

"นอนนะคะ มันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก"

"ฮึก ทำไมน้ายงซอน ฮึก ถึงคิดแบบนั้น"

ยงซอนลูบหัวคนที่ตัวเล็กกว่าเธอเบาๆ

"เพราะน้าอยู่ตรงนี้ไงคะ"

เธอเอ่ยพลางค่อยๆดันตัวบยอลอีให้นอนลง 

"นอนกับบยอลได้มั้ยคะ"

"ได้สิ แต่หนูต้องเลิกร้องไห้"

"น้าจะไม่ปล่อยให้บยอลนอนคนเดียวใช่ไหมคะ"

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาถาม ยงซอนนอนลงข้างๆแทนคำตอบ 

"นอนนะคะ"

ยงซอนกอดบยอลอีแน่นขึ้นพลางลูบหัวอีกคนราวขับกล่อมให้หลับ

ยงซอนได้แต่หวังว่าคืนนี้บยอลอีจะไม่ฝันร้ายอีก

เหมือนที่บยอลอีได้แต่หวังว่ากอดอุ่นๆของยงซอนจะไม่ทำให้เธอต้องฝันร้าย



END.
JJJUMP.

SHARE
Written in this book
shortfic
Writer
_JJJUMP_
JJJUMP.
แด่แสงพระอาทิตย์ยามเช้า

Comments