ครั้งแรก.. ที่กินยาต้านซึมเศร้าในช่วงสงกรานต์
เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว จิตแพทย์นัดฉันเข้าไปที่คลินิค เราพูดคุยกันมากกว่าทุกครั้ง เพราะอาการของฉันไม่ดีขึ้นในช่วง 45 วันที่ผ่านมา มีช่วงที่ฉันร้องไห้ ดิ่งลง นอนหลับยาก ซึมเศร้าและสติแตก หมอถามหลายคำถามว่าเหตุการณ์ช่วงนั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง มีหลายอย่างที่เป็นตัวกระตุ้นเกิดขึ้นพร้อมๆกันในสัปดาห์นั้น และฉันรับมือไม่ไหว

หมอสั่งเพิ่มยาต้านซึมเศร้าและยานอนหลับเป็น 2 เท่าของจำนวนเดิม 
อืม.. มันคงหนักพอสมควรเลยนะ ฉันบอกตัวเองอย่างนั้นและคิดว่าเดี๋ยวมันก็ดีขึ้นแบบทุกทีนั่นแหละ แต่ปรากฏว่า ผ่านไปสามสี่วัน ในตัวฉันยังมีความหม่นหมองอยู่ มันไม่ได้ชัดเจนท่าช่วงก่อนหน้านี้ เพราะ มันถูกกดเอาไว้ด้วยยา แต่ฉันรู้สึกถึงการมีอยู่ของมัน ฉันพยายามวางมันลง จ้องมองมัน และปล่อยให้มันดำเนินไป ... ใช่ ... มันอึดอัด อยากตะโกน แต่ด้วยหลายๆอย่าง สิ่งที่ฉันอยากตะโกนออกมาอาจทำให้ชีวิตฉันและความสัมพันธ์กับคนอื่นถึงกาลอวสานเลยทีเดียว 

วันนี้ เป็นวันที่ 12 เมษายน ฉันยังไม่ได้กลับบ้านเพราะเข้าใจว่าอาจารย์จะไม่ยกคลาส จึงจองตั๋วกลับในวันที่ 13 เช้าแทน เหมือนกับเมื่อกับปีที่แล้ว มันเป็นวันว่างที่ควรนอนดูซีรี่ส์หลังจากซักผ้าและทำความสะอาดห้องเสร็จ หรือไม่ก็ทำรายงานที่คั่งค้างอยู่ แต่สิ่งที่ฉันทำคือการย้ายมานั่งอยู่หน้าประตูที่ติดกับระเบียง แล้วเปิดประตูหน้าห้องเอาไว้ให้ลมเข้า พร้อมกับกระติกน้ำแข็งใส่โกโก้ผสมชานมเย็น วางแผนว่าเย็นนี้จะไปร้อยลูกปัดทำกำไลข้อมือ เดินดูแสงสีที่ข้าวสาร และจิบเบียร์กระป๋อง snow weisen ที่อยากลอง ... จริงอยู่ที่แอลกอฮอล์ไม่ใช่สิ่งที่ดีสำหรับคนที่ป่วยอย่างฉัน แต่ในวันนี้เป็นวันที่ฉันรู้สึกต้องการมันขึ้นมา แค่อยากจิบดูเท่านั้น มันเป็นเบียร์ออกใหม่เลยนะ ฉันเลือกที่จะทำร้ายตัวเองในวันนี้ ด้วยเบียร์กระป๋องในเย็นนี้แหละ

ฉันหวังว่าจะได้เดินคิดอะไรไปเรื่อยๆ ได้ดูวิวกรุงเทพฯจากสะพานพุทธ ที่ๆฉันมองจากรถเมล์บ่อยๆเวลากลับหอ อืมม.. แต่ก่อนฉันไม่รักการซื้อสร้อยข้อมือหรือสร้อยคออะไรทั้งนั้น แต่ช่วงนี้กลับรู้สึกอยากได้มากๆ เหมือนว่ามันจะเปลี่ยนฉันให้เป็นคนอื่นได้ยังงั้นแหละ 555 และมันสิ้นเปลืองเงินน่าดูเลย เงินเก็บของฉันถูกใช้ไปเยอะมาก (แต่ส่วนใหญ่ใช้ซื้อหนังสือนะ) แต่มันทำให้ฉันมีความสุข (ไม่ดีเลย ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะ)

อยากรู้จังว่าสงกรานต์นี้จะได้ทำอะไรบ้าง คงไม่ได้ไปเล่นน้ำเหมือนแต่ก่อน เพราะฉันว่ามันไม่สนุกอีกต่อไปแล้ว ฉันแก่เกินไป และคนที่ฉันอยากเล่นน้ำด้วยก็เลิกเล่นไปแล้ว ฉันว่าจะกลับไปใช้เวลากับครอบครัวให้มาก เล่นกับแมว ทำอาหารถวายพระ (ทั้งๆที่ตัวเองเป็นเอทิสต์ แต่ที่บ้านเป็นพุทธ) ทำความสะอาดศาลพระภูมิเจ้าที่และศาลตายาย รดน้ำดำหัวคนแก่ที่บ้าน (ก็คือทุกคนยกเว้นฉัน 55555) มันน่าจะเป็นวันหยุดที่ดีนะ ถึงแม้ว่าจะมีความหม่นอยู่ในใจก็เถอะ 

ส่วนคืนนี้ ฉันขอกลับไปเป็นสิ่งที่อยากเป็น สิ่งที่เคยเป็น สักครั้งหนึ่งเถอะ นั้นคือการเป็นเด็กสปอย นักเดินทาง นักเต้น นักฝัน นักทดลองและเป็นศิลปิน  สัญญาว่าจะจบแค่เบียร์กระป๋องเดียว จะไม่เมาหัวทิ่มหรืออ้วกแตก จะดื่มแค่พอให้เต้นพริ้วแค่นั้นแหละ อิอิ
SHARE
Writer
rosegoldviper
realistical human
Dreamer / Listenner / Steak lover

Comments

anathema
2 years ago
อยากรู้จักเพื่อนใหม่ไหม เราอยากรู้จักเธอนะ
Reply