ฉันคือเซตว่าง ∅
บอกก่อน ว่านี่ไม่ใช่ชั่วโมงติวเลขแต่อย่างใด
และฉันเองก็ไม่ใช่นักเชี่ยวชาญทางด้าน สับเซต อะไรทั้งนั้น
แต่หากจะมีคนช่วยสอนแก้สมการ ไอ้เรื่องความสัมพันธ์ แบบยูเนี่ยน อินเตอร์เซคชั่นหน่อยก็คงดี

ฉันเป็นคนที่ไม่เก่งคณิต-วิทย์ ในขณะที่เพื่อนในกลุ่ม เรียนและทำงานอยู่ในด้านนี้
แต่ฉันแค่หาวิธีสื่ิอสารความสัมพันธ์ของพวกเรา ในรูปแบบที่เขาอาจถนัดและเข้าใจ 
ซึ่งพอมาค้นจริงๆ แล้ว ฉันต่างหากที่เข้าใจสถานะของตัวเองอย่างดี

ตอนที่เปิดใจกับสมาชิก ฉันเองก็ยังไม่ชัวร์ว่าสมาชิกจะเข้าใจเหตุผลที่ฉัน ‘ต้องเลิกคบเพื่อนคนนึงในกลุ่ม’ 

ที่ผ่านมา ฉันปล่อยเบลอ ตีมึน ไม่ว่าง ไม่สะดวก กับการเผชิญหน้าเพื่อนคนหนึ่งมาสักพัก โดยไม่ได้บอกกับสมาชิกตรงๆ ว่าเป็นเพราะอะไร

ก็นั่นแหละ 

ตัวเลขไม่เคยโกหกฉันใด 
ความลับก็ไม่มีในโลกฉันนั้น


ความตีเบลอของฉันมันดูผิดสังเกตเกินจนทำให้คนอื่นๆ สัมผัสถึงความจงใจนี้

วันหนึ่ง วันที่มีแค่ฉันกับสมาชิกที่เหลือ ในวันหยุดที่เราว่างตรงกัน ในความเล่นเกมต้อนจนมุม  ในบ้านพักกลางภูเขา ที่มีแต่หมอกและความมืดด้านนอก อะไรหลายๆ อย่างมาดำเนินมาถึงจุดที่ต้องเปิดเผยทุกอย่างที่นี่

ฉันถือโอกาสบอกอย่างเป็นทางการเลยว่า ‘คงไม่กลับไปยุ่งหรือเกี่ยวข้องกับเพื่อนคนนั้นอีก’

แน่ใจตัวเองดีว่าเหตุผลที่จะเลิกคบเพื่อนสักคน มันมีมากพอ อย่างน้อยก็ในความรู้สึกของฉัน

หากถามถึงความโกรธเคือง
คือเรื่องราวมันได้ดำเนินผ่านมาเป็นปี สำหรับฉันมันเลยจุดนั้นมาแล้ว แต่ที่เปิดอก พูดตามตรง อย่างเป็นทางการว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคนๆ นั้น  เพราะเราไม่อยากเอาตัวเอง ไปอยู่ในวงโคจรอุบาทว์แบบนั้น ตัวสำรอง เพื่อนที่แสนดี เพื่อนที่ยอม คำโกหก หลอกลวง บลาๆๆ

พูดเป็นภาษาคณิตศาสตร์ คือ ‘ฉันกับเขาควรเป็น  
A กับ B ไม่มีสมาชิกร่วมกัน เป็นวงกลมสองวงที่ไม่สอดคล้อง หรือทับเกี่ยวซึ่งกันและกันอีกต่อไปแล้ว’ และฉันก็หวังให้มันเป็นแบบนั้น

แต่เราสองคนนั้นยังมีเพื่อน 
เรายังมีบางสมาชิกที่ยังอินเตอร์เซคชั่นกันอยู่

สมาชิกทำให้วงกลม A และ B แยกกันไม่ขาดสนิท 
ยังคาดหวังให้เราไปเที่ยว ออกทริปด้วยกันเหมือนเดิม เป็นเชตที่ยูเนี่ยนกันเหมือนเดิม
แน่นอนว่า ฉันทำไม่ได้
...ทำใจไม่ได้

ฉันไม่สามารถ สบตา มองหน้า พูดคุยได้อย่าง ‘เพื่อนสนิท’ ดังเดิมได้

ฉันยอม ที่จะไม่ไปไหนมาไหน หากมีคนๆ นั้นอยู่ด้วย
ฉันยอม พลาดโอกาสสำคัญๆ กับเพื่อนรักหลายๆ อย่าง เพราะต้องการรักษาหัวใจตัวเองไว้ก่อน
ฉันยอม ให้ชีวิตส่วนนั้น ไม่มีสมาชิกอื่นใดอยู่เลย
...ฉันยอมเป็น เซตว่าง

ยิ่งถ้าต้องเดินทางไปต่างที่ด้วยกัน นอนด้วยกัน กินด้วยกัน เหมือนแต่ก่อน ...ฝันไปเลย คงไม่มีทาง

พวกเราเคยเป็นกรุ๊ปที่เพอร์เฟคแมท ไปไหนไปกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุข ผ่านมาด้วยกันทั้งความสบาย และลำบาก แบ่งปันกันมาตลอด แชร์ข้าวหม้อเดียวกัน แชร์เตียงกันนอน แม้กระทั่งแชร์หมอนใบเดียวกัน... สมาชิกคนหนึ่งเคยพูดว่า “มีกันแค่นี้พอแล้วไม่ต้องมีเยอะไปกว่านี้”

พอได้ยินเพื่อนรักคาดหวังกับความสัมพันธ์ของพวกเราขนาดนี้ ฉันถึงปล่อยให้กินเวลามาเป็นปี กว่าจะเปิดใจถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่อยากรีบทำลายโลกแห่งมิตรภาพที่สวยงามนั้น

แต่ฉันเชื่อว่าการที่เราเคยไปไหนมาไหนกันด้วยกัน แล้ววันนึงสมาชิกก็หายไปหนึ่ง มันไม่ยากที่จะนำสมาชิกอื่นๆ มารวมให้เซตนี้มันสมบูรณ์ 
เพราะสุดท้ายแล้ว สับเซตนี้มันก็คงไม่มีวันหายไป





วันนี้แพลนออกผจญภัยของพวกเรามาอีกแล้ว ตอนแรกฉันพร้อมที่จะไปไหนก็ตามที่เพื่อนจะพาไป 

แต่เมื่อได้ยินว่ามี ‘เขาคนนั้น’ อยู่ในเซตนี้ ฉันก็ปฏิเสธไปตามตรง และปล่อยให้ตัวเองเป็น ‘เซตว่าง’ เหมือนเคย



SHARE
Writer
nRm
Author
ความรู้สึกอะไรที่เราไม่สามารถ บรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ ‘จงเขียน’

Comments