รอ :(
เมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมา นัดแนะกับใครบางคนให้ไปเจอที่สวนสัตว์
เธอโอเค เราโอเค
ถ้างั้นเจอกัน 14.00 น. โอเคนะ?
.
ทุกอย่างราบรื่น เป็นไปด้วยดี 
นี่เป็นครั้งแรกที่จะได้ไปสวนสัตว์ด้วยกัน
.
เราตอบแชทกันไปมาตลอดเวลาตั้งแต่เช้า
ตอนนี้ 13.00 น. แล้ว ตื่นเต้นยังไงไม่รู้
ในมือมีของขวัญปีใหม่ที่ตั้งใจจะให้
จินตนาการรอยยิ้มกว้างๆ ของเธอหลังจากได้รับของชิ้นนี้ไว้แล้ว
.
13.30 น. แชททำไมเงียบจัง โทรศัพท์ก็เงียบเหลือเกิน
อาจเพราะมาก่อนเวลาล่ะมั้ง งั้นก็หาร่มไม้เล็กๆ ยืนหลบแดดรอไปก่อน
.
14.30 น. ข้อความที่ส่งไป ทำไมเธอไม่อ่าน
โทรศัพท์ก็เงียบเช่นเดิม 
หรือเธอจะรออีกทางเข้าหนึ่ง งั้นเดินไปดูหน่อย
.
ว่างเปล่า
.
15.30 น. แชทนี้ยังเงียบ โทรศัพท์ก็เช่นกัน
เกิดอะไรขึ้นกับเธอ ใจหนึ่งก็ห่วง อีกใจก็อดคิดไม่ได้ว่า โดนเท
.
16.30 น. "งั้นเรากลับนะ" ข้อความสุดท้ายส่งถึงเธอ แล้วเราก็ออกมาจากที่แห่งนั้น
.
17.00 น. อยู่ๆ ก็ฉุดคิดขึ้นว่า ถ้าเธอมีเหตุจำเป็นให้ต้องมาช้ามากๆ
ถ้าเธอมาแล้วไม่เจอเรา..เธอจะกังวลใจที่หาเราไม่เจอหรือเปล่า
งั้นลองกลับไปที่ที่นัดเจอกันอีกครั้ง
.
17.30 น. ทุกอย่างว่างเปล่า ว่างจริงๆ ว่างมาก
.
อารมณ์ ณ ช่วงเวลานั้นไม่โกรธเลยสักนิด สักนิดก็ไม่มี
มีแต่ความห่วงใย ความกังวลว่าเธอจะสบายดีไหม
แต่ลึกลงไปสุดใจก็มีคำถามว่า ถ้าไม่มาทำไมไม่บอก 
ทำไมปล่อยผู้หญิงคนหนึ่งให้รอนานขนาดนี้
หรือจริงๆ ไม่ควรรอตั้งแต่แรก
.
ย่างเข้าต้นเดือนกุมภาพันธ์ ยังคงติดต่อเธอไม่ได้
โซเชียลฯ ของเธอก็ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว
ข้อความสุดท้ายที่ส่งไปก็ไม่ถูกเปิดอ่าน
.
วันเวลาเดินทางมาถึงกลางเดือน ข้อความยังไม่ถูกเปิด
โซเชียลฯ เธอ เราค้นหาไม่เจอ ขณะที่เพื่อนคนอื่นๆ กลับค้นเจอซะอย่างนั้น
นี่คงชัดเจนในคำตอบแล้ว
ชัดเจนแล้วจริงๆ
.
ผ่านมาจนถึงเดือนที่ร้อนที่สุด
เรายังคงไม่โกรธเธอ ไม่โกรธเธอเลยสักนิด
เราไม่ห่วงเธอแล้ว ไม่เป็นกังวลว่าเธอสบายดีไหม
เราไม่มีคำถามอะไรจะถามเธอ 
เราไม่ต้องการรู้อะไรเลย หลังจากเพื่อนที่รู้ใจบอกว่า เจอเธอ และดูเหมือนเธอก็มีความสุขกับชีวิต
.
แม้จะบอกใครๆ ว่าไม่ต้องการรับรู้อะไรเกี่ยวกับเธอ
แต่ทำไมส่วนลึกของใจยังอยากเจอเธอที่ใจร้าย 
.
ขอเจอเธอในวันที่เธอโดนทำร้ายใจได้ไหม?


SHARE
Written in this book
ไดอารี่ฉัน เธออ่านได้
รวมทุกเรื่องราวของฉันให้เธอและฉันได้อ่าน
Writer
DKOOKD
Writer
นักเขียนตัวเล็กๆ ที่อยู่ๆ ก็อยากเขียนไดอารี่อีกครั้ง

Comments