[OS] My FIRST and LAST (Wonyoung x Sakura)

#มิยาวากิซัง
Wonyoung and Sakura
https://youtu.be/x25xyu8v1k4



宮脇 咲良



“คุณมิยาวากิคู่ค้าคนสำคัญของบริษัทจะมาพักที่บ้านเราสี่เดือนพร้อมกับลูกสาวของเขา ทำตัวดีๆกับพวกเขาด้วยนะ เข้าใจไหมคนเล็ก”




1.


จางวอนยองมีรักแรกตอนเธออายุสิบหก หล่อนแก่กว่าเธอถึงห้าปี แต่เป็นวอนยองที่ตัวสูงกว่า, มิยาวากิ ซากุระเป็นผู้หญิงที่งดงามที่สุดที่เธอเคยพบเจอ ใบหน้าของหล่อนสวยได้รูป จมูกโด่งเป็นสัน มีริมฝีปากทรงกระจับที่เจ้าหล่อนมักจะแต่งแต้มด้วยลิปกลอสสีแดงอมส้มเสมอ แต่สิ่งที่น่าหลงใหลที่สุดบนใบหน้าของมิยาวากิซังคือดวงตากลมโตที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับกักเก็บดวงดาวบนท้องฟ้าเอาไว้

แน่นอนว่าวอนยองยังจำครั้งแรกที่เราเจอกันได้ดี มิยาวากิซังก้าวลงมาจากรถโรลส์รอยซ์คันหรูพร้อมกับผู้เป็นพ่อโดยมีพี่คนโตของตระกูลจางกับคุณหนูคนเล็กและพ่อบ้านอีกหลายสิบคนยืนรอต้อนรับอยู่ที่หน้าประตู, ทุกฝีก้าวทุกการขยับตัวล้วนอยู่ในสายตาของวอนยองทั้งสิ้น เพราะหล่อนสวยมาก มากเสียจนเธอหยุดมองไม่ได้



“มิยาวากิ ซากุระจากประเทศญี่ปุ่นค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณหนูคนเล็ก” คนตรงหน้ากล่าวพร้อมกับส่งยิ้มให้


ที่ญี่ปุ่นไม่มีคนบอกหรือไงว่าอย่ายิ้มให้คนอื่นแบบนี้ มันทำให้ใจสั่น


“ค่ะ.. ฉันจางวอนยอง ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ” 



การมาเยือนของมิยาวากิซังทำให้ทุกๆวันของเธอสดใส ในตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะสนิทกันได้ขนาดนี้เพราะวอนยองรักการอยู่คนเดียวไม่ชอบสุงสิงกับใคร แต่เจ้าหล่อนดันชอบมายุ่งวุ่นวายรอบๆตัวเธอ อีกทั้งยังชอบมาถามนั่นถามนี่จนวอนยองต้องยอมตอบเพราะมิยาวากิซังเซ้าซี้ไม่เลิก จนสุดท้ายแล้วเราก็สนิทกันเพราะความขี้วอแวของหล่อนนั่นแหละ


ระหว่างเธอกับมิยาวากิ ซากุระนั้นเป็นเหมือนเรื่องที่แสนจะธรรมดาของคนสองคนที่มาสนิทกันได้เพราะพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันบ่อยๆ ทว่ามันไม่ปกติตรงที่หล่อนเป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้วอนยองเผลอยิ้มทุกครั้งที่เราบังเอิญสบตากัน เป็นคนเดียวที่ทำให้หัวใจเต้นรัวทุกครั้งที่เข้าใกล้ เป็นคนเดียวที่ทำให้เธอหลุดหัวเราะเวลาเล่าเรื่องตลก และเป็นคนเดียวที่ทำให้้เธออดคิดถึงไม่ได้หากในหนึ่งวันเราไม่ได้เจอกัน


ใช่ จางวอนยองน่ะชอบมิยาวากิ ซากุระ




“ก่อนจะมาที่นี่มีคนบอกกับฉันว่าคุณหนูคนเล็กของตระกูลจางเป็นคนเย็นชาและน่ากลัวค่ะ” มิยาวากิซังกล่าว

“แล้วมิยาวากิซังคิดว่าฉันเป็นแบบนั้นหรือเปล่าล่ะ” เธอหันไปสบตาอีกคนพลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

หล่อนส่ายหน้าเบาๆ “ฉันคิดว่าคุณหนูจางอ่อนโยนและใจดี แล้วก็เวลายิ้มน่ะน่ารักมากๆเลยค่ะ ดังนั้นยิ้มบ่อยๆนะคะฉันชอบ” 


ใครอนุญาตให้เธอพูดแบบนั้น คนทางนี้ใจเหลวไปหมดแล้ว


“ฉันชื่อวอนยอง” คนอายุน้อยกว่าพูดเสียงแข็ง

“คะ?”

“ฉันอนุญาตให้มิยาวากิซังเรียกฉันว่าวอนยอง” ร่างสูงพูดพร้อมกับรีบหันไปทางอื่นเพราะกลัวว่าคนข้างๆจะเห็นใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีของตน

มิยาวากิซังพยักหน้า “งั้นโอเน่ซังค่ะ” หล่อนกล่าว “ช่วยเรียกฉันว่าโอเน่ซังจะได้หรือเปล่าคะวอนยองจัง” 


เอาล่ะ วอนยองเขินจนอยากจะมุดดินหนีเสียให้ได้ ใบหน้าที่ตอนแรกว่าแดงแล้วตอนนี้มันกลับแดงยิ่งขึ้นไปอีก ตอนอยู่ประเทศญี่ปุ่นไม่มีคนบอกมิยาวากิซังหรือไงว่าห้ามทำตัวน่ารักแบบนี้ เพราะมันจะทำให้หัวใจของคนอื่นเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา


วอนยองเดินถอยหลังลงไปหนึ่งก้าวเพราะกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตน “โอเน่...ซัง”

ทว่ามิยาวากิซังขยับเข้ามาหาเธอสองก้าว “น่ารัก วอนยองจังน่ารักมากๆเลยค่ะ” 

“ฉันว่าเรียกมิยาวากิซังแบบนี้มันแปลกๆอ่ะ”

คนอายุมากกว่าหัวเราะอย่างเอ็นดูก่อนจะพูด “ถ้างั้นเรียกฉันว่าซากุระจังก็ได้ค่ะ”

“แต่มิยาวากิซังอายุมากกว่าฉันนะ”

“ฉันไม่ถือค่ะ เป็นซากุระจังกับวอนยองจังก็น่ารักดีเหมือนกัน” 


มิยาวากิ ซากุระน่ะอันตรายต่อหัวใจที่สุดเลยล่ะ





มีคนกล่าวไว้ว่าญี่ปุ่นเป็นเกาะที่งดงามที่สุดในแถบนี้ แต่ถึงแม้วอนยองจะไม่เคยไปเยือนสักครั้งในชีวิตเธอก็ได้เห็นสิ่งสวยงามของประเทศญี่ปุ่นแล้วล่ะ ชื่อของหล่อนคือมิยาวากิ ซากุระ 


“นี่”

“คะ?”

“ฉันชอบซากุระจัง ชอบมาตั้งนานแล้ว”

“ฉันก็ชอบวอนยองจังค่ะ”

“ไม่สิ ไม่ใช่ชอบแบบนั้น”

“เอ.. แล้วแบบไหนคะ? วอนยองจังยังเด็กอยู่เลยนะ คิดเรื่องแบบนั้นแล้วเหรอคะ?” 

“งั้นถ้าฉันโตขึ้น ซากุระจังมาเป็นเจ้าสาวให้ฉันได้ไหม?” 


หล่อนไม่ตอบ เพียงแต่ส่งยิ้มที่แสนอ่อนโยนมาให้ก่อนจะส่งมือขึ้นลูบผมของวอนยองอย่างเอ็นดู





2.


สุดท้ายแล้วการพบกันก็ต้้องจบลงด้วยการจากลา สี่เดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก แม้จะยังมีอะไรอีกเยอะแยะเลยที่วอนยองอยากทำร่วมกับมิยาวากิซังแต่ทุกสิ่งก็คงต้องหยุดลงเพียงเท่านี้ หลังจากการเจรจาธุรกิจระหว่างสองตระกลูเสร็จสิ้นโอเน่ซังของเธอก็ต้องกลับไปยังที่ๆเขาจากมา, ประเทศญี่ปุ่น



“อยู่ที่นี่ต่ออีกหน่อยสิ” ไม่ใช่ประโยคขอร้องแต่เป็นประโยคคำสั่ง

“ฉันก็อยากจะทำแบบนั้นนะคะ แต่มันไม่ได้จริงๆ”

“โอเน่ซัง..” 

“อย่าเรียกฉันว่าโอเน่ซังพร้อมกับทำคิ้วตกสิคะ เดี๋ยวฉันก็พาวอนยองจังกลับญี่ปุ่นไปด้วยหรอก”

“ได้เหรอคะ”

หล่อนหัวเราะ “ไม่ได้ค่ะ!”



ภาพของรถโรลส์รอยซ์ที่ค่อยๆเคลื่อนออกไปทำให้วอนยองปวดตรงกลางอก ไม่ชอบเลยที่ในทุกๆวันของเธอจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มของมิยาวากิซังอีกต่อไปแล้ว, ญี่ปุ่นนี่ราคาเท่าไหร่ แพงมากไหม วอนยองอยากจะซื้อเกาะนี้มาไว้ในสวนหลังบ้านของเธอให้มันจบๆไปเพื่อที่จะได้เห็นหน้าหล่อนทุกวัน

ถึงแม้มิยาวากิซังสัญญากับวอนยองว่าจะกลับมาหา แต่มันเป็นคำสัญญาที่เลื่อนลอยเพราะเธอไม่รู้เลยว่าอีกกี่เดือนหรือกี่ปีเราถึงจะมีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง, เอาเป็นว่าไม่ว่าจะนานแค่ไหนเธอก็จะรอผู้หญิงคนนี้ หล่อนจะเป็นรักแรกและรักเดียวของจางวอนยอง






วันที่อากาศหนาวเหน็บในเดือนธันวาคม วันที่ท้องฟ้าสดใสประปรายไปด้วยเมฆก้อนเล็กๆ วันที่มือเย็นเฉียบถูกกุมไว้ด้วยมือที่แสนจะอบอุ่นของใครอีกคน นั่นแหละเป็นวันที่เราได้พบกันอีกครั้ง


มิยาวากิซังยังเหมือนเดิม คือทำให้เธอละสายตาไม่ได้เหมือนเดิม, ไม่ว่าจะมองตรงส่วนไหนบนใบหน้าหล่อนก็สวยเหมือนเฉกเช่นครั้งแรกที่ได้เห็น แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือเวลาที่เราคุยกันมิยาวากิซังต้องเงยหน้าขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อยเพราะวอนยองสูงขึ้นเยอะ และกลายเป็นว่าหากหล่อนจะลูบผม เธอก็ต้องเป็นฝ่ายย่อตัวลงนิดหนึ่งเพื่อให้อีกคนไม่ต้องเขย่ง



“ไม่เจอกันตั้งสามปี โตขึ้นเยอะเลยนะคะคุณหนูคนเล็ก”

“แล้วฉันโตพอจะเป็นแฟนซากุระจังได้หรือยังคะ” 


นี่เป็นครั้งแรกเลยที่วอนยองเห็นมิยาวากิซังหน้าแดงจนถึงใบหู 


“โอเน่ซัง” เธอยกยิ้ม “ฉันรอคำตอบอยู่นะ”

“นี่.. ถ้ายังไม่หยุดน่ารักจะเดินไปกอดแล้วนะ”


วอนยองรู้สึกได้ถึงไอร้อนบนใบหน้า ผิวขาวเนียนของเธอกำลังขึ้นสี


วอนยองถอยหลังไปสองก้าว “งั้นถ้าซากุระจังตกลงก็เดินมากอดฉันนะ ฉันจะยืนรออยู่ตรงนี้”


แน่นอนว่ามันเป็นไปตามที่เธอคาดไว้ มิยาวากิซังเดินเข้ามาหาเธอที่ละก้าว สองก้าว และสามก้าว ทว่าหล่อนไม่ได้กอดแต่กลับเขย่งเท้าขึ้นประทับรอยจูบบนหน้าผากของวอนยอง, ใบหน้าเราใกล้กันจนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกคน


“ตกลงค่ะ ฉันจะเป็นเจ้าสาวของวอนยองจัง”





#มิยาวากิซัง
END.




- เราไม่ได้แตะงานเขียนมาซักพักใหญ่แล้วภาษาอาจจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะคะT - T ลบงานเก่าๆของตัวเองไปหมดด้วยเพราะมีช่วงนึงที่รู้สึกเหนื่อย แต่เป็นเพราะอจว.เลยค่ะที่ทำให้อยากกลับมาเขียนฟิคอีกครั้ง ยังไงก็ฝากด้วยนะคะติชมกันได้เต็มที่เลยค่ะ
- ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ💗💗💗

joylada: purplemagic





SHARE

Comments

Alin
2 years ago
ฟวกสวหวฟวดววกสกด เขินมากเลยค่ะ ;-;
Reply
Nhaisica
2 years ago
น่ารักมากกกกกกกก งื้ออออ ไรต์คะ น้องวอนยองมีอีกสักคนไหน ไม่อยากแย่งกับคุณมิยาวากิเขา แต่น้องเขาก็ละมุนจนนนน;///////;
Reply
Meateater
2 years ago
ฮื่อออ ละมุนมากๆเลยค่ะ แง ดีต่อใจ เขินมากๆๆๆๆ
เราชอบภาษาเขียนของไรท์มากเลยค่ะ อ่านแล้วทำให้รู้สึกดี ขอบคุณนะคะที่เขียนฟิคน่ารักๆเรื่องนี้ จะรอติดตามเรื่องต่อๆไปนะคะ 
Reply
IBOWKY
1 year ago
ดีมากๆเลยค่ะ รักซากุระกับทุกคู่แต่เรารู้สึกเอ็นดูคู่นี้เป็นพิเศษมากๆ แล้วเรื่องนี้ก็น่ารักมาก ถึงไม่ต้องบอกอายุตัวละครแต่การจากกันละกลับมาเจอกันใหม่มันให้ความรู้สึกว่าการเติบโตทำให้ตัวละครพัฒนาจริงๆค่ะ ขนาดไม่แต่งมานานถ้าปัดฝุ่นอีกนิดมันต้องละมุนกว่านี้แน่ๆเลย ย้ำคำบ่อยจริงเอาเป็นว่าชอบมากๆเลย ติดใจภาษาซะแล้วค่ะ
Reply
fourteenthmay
1 year ago
น่ารักมากเลยยยยย ;//;
Reply