รูปขาวดำคืนวันสงกรานต์ ตอน 1
เริ่มเรื่องเล่าถึงคืนนี้ยังไงดีล่ะ ผมเล่าเรื่องไม่เก่งนักหรอก เอาเป็น..เริ่มจากตัวของผม เริ่มจากเด็กผู้ชายต่างจังหวัด เข้ามาเรียนในเขตปริมณฑลตลอด4ปีแล้วกลับบ้านทำงานอยู่1ปี แล้วผมก็กลับมาทำงานในกรุงเทพเหมือนเดิม 

ผมทำงานไม่เป็นเวลาขึ้นอยู่กับเวรของเดือนนั้นๆ ส่วนใหญ่จะๆเป็นเวรบ่ายดึกทำให้ผมมักนอนเวลาที่คนอื่นจะตื่นทำงาน สำหรับคืนนี้ผมไม่ต้องทำงานแต่.. ผมนอนไม่หลับ ผมทำหลายวิธีเพื่อให้ผมหลับจนเวลา 05.00 น. ผมยังตาใสไม่มีทีท่าจะหลับ ผมตัดสินใจไม่นอนและหาอะไรทำในคืนวันสงกรานต์ 

ผมสะพานกล้องแล้วขับรถจักรยานยนต์ที่เพิ่งล้มแต่ยังไม่พังมากออกไปเพื่อถ่ายรูปคืนสงกรานต์ วันที่ 13 เมษายน วันนี้ตอนตีห้า ผมถ่ายรูปตามถนนที่รถวิ่งเบาบางกว่าทุกๆวัน ตอนเรียนผมไม่ได้กลับบ้านแต่ผมก็ไม่ได้ออกมาขี่รถเล่นเหมือนแบบนี้ 

ความรู้สึกของผมถูกถ่ายทอดออกมาทางรูปถ่ายขาวดำสะท้อนความเหงาของเมืองนี้ที่ผู้คนกลับบ้านเกิดตนเอง เห็นถึงมุมที่ไม่เคยมองเห็น ผมเริ่มถ่ายจากถนนแจ้งวัฒนะมุงหน้าปากเกร็ดผมตัดไปถนนสามัคคีเข้าสู่ถนนติวานนท์มุงหน้าแยกแคราย ระหว่างทางผมถ่ายรูปเท่าที่ผมอยากถ่าย เหมือนกับว่าจอดตรงไหนก็ได้แล้วกดถ่ายเลย ตอนเช้ามืดอย่างนี้ผมเห็นการเริ่มต้นหลายอย่างแม้ผู้คนไม่ดีเยอะแต่ก็ไม่ได้น้อยจนเกินไป คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ยังคงดำเนินชีวิตต่อไปแม้บางอย่างเปลี่ยนไปเล็กน้อยก็ตาม 

คนที่กวาดถนนตอนเช้ามืดยังคงทำอยู่ คนที่รอขึ้นรถเมล์ตอนเช้ายังรอค่อยรถเมล์เสมอ แท็กซี่ยังเปิดไฟคำว่า "ว่าง" รอผู้โดยสารเรียก ชีวิตยังต้องเดินหน้าต่อไปแม้ทุกข์หรือสุข สิ่งนั้นอยู่เพียงชั่วคราว

SHARE
Writer
Sattrawoot
freelance
ชีวิตนั้นก็แค่มีปัญหา..ข้ามปัญหาไป.. แล้วมันก็ผ่านไป

Comments