ชนิสร
สัมพันธภาพในชีวิตเรามีหลายรูปแบบ
บางคนเป็นเพียงเพื่อนมนุษย์
บางคนพบเจอ ผูกพัน ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน
บางคนพบเจอเพียงชั่วครู่แล้วลาจากกันไป
ไม่มีสัมพันธภาพไหนที่ไม่แยกจาก
ขึ้นอยู่กับว่าจะจากเป็นหรือจากตาย

วันเวลาที่ผ่านเวียน
เรียนรู้กันและกันมามากมาย
สุดท้ายทุกสิ่งแปรเปลี่ยน
การมีตัวตนไม่ได้นับเพียงแค่ร่างที่มีอยู่
แต่มันนับกันที่ "ความทรงจำ"

ตัวตนเราเกิดเมื่อได้อยู่ในความทรงจำของใครสักคน

"แค่เพียงคิดถึงว่าเคยได้มี
สักครั้งก็พอชื่นใจ
แม้จะมีเก็บไว้แค่ความทรงจำ"

ละอองตัวตนของคนที่เราผูกพันยังคงลอยอยู่ในอากาศ
เหตุการณ์ที่ผ่านมามันยังคงอยู่ตรงนั้น
รอเวลาที่เราหวนกลับไปคิดถึงมัน
วันนั้นความทรงจำจะถูกปลุกให้มีชีวิตขึ้นมาอีก
ลึกๆ แล้วในใจอาจยังคงร้องไห้
แต่ใครล่ะจะบอกได้ว่ามันสุขหรือเสียใจ ถ้าไม่ใช่เรา

"..ในวันที่ลมยังพัดจากเมื่อวาน
สิ่งที่ทรมานจะนานเพียงใด
แค่ปล่อยให้กาลเวลาเยียวยาจนฉันเข้าใจ
ว่าสิ่งใดผ่านมาแล้ว ก็ไป.."

บางครั้งคนเราหวนคิดถึงเหตุการณ์เก่าๆ
ที่เคยทำให้มีความสุข แล้วรู้สึกว่าเป็นทุกข์
หากแต่เราไม่ได้เสียใจกับเหตุการณ์นั้น
เราเสียใจว่ามันไม่อาจหวนกลับมาได้อีกแล้ว
จิ๊บบอกว่า ต่อให้มันเป็นเหตุการณ์ที่เหมือนเดิม
แต่ "วินาทีนั้น" มันกลับมาไม่ได้อีกแล้ว
เราจึงไม่ได้เสียใจที่มันเกิดขึ้น
แต่เราเสียใจเพราะเรารู้ว่าโมเมนท์นั้นมันไม่อาจย้อนคืน

ขอบคุณช่วงเวลาดีๆ ที่เคยได้ใช้ร่วมกัน
ความทรงจำที่เคยมียังคงแจ่มชัด
วันนี้เราต่างเติบโตไปตามเส้นทางของตน
หลังจากที่กอดให้กำลังใจกันและกันแล้ว
หันมากอดตัวเองแน่นๆ บ้าง

ลาก่อนมิถุนายน.

:โพสต์ครั้งแรก 30 June 2017
SHARE
Written in this book
Daily Life
Writer
E29AZA
observer
Cool Wild-Goose :: ISTJ :: ลักษณ์ 8

Comments