ฉันและฝน
 ฉันที่นั่งอยู่ใต้เมฆสีเทาปนดำ ฉันที่เขียนถึงฉัน
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่ฉันนั่งอยู่ตรงนี้
รู้ตัวอีกทีตัวก็เปียกชื้นและหนาวเหน็บไปทุกอณูผิว

"ตกลงมาทำไมกันนะ" ฉันเงยหน้าถามเจ้าฝนอยู่เพียงในใจ
เพื่อช่วยชะล้างบางอย่าง หรือเพื่อช่วยให้บางสิ่งเติบโต
ไม่ว่าเพื่อสิ่งไหนเธอก็ทำให้ฉันหนาวเหน็บเหลือเกิน เจ้าฝน

ทั้งปลายมือ ปลายเท้า รวมถึงขั้วหัวใจที่ไม่รู้ว่าหนาวได้จริงรึเปล่า
ก็กลับรู้สึกเหน็บหนาวไปด้วย

"จะตกไปถึงเมื่อไหร่กัน" ฉันเงยหน้าถามเจ้าฝนอีกครั้ง
เปียกจนไม่มีที่ให้เปียก หนาวจนไม่เหลือที่ให้หนาวไปมากกว่านี้แล้ว
ถึงจะแค่เพียงในใจ โวยวายดังแค่ไหนฝนก็ไม่ฟัง
ฝนยังคงตกลงมาอย่างสม่ำเสมอเหมือนที่เคยตกมาตลอด

"กำลังจะบอกอะไรกันนะ เจ้าฝน" ฉันตั้งคำถามในใจไม่หยุดหย่อน
ตรงนี้ทั้งเงียบเหงา โดดเดี่ยว และเหน็บหนาว จะหยุดตกบ้างสักครั้งไม่ได้เลยหรือไง

ฝนไม่ตอบและไม่หยุดตก
ตั้งแต่เริ่มรู้ตัว ฝนก็ตกมาตลอดสำหรับฉัน

"เธออยากให้ฉันเรียนรู้อะไรกันนะ เจ้าฝน"
SHARE
Writer
hepe6
reader
everyday story

Comments

239Km20
2 months ago
👍
Reply