เงา-จันทร์
ริมทางเดินทอดยาวเลียบสายน้ำ ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่งในยามค่ำ
ชัชเดินทอดสายตาไปตามทางที่ยาว เวิ้งว้าง ด้วยเวลานี้ที่ไร้ผู้คนจะมาเดินในสถานที่แห่งนี้แล้ว

ชัชหยุดอยู่ตรงริมราวเหล็ก ปล่อยอารมณ์ไปกับภาพของผืนน้ำที่กว้างออกไปตรงหน้า
แหงนหน้าขึ้นไปนิด ก็มีดวงไฟสีนวลกลมดวงใหญ่ที่เขารู้สึกคุ้นเคยและผูกพันธ์

"วันนี้พระจันทร์สวยจัง .... อยู่ดวงเดียวเหงามั้ยนี่ หรือว่าเธอคุยกับดวงดาวได้?"
ชัชพึมพำคนเดียว
"ถ้าเราคุยกันรู้เรื่องก็ดีสิเนอะ อย่างน้อย เวลาไม่มีคนคุย ฉันยังคุยกับเธอได้"
ชัชพึมพำเบาๆ พลางคิดในใจลึกๆ ว่าตัวเองเริ่มเสียสติหรือเปล่า
แต่เขาก็ทำเช่นนี้เป็นประจำ

รู้สึกตัวอีกที ชัชก็พบว่า ห่างไปไม่กี่เมตร มีสาวน้อยคนนึงมายืนเงียบๆ อยู่เหมือนกัน
"สงสัยเธอคงมาชมวิวเหมือนกัน" ชัชคิดในใจ 

"คุณ...มาชมวิวเหรอครับ ดึกแล้วนะ" ชัชถามไป
สาวน้อยหันมายิ้ม "ค่ะ"

"ผมมาที่นี่ประจำ ไม่เคยเห็นคุณเลย อยู่แถวนี้หรือเปล่าครับ ดึกแล้ว อันตรายนะ"
ชัชยิงคำถามด้วยความแปลกใจ

"ก็มาเกือบทุกวันนคะ คุณอาจไม่สังเกตเห็นฉัน แต่ฉันเห็นหน้าคุณบ่อยนะ" เธอตอบ

"อ่อ ครับ ผมชื่อชัชครับ คุณชื่ออะไรครับ"
"สาลินีค่ะ เรียก สา ก็ได้ค่ะ"
 
ทั้งสองคุยกัน ราวกับ คนคุ้นเคย ....

นับตั้งแต่นั้นมา ทั้งสองก็ได้พบกันเกือบทุกวัน

"คุณรู้จักดวงจันทร์ดีแค่ไหนคะ"
"รู้สิครับ ผมมีหนังสือเกี่ยวกับดวงดาวเยอะนะครับ โดยเฉพาะดวงจันทร์"
"ห้องคอนโดของผม ยังแปะสติ๊กเกอร์เรืองแสงรูปดวงดาว ตามตำแหน่งเลยครับ"
"ขนาดนั้นเชียวหรือคะ"
"ครับ ว่างๆ เชิญได้นะครับ"

เวลาผ่านไป
 
"ผมดีใจนะที่คุณมาทานข้าวที่ห้อง นี่ไง เหล่าดวงดาวที่ผมเล่าให้ฟัง"
"สวยมากค่ะ แต่มีสองสามดวง ที่ตำแหน่งน่าจะไม่ถูกนะคะ"
"อ้าว คุณมีความรู้เรื่องนี้ด้วยหรือครับ ดีเลยครับ ช่วยผมปรับตำแหน่งด้วยละกัน"
"ได้ค่ะ แต่ดาวบางดวง ก็เปลี่ยนตำแหน่งไปเรื่อยๆ นะคะ"
"งั้นเรา ก็ย้ายตำแหน่งมันเรื่อยๆ สิครับ"
 
กิจกรรมแปะดวงดาว ช่างสร้างความผูกพันธ์ให้กับคนสองคนได้อย่างดี

ช่วงหลังๆ สาเริ่มใช้เวลากับชัชมากขึ้น เธอมักจะกลับไปตอนเช้ามืด
ทั้งห้อง เต็มไปด้วยดวงดาว มีเพียงดวงจันทร์เท่านั้น ที่มีเพียงดวงเดียว

อยู่มาวันหนึ่ง ที่ชัชไม่พบสาเป็นเวลาหลายวัน
ชัชไปยืนรอคอยที่สวนสาธารณะทุกวัน แต่ก็ไม่พบ
ข้อมูลอื่นเกี่ยวกับสา ชัชไม่รู้เลย เพราะสาบอกเพียงแค่ว่า ยังไม่พร้อมจะบอก

"สา คุณหายไปไหนนะ..." ชัชพึมพำ
"หรือคุณจะหายไป เหมือนคนที่เคยหายไปจากชีวิตผม"

"ชัชคะ" เสียงจากด้านหลัง
ชัชหันไปก็พบสายืนอยู่

"เราคงไม่ได้เจอกันแล้วนะคะ"
"ทำไมครับ สาคบใครใหม่หรือครับ หรือต้องย้ายไปไหน หรือผมทำอะไรไม่ถูกใจ ผมขอโทษนะ"
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เพียงแต่ว่า สา ไม่อยู่ในสถานะที่จะอยู่กับคุณได้"
"คุณแต่งงานแล้ว อย่างนั้นหรือครับ"
"เปล่าค่ะ ฟังดีๆ นะคะ สา มาจากบนนั้น" สาพูดพลางชี้ไปที่ดวงจันทร์
"ผมไม่เล่นนะครับสา" ชัชเริ่มหงุดงหงิดกับคำตอบของสา
"สาไม่ได้พูดเล่นค่ะ คุณดูนะคะ"

จบคำพูดของสา ก็มีแสงนวลเป็นประกายรอบตัวเธอ
ภาพของสาที่ปรากฏต่อหน้าชัช ทำให้ชัชตะลึงไปชั่วขณะ
สาค่อยๆ ลอยขึ้นสู่เหนือน้ำท้องฟ้า จนไปอยู่ท่ามกลางดวงจันทร์

"ชัช ฉันไม่ได้ชื่อสาหรอกนะคะ ชื่อฉันคือ Selene"
"คุณคงไม่โกรธฉันจะคะ เพราะไม่รู้ว่า เราจะได้พบกันอีกเมื่อไหร่"

"สา..ไม่นะ สาอยู่กับผมแบบเดิมก็ได้นี่ครับ" ชัชรวบรวมความรู้สึกเพื่อยื้อเต็มที่

"ไม่ได้หรอกค่ะชัช สาหมดเวลาแล้ว"
"แต่สาจะอยู่ตรงนี้ บนนี้ค่ะ ไม่ไปไหนไกลกว่านี้แน่นอน"
"สาให้คุณขอได้ข้อนึง แต่ไม่ใช่ให้สากลับไปนะคะ"

ชัชนิ่งไปครู่.....
"ถ้างั้น ผมขอเป็นเงาของเกลียวคลื่นสายน้ำ ในยามที่แสงจันทร์สาดส่องลงมานะสา"
พูดจบ ชัชก็กระโดดลงไปในน้ำ หายไป...
สาตกใจมาก....
นางใช้พลังแห่ง Selene ดลบันดาลให้ชัชกลายเป็นเงาของเกลียวคลื่นในสายน้ำ ท่ามกลางความมืด ซึ่งจะปรากฏในสายน้ำทุกแห่ง ที่แสงจันทร์สาดส่องไปโอบอุ้มเขาไว้


SHARE
Writer
LonelyShadow
ชีวิตกู ชีวิต
ชีวิตกู ชีวิต ใครๆ มันคงคล้ายกันบ้างแหละ เครียด สาระ บ้าบอ อินดี้ อินเหี้ย อินห่า

Comments

Selene__
2 years ago
เป็นสตอรี่ที่อ่านแล้วยิ้มไปด้วยเลย😊
Reply
LonelyShadow
1 year ago
ตกมัน มันเป็นแนวตลก?