เขาผู้ซึ่งฆ่าตัวละครของตัวเอง
เดินเข้าไปสู่ความเงียบ และความมืดมิด
อย่าเดินไปคนเดียวสิ ให้ฉันไปด้วย
ภายใต้ความอันตรายนั้น ฉันอยากอยู่ข้างเธอ
ลิ้มรสเลือดเธอ กลืนกินตัวเธอ



‘เขา’ยกแก้วขึ้นจิบน้ำเหลืองๆก้นแก้วนั้นก่อนที่จะเสียดสีมีดกับโต๊ะไปมา
เขานั่งลงแล้วค่อยๆโน้มตัวยื่นหน้าเข้าไปหาหญิงสาวกายเปลือยเปล่า หญิงสาวผู้ซึ่งถูกมัดมือ มัดข้อเท้า ปิดเทปที่ปาก และใส่ปลอกคอสีดำ

ภาพถูกดับวูบและตัดไปที่ความมืดในดงป่า หญิงผู้นั้นกำลังวิ่งเท้าเปลือย สับสนหาทางออก
และตัวเขาที่ล้มลงไปนอนหงายกับพื้นอย่างจำความไม่ได้ รู้สึกตัวอีกทีก็ตาโพลงรีบวิ่งออกจากบ้าน ตามกลิ่นของหญิงสาวไป


นิยายที่เขียนด้วยความเกลียดชังของ ‘เขา’ดำเนินมาหลายตอนและได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก มีหลายต่อหลายข้อความส่งมาให้กำลังใจหญิงสาว หลายคนชอบผู้หญิงคนนั้น เอาใจช่วยนังแพศยานั่น ยิ่งบอกว่าอยากให้รอดยิ่งทำให้เขาบ้าคลั่ง


เขาจ้องมองหญิงสาวผู้นั้นในความมืด แรงพยาบาททั้งหลายผลักให้ร่างพุ่งเข้าหาเธอ ตะครุบและบีบแก้มอย่างรุนแรงให้สายตาสบกัน ให้เธอจ้องลึกมาในดวงตาอันว่างเปล่าไร้จิตใจ

แล้วเริ่มลงมือทุบตี ฟาดหัว เตะอัดเข้าท้องน้อยหลายต่อหลายครั้งจนหญิงผู้นั้นไร้เรี่ยวแรงและลมหายใจ

และเขาก็หาผู้หญิงในป่าไม่เจอ ไม่มีหญิงสาวผู้วิ่งหนีในความมืด

อาทิตย์อัสดงลับฟ้าไปกี่ค่ำคืนก็ไม่มีนิยายตอนต่อไป

SHARE

Comments