หัวใจที่ถูกหลอมละลายเเละเเช่เเข็ง








จริงๆหัวใจของเธอก็เกือบจะเย็นชาไปเเล้วด้วยซ้ำ เเต่ทุกๆครั้งที่เป็นเช่นนี้ ก็มักจะมีคนที่เข้ามานำความอบอุ่นเเละพยายามละลายน้ำเเข็งที่เริ่มกัดกินหัวใจของเธอออกทีละน้อย ทีละน้อย จนหัวใจที่ซีดเซียวดวงนั้นกลับมาอุ่นขึ้นอีกครั้งเหมือนอากาศในฤดูใบไม้ผลิ





เธอไม่ใช่คนอ่อนเเอ แต่ก็ไม่ใช่คนที่เข้มเเข็งถึงขั้นที่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้ด้วยตัวคนเดียว โดยเฉพาะในยามที่เธออ่อนเเอ เเละเหนื่อยล้า เธอก็อยากได้เพียงที่พึ่งเล็กๆให้เธอได้พักใจ จนเธอติดนิสัย เเละเพราะเหตุนี้เองที่ทำให้เธอไม่สามารถรักษาใจที่เป็นเเผลเเละด้านชาได้ด้วยตัวเธอเอง


เธอมักพ่ายแพ้ให้กับความอบอุ่น ที่ใครบางคนมอบในเธอในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด เขาละลายหัวใจเธอเเละรักษาใจที่เจ็บปวดด้วยความเข้าอกเข้าใจ ความห่วงใยต่างๆนาๆที่เขามีให้เธอ จนเธอกลับมาสดใสได้อีกครั้ง 


แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อเธอยืนได้ด้วยตัวของเธอเอง ทุกอย่างกลับเริ่มผิดแปลกไป ความอบอุ่นที่เขาเคยมอบให้เริ่มลดน้อยลง จนเธอเริ่มถามหาเหตุผลว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ สิ่งที่ตามมาคือการทะเลาะเเละความไม่เข้าใจกัน 

ส่วนสาเหตุเหล่านั้น เพียงแค่เขากลับไปเป็นตัวของตัวเอง ส่วนเธอต้องการเเค่เพียงความสม่ำเสมอ ซึ่งมันสวนทาง


วันเวลาผ่านไป เขาค่อยๆเริ่มเเช่เเข็งหัวใจของเธอด้วยตัวตนของเขา ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น เพียงแค่เธออาจจะมากไป และเขาอาจจะน้อยไป เพราะพื้นฐานของเรานั้นก็ย่อมต่างกัน



เเล้วเราจะทำอย่างไร กับตัวตนที่มันสวนทาง


แน่นอนว่าเธอเเละเขาเคยคุยกัน เเละนั่นทำให้เกิดการทะเลาะใหญ่โต ทุกอย่างถึงจุดเปลี่ยน จากหน้ามือเป็นหลังมือ สถานการณ์ทุกอย่างย่ำเเย่ จนเธอเกือบจะหันหลังด้วยการตัดปัญหาที่เเก้ยากนี่ทิ้งซะ เพราะสภาพจิตใจของเธอก็ไม่ต่างอะไรกับขวดน้ำพลาสติกที่ถูกขยำไม่มีชิ้นดี


เรื่องดำเนินมาถึงจุดที่สูงที่สุด เธอต้องเข้าพบจิตเเพทย์ เพื่อรับยานอนหลับเเละยาปรับสารเคมีในสมอง ผลออกมาว่าเธอเป็นโรคซึมเศร้าระดับกลาง เธอกลับมานอนคิด นี่เธอปล่อยให้ตัวเองเป็นถึงขนาดนี้เชียวหรือ มันมากเกินไปหรือเปล่า


เธอทบทวนทุกสิ่งที่ผ่านมา ทุกคำพูดจากทุกคนที่คอยแนะนำเเละเตือนเธอ ซึ่งก่อนหน้านี้เธอไม่เคยฟัง มาถึงตอนนี้เธอก็ควรจะคิดบ้างแล้ว เธอเริ่มปล่อยวาง คิดน้อยลง กระวนกระวายน้อยลง ลดความคาดหวัง ลดทุกสิ่งที่อย่างที่จะทำให้ตัวเธอเจ็บ เลิกพยายามจนเกินตัว เเละให้เหตุผลอยู่เหนือความรู้สึกบ้าง ใช้เวลาอยู่กับเพื่อนเเละตัวเองให้มากขึ้น


เเละเธอทำมันสำเร็จ


เธอหยุดยาเเละหลับได้โดยไม่ต้องกินยานอนหลับ เธอเลิกกระวนกระวายเเละใจสั่น ชีวิตเธอกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง อาจจะไม่100%แต่ก็ยังดีกว่าเมื่อก่อน


หัวใจของเธอก็เช่นกัน 



มันเหนื่อยล้าจนต้องบอกว่าหยุดเถอะ พักเถอะ อะไรที่มันมากไปก็ทิ้งมันไปบ้าง ปล่อยมันไปบ้าง หัวใจเราก็มีเเค่หนึ่งกำปั้น จะเเบกรับทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาได้อย่างไร



เธอไม่คิดจะโทษเขาที่ดูเหมือนละเลยเธอทั้งหมด ส่วนหนึ่งมันก็มาจากตัวเธอเองที่คาดหวังสูงเกินไป หวังว่าเขาจะหยิบยื่นความอบอุ่นเหล่านั้นให้เธอตลอด แต่ไม่ใช่


เขาเเช่เเข็งหัวใจของเธอ แต่มันก็ยังมีข้อดีของมัน บางทีความเย็นอาจจะทำให้หัวใจของเธอที่บิดเบี้ยวไม่เป็นรูปเป็นร่าง ให้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง


และหวังว่า มันจะเย็นพอๆกับหัวใจของเขาด้วยเช่นกัน
ถึงตอนนั้น หัวใจของเธอเเละเขาคงเข้ากันพอดี













SHARE
Writer
m-petitefille
Survivor
1997 l Silpakorn นายไม่อ่านหนังสือ นายจะรู้อะไร

Comments

02050117_
2 years ago
สู้ๆนะ
Reply