นอกจาก 'ปิกาจู' ฉันก็ไม่รู้จักความฝันอื่นใด
ในห้องเรียนแห่งความฝัน
คุณครูเริ่มต้นชั่วโมงด้วยคำถามว่า "โตขึ้นอยากเป็นอะไร"
ฉันแอบอึดอัดอยู่ในใจและตอบออกไปว่า "ทหาร"
เหมือนกันกับเพื่อนชายอีกหลายคน

ตั้งแต่อนุบาลจนถึงประถม 5
ฉันมักจะได้ยินคำว่า "ตั้งใจเรียนนะ จะได้ทำงานดีๆ"
ฉันพยายามจะเชื่อเช่นนั้นเสมอ
แม้ไม่ค่อยเข้าใจมันสักเท่าไหร่

แต่ฉันแอบคิดในใจ
"จะมีอะไรสำคัญไปกว่าการ์ตูนช่อง 9 ในเช้าวันเสาร์อาทิตย์"
ฉันฝันเหลือเกินที่จะเป็นเจ้าของโปเกม่อนที่ฉันชอบ
การได้ออกเดินทาง ค้นหา และต่อสู้ ไปพร้อมกับคู่หูที่ฉันรัก
ช่างเป็นชีวิตที่แสนวิเศษ

ฉันอยู่ในโรงเรียนที่มีคำขวัญว่า
"เรียนดี มีวินัย ใฝ่คุณธรรม นำกีฬา"
แต่จะดีแค่ไหนถ้ามีคำว่า "ไปตามหาโปเกม่อนที่เธอรัก"
เพราะฉันไม่เข้าใจวิสัยทัศน์พวกนั้น
เรียนดี? มีวินัย? ใฝ่คุณธรรม? นำกีฬา?
ฉันว่าไปตามหาโปเกม่อนดูดีกว่าเป็นไหนๆ

และแน่นอน
พวกผู้ใหญ่เขาไม่สนใจการ์ตูนกันหรอก
มันเป็นเรื่องสมมติไร้สาระ
พวกเขามักจะพูดเสมอว่า "เอาเวลาไปอ่านหนังสือเรียนดีกว่าไหม"
แต่ฉันไม่รู้ว่าหนังสือเรียนมีประโยชน์ยังไง
จะได้เรียนเก่ง และทำงานดีๆ? อย่างนี้หรือ

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันหลงภูมิใจในสิ่งเหล่านั้น
ฉันยิ้มอิ่มเอมกับคำว่า "เรียนดีมีวินัยใฝ่คุณธรรมนำกีฬา"
และหลายเกรด 4 ที่ฉันได้มาทุกๆ เทอม

แต่ใครจะคิด
หลายปีต่อมาหลังจากนั้น
ตอนที่ชั้นเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่
"เรียนดีมีวินัยใฝ่คุณธรรมนำกีฬา" กลับไม่ได้พาฉันไปพบฝั่งฝัน
ฉันกำลังยืนอยู่โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร มาจากไหน ทำอะไรอยู่ และกำลังจะไปที่ไหน
ฉันรู้สึกเสียใจที่โปเกม่อนไม่มีจริง
เพราะนอกจากมันแล้ว
ฉันไม่รู้จักความฝันอื่นใดเลย
SHARE

Comments