ฉันกลั่นน้ำตาออกมาเป็นตัวอักษร.

(ระวังมวลความหม่นและสับสนมหาศาล 
แน่ใจนะ จะอ่านจริงๆ เหรอ? 
เราเตือนจริงจังนะ อยากบ่นไปดังๆ และไม่อยากให้ใครได้ยินในเวลาเดียวกัน)

แด่คุณ,
คนที่เคยเป็นฉัน.

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว 
ฉันเคยเป็นมนุษย์ที่มีผีเสื้อบินวนรอบกาย 

ฉันไม่ได้คิดถึงอนาคต ไม่ได้สนใจว่าโลกมันจะวุ่นวาย 
อาจจะเป็นเพราะยังเด็กอยู่ เลยมองเห็นแต่ด้านที่ดีงาม ทั้งๆ ที่โลกที่อยู่ก็เป็นใบเดียวใบเดิมนี้ ฉันแค่มองเห็นความเลวร้าย แต่ไม่ได้ไปตั้งใจเพ่งมองมัน 
ฉันเห็นแต่หนังสือ เห็นเรื่องราวน่ารัก เห็นเรื่องสนุกเต็มไปหมด

วันนี้ฉันยังเห็นสิ่งเหล่านั้นอยู่
ยังสามารถมองโลกได้บวกจนใครๆ ก็บอกว่าเป็นคนโลกสวย เด็กคนนั้นยังไม่ตายหรอก แต่ว่าท่าทางจะอ่อนแรงกว่าเดิมมากมาย 
ทำไมล่ะ? เด็กคนนั้นถูกอะไรกัดกินเข้าไป 
ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน

อาจจะเป็นตัวเอง
การเป็นเด็กดีน่ะ มันกัดกินนะ
ถ้าเราได้รับการเติมเต็ม จากคำชม จากคำของคนที่มองเข้ามามากเกินไป บางครั้งก็กลายเป็นว่าเรายึดมันมาเป็นว่า ที่คนรอบตัวเราอยู่กับเราแบบนี้ เพราะความ ‘ดี’ นั้นเอง ทำให้กลัวว่าหากตนผิดจากมาตรฐานที่ว่า ‘ดี’ นั้นไป ก็จะเสียทุกอย่างไปเช่นกัน

พอตัวเองเล็กลงแบบนั้น เอาหน้าที่การตัดสินคุณค่าไปยัดใส่มือคนอื่นแบบนั้น ก็จะเลิกเห็นค่าของตัวเองไป

ซึ่งไม่ใช่เรื่องดี ไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด


หากให้ย่อกฎในการมีชีวิตอยู่ให้เป็นข้อเดียว เราเลือกข้อนี้
กฎข้อเดียวของการมีชีวิตอยู่
ห้ามเกลียดตัวเอง

คุณจะเกลียดใครบนโลกก็ได้ หรือใครจะเกลียดคุณมากเท่าไรก็ได้ มีแค่สองคนเท่านั้นที่ห้ามเกลียดกัน คือตัวคุณกับตัวคุณนั่นแหละ 

เพราะเกลียดตัวเองเมื่อไร วันใดที่ไม่มีสิ่งภายนอกพยุงอีกต่อไป คุณจะไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม


คืนนี้เงียบในแบบที่ปกติคงมองว่าสงบดี ลมพัดเย็นสบาย แต่ในใจไม่สงบ มีทั้งก้อนเมฆที่เกือบอิ่มตัวด้วยความเศร้าที่ไม่ยอมกลั่นออกมาเป็นน้ำตาสักที มีสายฟ้าของความรู้สึกผิดพาดผ่านเป็นระยะ ที่หนักที่สุดคงเป็นฝุ่นละอองของความเกลียดชัง ที่เป้าหมายของมันคือเจ้าของก้อนสมองเล็กๆ ที่บรรจุสภาพอากาศของอารมณ์แปรปรวนทั้งหมดนั่นไว้

เพราะใจไม่สงบ ความเงียบของคืนนี้จึงร้ายกาจนัก

ความเงียบไม่ได้ตั้งใจ
แต่ความเงียบของค่ำคืนนี้
ร้ายกาจพอจะทำให้เข้าใจ 
คนที่ตัดสินใจกระโดดลงไป

ทรมานนะเฟ้ย ความรู้สึกแบบนี้น่ะ! 

ดีที่ยังเป็นห่วงคนรอบข้างแฮะ 
ได้ยินเรื่องคนโดดรถไฟบ้าง โดดตึกบ้าง 
แล้วคนต้องทำความสะอาดราง รถไฟหยุดวิ่ง กระทบผู้คน อารมณ์พวกเขา การงานพวกเขา อดไปพบครอบครัว บลาๆ กระทบเศรษฐกิจ โดดตึกนี่ก็ทำให้กลายเป็นตึกวิญญาณหลอน ลดยอดขายเขาอีก! 
แล้วคนรอบๆ ตัว ไม่ว่าจะรู้จักผิวเผินแค่ไหน จะได้รับคลื่นกระทบสีเทาหม่นกันไประยะหนึ่ง กลิ่นความตายมันแผ่กระจายไปรอบๆ จนใครก็สัมผัสได้ และพร้อมจะดึงให้คนเหล่านั้นดิ่งลงตาม

เอ้อ! ทำไปก็โดนด่าอีก (ได้ยินบ่อยมาก ว่าช่วยตายแบบไม่เดือดร้อนชาวบ้านได้ไหม //หัวเราะแห้ง) เลยไม่เอาดีกว่าเนอะ

และอีกอย่างก็คงยังไม่เกลียดตัวเองมากขนาดนั้นนั่นแหละ
ไว้นอนพอ ตื่นมามีสติ เด็กคนนั้นก็จะกลับมา อีบ้านี่ก็จะหายไปเอง

ทุกครั้ง ก้อนแบบนี้มักเกิดจากแก่นที่เป็นตะกอนความคิดสักอย่าง 
เพราะเกิดจากความคิด
วิธีที่ได้ผลชะงัดที่สุดก็เลยเป็นวิธีทางความคิด หยดน้ำตาไม่ค่อยช่วยเท่าไร เราเลยกลั่นมันออกมาเป็นตัวอักษร กรีดผ่านก้อนความคิดแย่ๆ ที่เป็นเนื้อร้าย ให้เลือดที่เป็นพิษไหลออกมา ไหลออกมาให้หมด 
บางทีเลือดไม่น่ามอง อาจจะทำให้คนที่เห็นหม่นเศร้าตามไปด้วย แต่กลิ่นคาวก็หอมประหลาด และการกรีดออกมาก็มีประโยชน์มากจริงๆ

ขอโทษถ้าผ่านมาเจอแล้วทำให้จิตตก
ใจนึงเราก็ไม่อยากให้ใครมาเจอก้อนเนื้อนี้เลย แต่อีกใจหนึ่ง ก็รู้สึกว่าความบิดเบี้ยวเละเทะ และอัปลักษณ์อย่างยิ่งนี้ สุดท้ายดันออกมาเป็นความสวยงามอย่างหนึ่งไปได้ และก็ชอบใจไม่หยอก

หรือจะเสพติดความสวยงามของความเศร้ากันนะ
อย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย
เพราะต่อให้สวยแค่ไหน แต่มันก็ไม่สนุกหรอก

เออ
ไม่สนุกเอาซะเลย ให้ตายเถอะ.



ป.ล. อยากเขียนเรื่องมุ้งมิ้งลง storylog บ้าง แต่ใช้เป็นที่รองรับเลือดเสียจนชักจะชินเสียแล้ว ขออภัย
ป.ล.2 ตื่นมาก็หายแล้ว นึกได้ว่านี่ก็เป็นคลื่นกระทบของความตายเช่นกันกระมัง




SHARE
Written in this book
ฝุ่นละอองของความรู้สึก
ฝุ่นละอองของความรู้สึก นอนนิ่งลึกอยู่ในหัวใจ เหมือนจะมั่นคง... แต่กลับฟุ้งกระจายได้ง่ายง่าย เพียงแค่สัมผัสเบาเบา.
Writer
BlueBlackCat
แมวดำสีน้ำเงิน
A Black Cat in the Middle of Nowhere

Comments

qqwp01
2 years ago
อ่านแล้วเหมือนเห็นตัวเองเลยค่ะ สุดยอด
Reply
BlueBlackCat
2 years ago
“เราไม่ได้อยู่คนเดียวอยู่คนเดียว”
(ชื่อหนังสือของคุณ jirabell ค่ะ แหะๆ)

ถ้าคุณเห็นตัวเองในเรื่องนี้ก็คงไม่ดีเท่าไรมั้งคะ //หัวเราะแห้ง
ขอให้รู้สึกดีขึ้นนะคะ เราคงช่วยอะไรไม่ได้นอกจากนั่งรู้สึกคล้ายๆ กันอยู่เป็นเพื่อน... แต่อย่างน้อยก็มีเราเป็นเพื่อนที่คุณไม่รู้จักนะคะ
สู้ๆ :)