เขาผู้ซึ่งดับมอดความหวัง
เขาไม่ได้จะเป็นจะตายตอนไม่มีใคร แต่จะเป็นจะตายตอนรู้สึกไม่มีคุณค่า
รู้สึกว่าโดนทิ้งไว้ข้างหลัง รู้สึกว่าไม่คู่ควร รู้สึกว่าไม่มีใครอยากอยู่ใกล้
มันเป็นความรู้สึกที่เจ็บปวดทรมาน

‘มนุษย์มีคุณค่าเสมอ ไม่จำเป็นต้องพยายามทำคุณงามความดี หรือมีความสามารถอะไร แค่หายใจ แค่มีชีวิตก็มีคุณค่าแล้ว’ เป็นคำนิยามทางจิตวิทยาที่ไร้ความหมายสำหรับเขาผู้ซึ่งรู้สึกว่าแม้จะพยายามแค่ไหนก็ต่ำต้อยกว่ามนุษย์ที่หายใจธรรมดาๆทั่วไป มนุษย์ที่เป็นมนุษย์เฉยๆไม่ต้องพยายามยังดูมีค่ามากกว่าเขาเป็นที่ต้องการมากกว่าเขา
 
เขากำลังรู้สึกท้อแท้อย่างหนัก กำลังบอกตัวเองให้สิ้นหวังเสียที เพราะความหวังที่ยังไม่มอดไหม้นั้นกัดกลืนเข้าไปทุกที เขามองว่าความหวังเป็นเชื้อเพลิงความเจ็บไปเสียแล้ว

หลายต่อหลายครั้งที่ดูเหมือนจะมีหวัง เขาทำใจมองโลกใหม่แต่สุดท้ายโลกก็พังไปต่อหน้าต่อตา วันนี้เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะดับแสงสว่างริบหรี่ให้มืดมิด อย่าได้มีโอกาสใดๆ...

เข้ามาทำร้ายเขาอีก


ยิ่งคิดหาต้นตอสาเหตุ คำตอบที่ได้นั้นไม่มี
มันล่องลอยควานไม่ถึง ยิ่งขุดหารากความโศกเศร้ายิ่งเป็นหลุมฝังตัวเขาเอง

SHARE

Comments