ชั่วขณะนั้น ฉันถูกมันกลืนกิน



1
มองเงาในกระจก ถามมันว่าพอหรือยัง
เหยียดยิ้ม รู้ทั้งรู้ว่ายังไม่พอ
สวยไม่พอ ผอมไม่พอ เก่งไม่พอ
กระเบื้องห้องน้ำสะท้อนดวงตาที่แห้งผาก
นิ้วชี้และนิ้วกลางถูกส่งเข้าไปในคอหอย ทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง
ขย้อนออกมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า


2
คัตเตอร์อยู่ในมือข้างขวา
ฉันกำลังคิดว่าจะกรีดลงไปที่ต้นขาเป็นสักขีพยานแห่งความอยากตายครั้งที่เก้า
หรือกรีดลงที่ข้อมือซ้ำ ๆ ให้เอื้อมถึงความตายไปเลยในคราวนี้
ตายไปก็ดี โลกนี้อาจจะน่าอยู่มากขึ้นสำหรับทุกคน


3
“อย่าคิดแบบนี้”
“ทำไมต้องยึดติดกับความเศร้าขนาดนั้น”
“ด่าตัวเองอยู่อย่างนี้จะได้อะไรขึ้นมา”
“หัดมีความสุขซะบ้างสิ”

คุณไม่เข้าใจ คุณจะเข้าใจอะไร
ฉันไม่ได้อยากจะเริ่มต้นมัน
ฉันเคยรักตัวเองและเชิดชูมันยิ่งกว่าสิ่งไหน
พวกคุณนั่นแหละที่ลากฉันลงมา
ใช้ถ้อยคำเหล่านั้นเสือกแทงและกลบฝังฉันให้จมดิน
ฉันไม่ได้อยากตาย แต่ก็ต้องตาย
พอคราวนี้ ฉันเชื่อว่าตัวเองตายไปแล้วภายใต้ดินโคลนเน่า ๆ นี่ พวกคุณกลับจะขุดซากศพฉันขึ้นมา กรอกหูว่าฉันมีชีวิตอยู่

ไม่สายเกินไปหน่อยเหรอ


4
ฉันยิ้ม หัวเราะ พูดคุย ยิ้ม หัวเราะ พูดคุย
แต่ลับหลังกลับกลายเป็นตุ๊กตาไร้ชีวิตตัวหนึ่ง นอนเบิกตาโพลงอยู่บนเตียง
ไม่มีความคิด ไม่มีความสุข ไม่มีอะไรเลย
มีแต่น้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด
โดยที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหยุดมันได้ยังไง


5
ตีสามเป็นเวลาที่มนุษย์เปราะบางและอ่อนแอที่สุด
เป็นเวลาที่เหล่าผู้จมจ่อมกับโลกใบนี้เต็มใจจะคายสิ่งปฏิกูลจากก้นบึ้งออกมา ไม่ใส่ใจว่ามันจะสกปรกแค่ไหน มนุษย์อีกผู้ก็เต็มใจจะรับฟัง
เราต่างบิดเบี้ยวและไม่สมประกอบ ทำตัวกลมกลืนกัับผู้คนปกติ เดินอยู่บนถนนในตอนกลางวัน ทั้ง ๆ ที่ต่างรู้ในใจว่าเราไม่เหมือนคนพวกนั้น

พวกเขามีความสุข
พวกเรารู้สึกผิดที่จะมีความสุข


6
คนเยอะ เยอะเกินไปแล้ว
หัวใจเต้นตึกตัก เหงื่อชื้นออกตามมือและไรผม
ฉันหายใจติดขัด พยายามช่วงชิงอากาศบริสุทธิ์ที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีวันได้มา


7
“โห อ้วนขนาดนี้แล้วยังกินข้าวเย็นอีกเหรอ”
“กินข้าวเยอะจัง น้ำหนักเท่าไหร่แล้ว เพลา ๆ บ้าง”
“ขาหมู”
“แขนใหญ่อวบเชียว”
“หน้าบวมละนะ”

ฉันยิ้มร่าแล้วหัวเราะคิกคักราวกับมันเป็นเรื่องตลกที่น่าขำขัน ปลายเล็บจิกแน่นลงไปในอุ้งมือจนรู้สึกถึงของเหลวหนืดที่ไหลซึม
มันตลก ตลกมาก ตลกมาก ๆ
ฉันบอกตัวเองอย่างนั้น บอกให้เชื่อว่ามันเป็นแบบนั้น บอกให้ฉันเชื่อตามคนอื่นว่ามันช่างน่าหัวเราะที่น้ำหนักเหยียบเลขห้าและไม่มีขาเรียวงามหุ่นนางแบบที่พวกเขาเฝ้าฝัน

แนบหน้าลงบนหมอน มือทั้งสองข้างทึ้งหัวตัวเองแล้วปล่อยให้วิญญาณน่าสมเพชนั่นหวีดร้องโหยหวน เสียงดังอย่างน่ารำคาญ น่าแปลกใจที่ไม่มีใครได้ยิน 
รอยกรีดที่หนึ่งเริ่มขึ้น ความเจ็บปวดและรอยเลือดเป็นทางยาวบนต้นขาอ้วนเผละช่วยเตือนสติให้รู้ว่าฉันยังมีตัวตนอยู่ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างพึงใจ ก้อนไขมันที่อยู่ในรูปริ้วประหลาดบนขาเต้นตุบ ๆ ไปตามกัน 
ฉันจึงกรีดเพื่อฆ่ามัน
รอยกรีดครั้งที่สองของฉันเอง


8
พวกเขาเริ่มรู้ตัวว่าฉันเป็นบ้า เลยไม่ค่อยพูดอะไรแบบนั้นแล้ว
แต่พวกเขาคงไม่รู้ว่าฉันจำได้ ไม่เคยลืมหรอก สิ่งที่พวกเขาพูดย่ำยีจิตใจของฉัน สายตาเหยียดหยามและคำดูถูกต่าง ๆ นานา

ฉัน จำ มัน ได้ ทั้ง หมด


9
ฉันรู้ตัวว่าฉันเป็นบ้าก่อนหน้าที่พวกเขาจะรู้ นานทีเดียว
จากการขวนขวายหาทางเยียวยาตัวเองอยู่เป็นเดือน จึงค้นพบได้ว่า ไม่มีอะไรที่ช่วยฉันได้ นอกจากการทำตัวเป็นคนเสพติดความเศร้าไปเรื่อย ๆ
นั่งฟังเพลงอกหัก ดูหนังดราม่า อ่านหนังสืออมทุกข์ ปล่อยให้น้ำตาไหล
นั่นจึงเป็นเวลาที่ฉันสัมผัสได้ถึงความสบายใจบนโลกเน่าเฟะใบนี้


10
เคยนั่งคิดถึงวิธีตายอยู่หลายครั้ง
ตายยังไงให้ผู้คนจดจำมากที่สุด

ผูกคอ กระโดดตึก กรีดข้อมือ ยิงตัวตาย แทงหน้าอก หรือปาดคอตัดเส้นเลือดแดงใหญ่จนเลือดฉีดพุ่งเป็นน้ำพุ

เพราะถึงแม้สุดท้ายจะกลายเป็นเถ้าถ่าน
ฉันก็ยังอยากมีตัวตนอยู่ดี
.



SHARE
Written in this book
หัวใจถูกสร้างมาเพื่อแตกสลาย
โปรดระมัดระวังการกระแทกของหัวใจในกล่องกระดาษ
Writer
cobaltblue
a well-wisher
I love the colour blue, as long as it reminds me of you.

Comments

puela
6 months ago
ชอบที่คุณสื่อความเจ็บปวดออกมาแบบนี้มากๆ มันงดงามมากเลย ขอบคุณที่เขียนขึ้นมานะคะ 😊
Reply
cobaltblue
6 months ago
ขอบคุณมากๆเหมือนกันค่ะที่เข้ามาอ่านงานของเรา 😊
jxqxxy
6 months ago
เข้าใจเลยค่ะ ทนอยู่บนโลกห่วยๆใบนี้ไปด้วยกันนะคะ :-)
Reply
cobaltblue
6 months ago
สู้ๆค่ะ 💪
ck_JS
6 months ago
ความรู้สึกที่กำลังเยียวยาอยู่ มักถูกทิ่มแทงซ้ำๆ จนแทบทนต่อไม่ไหวจริงๆ ค่ะ

รู้ตัวอีกที ก็ไม่รู่จะเสพความสุขได้จากสิ่งใดอีก

ถ้าหากบอกว่าคนเราเห็นแก่ตัวเป็นเรื่องปกติ

ก็อยากจะเห็นแก่ตัว ด้วยการตายๆ ไป แล้วทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังเหมือนกัน

แต่... ถ้ายังไหว ก็ขอให้สู้นะคะ :)

เราไม่อาจช่วยคุณได้ แต่เราอยากเป็นกำลังใจให้คุณนะคะ

อย่างน้อยเรื่องราวดีๆ เพียงเศษเสี้ยวของวัน คงอาจช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้นได้บ้าง
Reply
cobaltblue
6 months ago
ขอบคุณมากๆเลยนะคะ 😊
MY_ZONE
6 months ago
เอาใจช่วยนะคะ คุณเขียนออกมาได้ดีมาก เป็นกำลังใจให้นะคะ
Reply
cobaltblue
6 months ago
ขอบคุณค่ะ 🙏
Puppylovessea
3 months ago
บรรยายได้สวยงามมากเลย เราอยากทำได้อย่างงี้บ้้างแต่จินตนาการยังไม่มากพอ55 บทความคุณนี่ ถ้าเป็นเพลงก็คงเป็นเพลงเศร้าเพลงโปรดเราเลย ชื่นชมนะคะ ให้กำลังใจด้วย ขอให้มีความสุขกับโลกเน่าๆนี้ให้ได้นะคะ :)
Reply