You are a hurricane

“ยังไงเราก็พบเจอเพื่อที่จะจากกันอยู่แล้ว”
“อย่าเสียใจและร้องไห้นานเกินไปนะ”
“เราพยายามรักกันดีที่สุดแล้ว”


มันเป็นความจริง
ที่มนุษย์อย่างเราไม่สามารถปฏิเสธมันได้
เราปฏิเสธความจริงที่เราเจ็บปวดไม่ได้
เราร้องไห้ให้กับเรื่องง่ายๆ ร้องกับเรื่องที่เราไม่เก่งนัก

เราเริ่มโทษถึงโลกที่โหดร้าย
ที่มอบความเจ็บปวดให้
โทษกับความหวังที่คนอื่นตั้งไว้กับเราไว้สูงเกิน
โทษกับความไม่เป็นไปตามใจ อย่างเอาแต่ใจ
เอาแต่ใจว่าโลกก็ควรจะอ่อนโยนกันมากกว่านี้หน่อย

ฉันไม่ใช่คนที่ยอมแพ้กับอะไรง่ายๆเธอเองก็เหมือนกัน
คนทุกคนมีจุดลิมิตของตัวเองอยู่แล้วไม่ว่ามันจะเกี่ยวกับเรื่องใดก็ตาม เราจะดันทุรังให้ทุกอย่างดำเนินต่อไปอย่างราบรื่นไม่ก็ทุลักทุเลได้เสมอ

ตราบใดที่พระอาทิตย์ยังขึ้นในวันพรุ่งนี้
ชีวิตเราก็จะดำเนินต่อ

เวลา ค่อยๆดูดกลืนความสัมพันธ์ไปเรื่อยๆ

ฉันถึงอยากให้เวลาหยุดเดิน และหายไป

แต่เวลาก็ยังทำหน้าที่ของมันอย่างมั่นคง และต่อเนื่อง

ไม่มีใครสามารถจะมีแรงไปต้านทานธรรมชาติของเวลาได้.....ฉันไม่เคยพบใครทำได้

ที่ทำได้ก็มีแต่ร้องไห้และเสียใจเพราะทุกสิ่งเปลี่ยนไปตามกาลเวลา

ดังนั้นคนที่ควรจะหยุดเดินและหายไป 
ควรจะเป็นความสัมพันธ์ของเราที่ผันแปรดิ่งสวนทางกับเวลาที่เดินหน้าเสียมากกว่า

เพราะฉันไม่รู้เลย ว่าการที่เรายังคงเดินหน้าต่อไปนี้ จะทำให้ในอนาคตฉันกับเธอจะสามารถมองหน้ากันอย่างคนที่เคยรักได้รึเปล่า

ในครั้งแรก
เธอเปรียบเป็นเหมือนพายุสักชนิดที่รุณแรง
แล้วคนอย่างฉัน 
จะเอาแรงที่ไหนไปหวังจะหยุดพายุ

คลื่นพายุรุณแรงอย่างเธอไม่ได้ถูกจับวัดได้ตามกรมพยากรณ์อากาศ



เธอมาอย่างบ้าคลั่งและมีจุดมุ่งหมายจะทำลาย
ทำลายทุกสิ่งที่ฉันทำมาด้วยความตั้งใจ


ควรจะรู้สึกดีเมื่ออยู่ท่ามกลางลมที่เย็นสบาย
แต่ไม่
เธอเป็นลมที่พัดแต่ความไม่แน่นอนเข้ามา

ฉันคาดเดาอะไรไม่ได้
และใช่
มันทำลายเรา

เราควรจะพอได้แล้วหละ

การไม่ใส่ใจของเธอบั่นทอนความเชื่อมั่นของฉัน
ความเสียใจของฉันทับถมราวกับกำแพงอันสูงชัน

เราควรจะหยุดเจอกันได้แล้วแหละ
เริ่มต้นกันใหม่ ไม่ก็เดินจากกันไปแล้วทำเหมือนเรื่องของเราไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

อย่าเอาพูดแต่ว่าเธอขอโทษ,ได้โปรด
อย่ามองฉันด้วยสายตาที่ทำให้ฉันไปไหนต่อไม่ได้

เพราะเธอนั่นแหละคือคนผิดในความสัมพันธ์นี้






SHARE

Comments