คนเก่งวัดกันที่ไหน
เราอายุ 21 ปี แต่ยังไม่รู้เลยว่า passion ของเราจริงๆแล้วคืออะไร ตอนนี้กำลังตามหามันอยู่

ตอนมัธยม เราทำกิจกรรมเยอะแยะเลย
ไม่ค่อยใส่ใจการเรียนเท่าไหร่ ตั้งใจแต่อันที่ชอบเท่านั้นแหละ 

เราชอบที่จะได้รับการยอมรับนะ
ชอบที่จะถูกมองว่าเราเป็นคนเก่ง
คนเก่ง มักจะมีตัวตนเสมอในสังคัม
ไม่ใช่หรอ?
ใครๆก็อยากอยู่อย่างมีตัวตนทั้งนั้นแหละ
จริงมั้ยล่ะ  หรือไม่จริง

ตอนนี้เราเรียนอยู่ปี3 แล้ว
เราโคตรเหนื่อยเลยว่ะ
Seems like I'm walking in someone's shoes. It's so bad. 
เราเชื่อว่าเราเก่งนะ แต่ไม่ใช่เที่ยวไปโอ้อวดตัวเองกับใครต่อใคร ว่า กูเก่งนะ กูเจ๋ง 
แต่เราโคตรรู้สึกอึดอัดเลย
ทุกครั้งที่คะแนนสอบออก
เราตั้งใจ ตั้งใจมาก ในการเรียน ในการเตรียมตัวสอบ แต่ทำไมคะแนนมันออกมาไม่โอเคเลยวะ 
ที่เราบอกว่าไม่โอเค
มันเป็นเพราะว่าเราไม่พอใจ
ใช่ มันผ่าน แต่มันไม่อยู่ในระดับท็อป เก็ทฟีลป้ะ?

เพื่อนสนิทเรา 
ว่างก็ไปอ่านหนังสือ 
เราก็อ่าน ก่อนสอบ 2 อาทิตย์ 
ระหว่างนั้น เราชอบออกไปเจอเพื่อนต่างชาติของเรา เราสนใจเรื่องภาษา เรารู้เลยว่ามันคือสิ่งที่เราพร้อมจะลุย พร้อมจะยอมผิดพลาดเพื่อเรียนรู้ ถ้าจะเรียกว่า  passion มั้ย ก็คงใช่

แต่เพื่อนเรา 
ไม่ค่อยได้เรื่องภาษา
เรื่องแกรมมาร์ก็พอได้
แต่ถ้าให้พูด เราว่าเขาพูดได้ไม่ลื่นไหลเลย
เพราะเขาไม่ชิน

แล้วเขามักจะพูดกับเราว่า 
แน่ใจหรอที่ไปเจอเพื่อนฝรั่งอ่ะ ฝึกภาษา เสียเวลา เอาเวลามาอ่านหนังสือดีกว่า
ดูเขานี่ ว่างเมื่อไหร่ก็ไปอ่านหนังสือ

เราเคยทำแบบเขามาตอนอยู่ปี1 กับ ปี2 
เรารู้สึกว่ามันดีใจนะ เวลาเราเห็นคะแนนสอบออกมาได้เยอะ
แต่...
มันไม่ใช่ตัวเราว่ะ
เราไม่ชอบการที่ต้องมาแบกรับอะไรเครียดๆแบบนั้น เราไม่ชอบที่ต้องมาอยู่กับที่
เราชอบพูด ชอบคุย ชอบออกไปเจอผู้คนมากกว่า

เรียนก็คือเรียนเว่ย เราก็ตั้งใจมากเหมือนกัน
เรายังรับผิดชอบตัวเอง ยังทำทุกอย่างเหมือนเดิม แต่แค่ไม่ใช่ต้องมาทำตลอดเวลา

ไม่รู้ว่ะ เหมือนเราหาชิ้นส่วนที่มันเชื่อมต่อไม่เจอ
ทำไมวะ คนเก่งต้องวัดกันที่คะแนนสอบเท่านั้นหรอ คนเก่งต้องสอบได้คะแนนเยอะๆเท่านั้นหรอ
กูโคตรไม่เป็นตัวเองเลยว่ะ 
อยากไปไหนที่ไหนก็ได้ซักที่
ไกลๆ ที่ๆไม่เคยไป ที่ๆไม่มีใครรู้จักเรา

เทอมนี้แบบ
เรียนก็ตั้งใจ อ่านหนังสือก็ตั้งใจ
แต่พลาดว่ะ  คะแนนหลายวิชาออกมาได้นิดเดียวเอง มันผ่านครึ่งแหละ แต่มันไม่ได้อยู่ในเกณฑ์ท็อป ไม่รู้ทำอะไรพลาดไป มันถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้ 

เราโคตรรู้สึกแย่กับตัวเองเลย เหมือนเราไม่ใช่่คนเก่งอีกต่อไป
เรากลับมาเป็นแค่คนกระจอกๆคนนึง
ที่ไม่เข้าใจ ไม่รู้จักแม้กระทั่งตัวตนของตัวเอง

มันโคตรแย่เลย
ไม่อยากพูดให้ใครฟัง
โดยเฉพาะคนใกล้ตัว
จริงๆเราแค่อยากมีคนรับฟัง
เราไม่อยากได้คำแนะนำเพิ่ม
เราเหนื่อย 
เราสับสน
และไม่รู้ควรจะเดินไปทางไหน
ทุกอย่างมืดมนไปหมด
จริงๆ

เราอยากเป็นคนที่มั่นใจ
อยากเป็นคนที่ "ช่างแม่ง" ให้กับหลายๆเรื่องได้บ้าง จริงๆ

ชีวิตคืออะไรวะ
คือต้องเรียน แค่นั้นหรอวะ 
แล้วก็ต้องเก่ง
แค่นั้นหรอวะ ต้องแบบเกียรตินิยม อันดับ1 เหรียญทอง แค่นั้นหรอวะ 

พ่อแม่จะภูมิใจในตัวเราได้จากแค่สิ่งนั้น
แค่กระดาษใบนั้น จริงๆหรอวะ

ชีวิตแม่งซับซ้อนจัง
เหนื่อย
เหมือนมีแต่ไม้บรรทัด อยู่รอบตัว
เหมือนเราเอาตัวเราไปเทียบกับตัวชี้วัดของคนอื่น
เราอยากหลุดออกจากวงโคจรนี้นะ
แต่ก็ยังหลุดไปไม่ได้ซักที








SHARE
Writer
UnoRagazza
keepslifelowkey
I'm strong on the surface,not all the way through. I've never been perfect but neither have you

Comments