ความทรงจำสีจางๆ

แสงแดดอ่อนๆจากดวงอาทิตย์สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามายังห้องนอนในตอนเช้าผมค่อยๆรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมา

ทันทีที่ผมตื่นอย่างเต็มตาพลันเหตุการณ์ในฝันเมื่อคืนก็ย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิด


ผมฝันถึงเธอ
เธอผู้ทำให้ชีวิตมัธยมของผมไม่น่าเบื่อ
เธอผู้ที่ทำให้ผมอยากไปโรงเรียนในทุกๆวัน 


ผมชอบเธอ
อาจเรียกได้ว่าชอบในแง่ของปลื้มๆใครสักคนนึง ไม่ได้อยากมาครอบครองแค่เธอยิ้มให้ก็ดีัใจแล้ว 

ผมชอบตอนนั้นมาก
มันเป็นความรู้สึกที่บริสุทธิ์


ผมพึงพอใจที่จะได้ชอบเธอแบบนี้
ความรู้สึกที่มีมันไม่มากไป ไม่น้อยไป

เธอรับรู้มาตลอดว่าผมชอบ 
เธอไม่ได้ทีท่าทีรังเกียจอะไร กลับกันเธอกับทำดีกับผมด้วยซ้ำ 

ผมส่งข้อความบอกฝันดีเธอทุกคืน แต่ความน่ารักของเธอคือ เธอไม่เคยเมินข้อความผมเลย เธอมักจะส่งกลับมาอยู่บ่อยๆ 

ผมชอบที่เธอไม่ทำให้ผมรู้สึกเป็นอะไรไม่รู้ในชีวิตเธอ เหมือนเธอจะให้ความหวังผมนะ แต่ตอนนั้นผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยเพราะผมรู้ดีว่าเธอมีใครในใจอยู่แล้ว

แปลกที่ผมกลับมีความสุขที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ ยินดีที่ได้อยู่ตรงนี้ 


ผมฝันถึงชีวิตรักวัยมัธยมอันแสนเรียบง่าย


ทันทีที่ความฝันของผมสิ้นสุดลงความเป็นจริงก็ได้ปรากฏขึ้นมา 

ความจริงที่ว่า
ผมได้เติบโตขึ้น และเธอเรื่องของเรามันกลับกลายเป็นอดีตไปแล้ว

เธอกับผมไม่ได้อยู่ในห้วงเดียวกันแบบเดิมแล้ว เธอมีทางของเธอ ส่วนผมก็มีหน้าที่ที่ต้องทำ 




ทุกช่วงเวลาที่ผ่านพ้นไปในแต่ละปี
ผมรอวันเกิดเธอทุกปีเพื่อที่จะได้ทักไปอวยพร

เพราะมันคงเป็นเหตุผลเดียวที่ผมจะหาข้ออ้างทักเธอไปได้ 

มันนานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เจอกัน
นานแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ได้พบเธอ..
สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในห้วงอารมณ์ของผมมีเพียงความทรงจำจางๆในเรื่องราวของเรา





SHARE
Writer
mao___
loner
Political student, INFP, Geek

Comments