ไม่ใช่ยอมแพ้ หมดไฟ โปรดเรียกว่ากำลังไหล
ตั้งใจจะพิมพ์คำเชยๆ อย่าง ‘ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ’ ‘นานเท่าไหร่แล้วนะ...’ อะไรตามสไตล์ที่ทำแล้วคงจะเท่ดี
แต่ปรากฏว่าเมื่อมืออ้วนอูมแตะลงบนแป้น คำว่าคิดถึงก็เป็นคำเดียวที่อยากพิมพ์ลงไปเพื่อเริ่มต้นสิ่งนี้ (สิ่งนี้.นาม; สรรพสิ่งเมื่อไม่รู้ว่าจะเรียกมันว่าอย่างไรดี เช่นสิ่งนี้ที่กำลังเขียน มันคือ บทความ บันทึก หรืออะไรวะ)
คิดถึงการพิมพ์อะไรในหัวลงไป ลบแล้วแก้คำใหม่ เคาะหนึ่งครั้งหลังไม้ยมก คิดถึงอะไรพวกนี้จริงๆ (นี่ไง ไม้ยมกมาแล้วต้องเคาะ...สาแก่ใจนัก) นะ
เว็บไซต์ยูทูปแรนด้อมเพลง in my blood ของ Shawn Mendes ขึ้นมา นี่คือความดีความชอบของอัลกอริทึ่ม แม้มันจะเกิดจากเราเอง ที่ฟังเพลงประเภทเหงา เศร้า อยากจะตายบ่อยๆ จนระบบมันจดจำ แต่เราก็อดไม่ได้ที่จะพอใจเมื่อมันสุ่มเพลงที่ช่างเหมาะกับชีวิตช่วงนี้ขึ้นมา
ไอ้เพลงนี่ก็รู้ดีอย่างกับมานั่งในใจ เนื้อร้องมันว่า...
Sometimes I feel like giving up but I just can’t.It isn’t in my blood.
(บางครั้งฉันรู้สึกอยากจะยอมแพ้ แต่ฉันก็ทำไม่ได้ มันไม่ใช่ฉันเลย)
จริง...การยอมแพ้มันไม่ใช่เราเลย แม้สารรูปตอนนี้จะดูเหมือนคนยอมแพ้ แต่ไม่หรอก
สำหรับเรานี่ไม่ใช่การยอมแพ้ ก็เลยมานั่งพิมพ์อะไรโง่ๆ ไร้เป้าหมาย แต่รู้สึกว่าอย่างน้อยกูก็พิมพ์อะไรสักอย่างล่ะวะอย่างนี้ไง
เพื่อไม่แพ้ เพื่อไม่ให้กลายเป็นคนหมดไฟ เราจึงจะขอสรุปกับตัวเองว่า ตอนนี้เราแค่กำลัง ‘ไหล’ แล้วกัน
ระยะขับรถ เวลาไม่เหยียบเบรกหรือคันเร่ง เรียก ระยะไหล
อากาศร้อนเมืองไทยหรือน้ำตา เจอกับมาสคาร่าไม่กันน้ำ ส่องกระจกเจอตาดำเป็นแพนด้า เรียก มาสคาร่าไหล
หกล้มแล้วเคลื่อนที่ไปข้างหน้า เรียก ไถล (ถะ-ไหล)
หรือในที่นี้ ไหล คือภาวะที่เรางงว่าจะเอาอย่างไรกับชีวิต กับวันพรุ่งนี้
ไม่ค่อยรู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ แต่ก็อยากจะทำอะไรดีๆ นะจ้ะ กำลังพยายามจะเคลื่อนที่อย่างมีความหวังปนเหงาจ้ะพี่จ๋า
ภาวะไหลทำให้เราดูเหมือนคนไม่ทำอะไรเลยกับชีวิต แต่หารู้ไม่ว่าวันๆ สมองจะมัวแต่หาคำตอบว่า กูเป็นอะไร จะหลุดจากภาวะนี้อย่างไร ทำยังไงให้พรุ่งนี้มีไฟ ฯลฯ เป็นพันครั้งได้ ก็เหมือนกับการเคลื่อนที่ช้าๆ ไม่ได้หยุด แต่ก็ไม่ไปไหนสักทีนั่นแหละ
เมื่อเรามัวแต่ไหล ไม่แล่นสักที ก็เผลอทำให้คิดว่านี่คือการยอมแพ้ของตัวเองเหมือนกันนะ
มึงขี้แพ้จังเลย ห่วยแตก ทำไมมึงไม่ทำอะไรเลยวะ ฯลฯ
ยิ่งถ้าเทียบชีวิตตัวเองกับคนอื่น หรือเทียบกับตัวเองตอนที่มุ่งมั่นตั้งใจมีไฟร้อนแรง ยิ่งแล้วใหญ่
มึงแพ้แน่ มึงแพ้แล้ว ดูคนอื่นสิ จำตัวมึงตอนมีไฟได้ไหม มึงไม่ใช่คนๆ นั้นแล้ว
เราโทษตัวเอง เกลียดตัวเอง เมื่อขาดเป้าหมายหรือแรงจูงใจสำหรับวันต่อไป เป้าหมาย แรงจูงใจหรือไฟอะไรนี่ มันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ดันจำเป็นสำหรับคนอย่างเรา หรือไม่ก็กับสังคมเท่ๆ ที่คนไม่เท่อย่างเราหายใจอยู่

เฮงซวย
ใช่ เรายังไม่ไปไหน เรายังห่วยแตก แต่ก็พยายามเคลื่อนอยู่นี่หว่า
ไหลอยู่โว้ย ตะโกนบอกตัวเองเสีย แล้วกอดตัวเองซะ เราต่อสู้อยู่ทุกวินาทีเลยนะ เราไม่ได้หยุดนิ่ง
แค่เสี้ยวความคิดหนึ่งของเรายังพยายามจะทำอะไรสักอย่างกับตัวเอง แล่นไม่ได้ก็ไหลต่อไป
แค่นี้ก็ประเสิรฐจะแย่ ดีถมไปแล้วไม่ใช่หรอวะ
ต่อให้บอกตัวเองว่าเออ กูยอมแพ้ละ กูตาย พรุ่งนี้เราก็ยังลืมตามาหาทางต่ออยู่ดี จริงไม่จริง ที่เรายังไม่ตายไม่ใช่ว่ามีสักเสี้ยวนึงมันอยากจะอยู่ต่อหรือ
เสี้ยวเดียวนี้แหละที่ทำให้เรายังไหล
เสี้ยวเดียวนี้แหละจะพาเราผ่านไป ไอ้คนมีไฟที่เราเคยเป็นตอนนั้นก็ไหลแบบนี้ไม่ได้ มันทนอุปสรรคแบบเราไม่ได้หรอก
ภูมิใจในสิ่งที่ไม่เคยเห็นว่าน่าภูมิใจเลยดูบ้างก็ดีกว่าเกลียดตัวเองไปวันๆ ภูมิใจกันที่เราห่วย
แต่เราก็ยังไหลกันไป
จบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (อย่าลืมเคาะไม้ยมก)
SHARE

Comments