Soon to be raining
บรรยากาศยามเช้าที่ควรจะอบอุ่นไปด้วยไอแดดและแสงอาทิตย์
วันนี้กลับปรากฏเพียงเมฆดำที่ล่องลอยอยู่ต่ำๆ 
ราวกับกำลังรอให้ใครสักคนเอามือไปลองสัมผัส

ผู้คนต่างก้าวอย่างเร่งรีบเพื่อเข้าสู่ลำตัวของเจ้าหนอนไฟฟ้าสีขาว 
ที่กำลังจะมุ่งหน้าสู่สถานีสยาม 
และแวะพักเพื่อให้ผู้คนเปลี่ยนเส้นทางไปยังเส้นทางสุขุมวิท

ฉันเองก็ยืนปะปนอยู่กับผู้คนบนรถไฟฟ้าขบวนนั้น

ท่ามกลางบรรยากาศที่อึมครึมแบบนี้ ผู้คนต่างพากันบ่นอุบ
ด้วยสาเหตุจากสิ่งที่กำลังจะตามมาจากเมฆครึ้ม

ไม่ทันได้นานเกิน 2 สถานีจากชานชาลาที่ฉันได้เข้าร่วมกับคณะเดินทาง
ภายในตัวของเจ้าหนอนสีขาวขบวนนี้ สายฝนก็ได้ปรอยลงมา

ตกแล้วสินะฉันคิดในใจพร้อมใบหน้าที่อาบรอยยิ้ม

นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ฉันเอาแต่เฝ้ารอช่วงเวลาที่ฝนสาดเทลงมาจากเมฆสีทะมึนนั่น
ให้หัวใจฉันชุ่มฉ่ำจากเม็ดฝนที่ตกลงมาอีกครั้ง หลังจากเหี่ยวแห้งอยู่เนิ่นนาน

ฉันไม่ได้มีคนพิเศษที่เกิดฤดูฝนหรอก
ไม่เคยมีเหตุการณ์น่าจดจำท่ามกลางสายฝนด้วย
ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ
ฉันไม่ได้มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษทั้งนั้นแหละ
แค่รู้สึกสดชื่นที่ได้ยิน ได้กลิ่น 
ได้รู้สึกถึงสายฝนที่กำลังโปรยปรายท่ามกลางเมฆครึ้ม 
และบรรยากาศที่หม่นหมองแบบนี้

ยิ่งฝนตกหนักเท่าไร ยิ่งฟ้าร้องดังแค่ไหน 
ยิ่งเมฆดำครึ้มจนเกือบจะเป็นสีดำได้ขนาดไหน 
ฉันก็ยิ่งสดชื่นมากเท่านั้น

อยากให้ฝนอีกเร็วๆ จัง :)
SHARE
Writer
Loverdose
Wandering girl
My name is Love.

Comments