จดหมายถึงคนแปลกหน้า ฉบับหนึ่ง #1
                                                      ๒๑.๗.xx

ถึงคนแปลกหน้า

      ขอบคุณมากที่เป็นห่วงผมเสมอ(?) มันมีความรู้สึกมากมายจนผมอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก ผมใช้เวลาหลายๆวันนี้คิดถึงเรื่องที่ผมอยากจะเล่าให้คุณฟัง เรื่องราวของผมที่ ผมคิดไม่ออกว่าจะบอกใครรอบๆตัวก่อนดี ผมเลยเลือกคุณคนที่อยู่ห่างไกลกับผมที่สุดตอนนี้ เพราะเชื่อว่าเรื่องที่ผมจะเล่าไม่หลุดไปให้คนไทยคนไหนได้ยิน!

      ก่อนอื่นเลย ช่วงนี้ผมทำงานอยู่ในทีม โปรดักชั่น ของบริษัทหนึ่งในไทยทีมี Concept คือ 
“อาชีพที่ใช่ชีวิตที่ชอบ” ทำธุรกิจเพื่อสังคม เกี่ยวกับการค้นหาตัวเองของเด็กมัธยมที่ยังไม่รู้ว่าตัวเอง โตขึ้นอยากเป็นอะไร แนะนำแนวทาง และบอกเหตุผลว่าทำไมควรถึงทำอาชีพที่ชอบ หรืออะไรประมาณนั้น (บางทีผมอาจจะรับสารมาได้ไม่ตรงกับสิ่งที่พวกเขาพยายามสอน)
      ครั้งหนึ่งผมเคยได้ไปWorkshopของบริษัทนี้ แต่ความคิดของผม มันกลับค่อนข้างตรงข้ามกับสิ่งที่พวกเขาพยายามสอน ในขณะที่เขาสอนให้เลือกทำอาชีพที่คุณชอบและคุณอยากทำ จากนั้นคุณจะมีชีวิตที่มีความสุข แต่สำหรับผมมันทำไม่ได้ ผมไม่สามารถเลือกทำในสิ่งที่ผมอยากจะทำได้ เพราะว่าหน้าที่อื่นๆ ผมมีครอบครัวที่ต้องดูแล ไม่ต้องพูดถึงจำนวนของพวกเขาเพราะมันค่อนข้างเยอะ ซึ่งครอบครัวของผมในตอนนี้ก็ต้องอาศัยเงินในการอยู่อาศัยทั้งหมดจากพ่อผม และตอนนี้เขาใกล้ เกษียณแล้ว คนต่อไปที่จะต้องรับภาระนี้คือผมและสิ่งที่ผมอยากจะทำไม่สามารถหาเงินมาจุนเจือทุกคนได้และ มันไม่มั่นคงมากพอ ผมจึงได้วางแผนการใช้ชีวิตในอนาคตขึ้นมาผมตัดสินใจที่จะทำในสิ่งที่ตัวเองถนัดแทนที่จะเป็นสิ่งที่รัก
     
       และผมก็คงพูดไม่ได้หรอก ว่าถ้าครอบครัวมีความสุขผมก็จะมีความสุข เพราะผมไม่ใช่พระเอกในหนัง นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากทำเลย ทุกคนอยากจะไขว่คว้าความสุขของตัวเองด้วยกันทั้งนั้น แต่คำว่า ภาระหน้าที่ ที่ผมไม่ได้อยากจะแบกรับมันไว้ มันบังคับให้ผมต้องทำสิ่งต่างๆเพื่อความอยู่รอดของคนอื่น

      ผมไม่สามารถจะโยนมันทิ้งไปได้เพราะสิ่งเหล่านี้ไม่สามารถอยู่ต่อไปได้ถ้าไม่มีผมหรือพ่อผม พวกเขาไม่อยู่ในสถานะที่สามรถดูแลตัวเองได้ ทำให้ผมต้องเลือกเส้นทางที่ผมต้องเจ็บปวดสักหน่อย
    
       หลายคนมาพูดใส่ผมว่า ต้องเป็นคนยังไงถึงได้ไม่รักครอบครัวได้ขนาดนี้ ผมไม่ได้ไม่รักครอบครัว ผมแค่รู้สึกว่ามันเหนื่อยและไม่ยุติธรรมที่จะต้องใช้ชีวิตไปเพื่อคนอื่น หรือบางทีผมอาจเป็นสัตว์ไร้หัวใจ ในร่างมนุษย์ไปแล้วกันนะ?

                                                                                            รักและอยากรู้จักคุณ
                                                                                                    CK3W2
                                                                                                 (เด็กช่าง-ฝัน)
 
SHARE
Writer
Avril-Erewhon
เด็กช่าง | ฝัน |
ฉ. กังวาลวงษ์ ชาตะ | ๖ มิถุนายน ร.ศ.๒๒๐ มรณะ | เลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด

Comments