Existential crisis on my 21
ชีวิตมนุษย์เหมือนกับขวดแก้ว
อาจจะดูสวยหรูหากใครก็ตามแต่พูดเสริมต่อประโยคว่า..
"รอให้ใครสักคนมาเติมเต็ม"
"เพื่อที่จะให้เป็นขวดที่ไม่ว่างเปล่า"

แต่บางทีมนุษย์ก็ลืมคิดในแง่หนึ่งที่แสนจะธรรมดาว่า ขวดแต่ล่ะใบไม่ได้โชคดีที่จะได้รับการเติมเต็มให้เป็นขวดน้ำล้ำค่าไม่ว่ามันจะอยู่ที่ตู้เย็นหรือหาดทราย ความจริงคือขวดเปล่าที่แห้งผากในทะเลทราย สะท้อนแสงวิ้งวับที่โดดเดี่ยวจากดวงอาทิตย์ร้อน สิ้นหวัง หดหู่ ขยับไม่ได้ พูดก็ไม่ได้ยิน
ขวดเปล่าไร้ค่า
ใช่! มันไม่เห็นผิดตรงไหนนี่ที่ขวดบางขวดถูกสร้างมาด้วยความคาดหวังที่จะโอบอ้อม บรรจุความชุ่มชื้นเพื่อเติมเต็มชีวิต ขวดใบหนึ่งจะสามารถตระหนักตัวตนของตนเองได้หรือไม่ว่า แท้จริงแล้วตัวตนของมันไม่ใช่น้ำที่เคยโอบอุ้ม หรือ ของเหลวที่เติมเต็มชีวิตผู้อื่น....ขวดมันก็เป็นแค่ขวด
กลวง
ไร้ค่า
ไร้ค่า
และกลวงอย่างไร้ค่า!

นั่นคือเสียงที่พระผู้สร้างตะโกนบอกขวดเปล่าจากฟากฝ้าอันไร้เสียง ขวดเปล่าถูกสาปจากพระผู้สร้าง ถูกเนรเทศอย่างไม่แยแสจากดินแดนสุขสาวดีในอุดมคติ ขวดเปล่าไร้ค่านอนจมทรายอยู่อย่างเดียวดาย ไม่รู้วันเกิดและวันตาย จะร้องไห้ก็ไม่ได้เมื่อตระหนักได้ว่าตัวตนมันเองแล้วถูกสร้างมาจากทรายและความร้อน 
ขวดเปล่ามักแตกสลาย
ลมกระชากจากพายุทะเลทรายพัดเอาขวดจมดิ่งลงแทบจะมิด ขวดเปล่าแน่นิ่งไม่ไหวติงอย่างที่มันเคยเป็นและเป็นมาตลอด เสียงคำรามจากความกดอากาศแปรปวรในฤดูร้อนไม่อาจทำให้ขวดเปล่าหวั่นหรือกลัวแต่อย่างใด หนำซ้ำกลับทำให้มันรู้สึกหดหู่ลงไปอีก เกิดเป็นพายุมันยังมีสิทธิคำราม ไร้ตัวตนแต่ไม่กลวง มีพลังสามารถทำลายสรรพสิ่งได้ และไม่มีใครคาดหวังความชุ่มชื่นหรือชีวิตจากมันนอกจากความตายที่มันจะหยิบยื่นให้อย่างมีไมตรีแกมบังคับ แม้ไม่มีรอยขีดข่วนใดจากพายุ ขวดเปล่ากลับรู้สึกแตกสลายไม่มีชิ้นดี มันสะอื้นไห้เสียงเงียบสนิทใต้พายุทะเลทราย ก่นด่า แช่งชักใส่ผู้สร้างที่ทำให้มันเป็นแบบนี้อย่างไร้เสียง 
มันถูกสาปให้กลวง
มันถูกสาปให้ไร้ค่า
และมันยังถูกสาปให้แตกสลายอีกด้วย...ขวดตะโกนสุดเส้นเสียงอย่างไร้สำเนียงเสียงใด
ขวดที่ไม่มีรอยร้าวหลังพายุจากไปสิ่งที่มันได้กลับมาคือ ความว่างเปล่าเช่นเคย ขวกเปล่าหวังถึงตอนจบว่ามันแตกสลายหายไปเป็นอากาศธาตุ แต่เปล่าเลยไร้รอยขีดขวดบนร่างกลวงๆของมัน แน่นอนมันตระหนักอยู่แล้วว่ามันต้องแบกรับความกลวงสุดแสนไร้ค่านี้ไปชั่วกัป ไม่มีที่สิ้นสุด..


หวังไว้กับผู้สร้างว่าสักวันจะมีคนมาพบและพามันออกไปจากทะเลทรายอันสิ้นหวังสุดลูกหูลูกตาแห่งนี้...ขวดเปล่ารำพึง
SHARE
Writer
Nocturnal
Sincered human being
I​ don't​ fear a​ curtain death, death​ is​ curtain.

Comments