เที่ยงคืนสิบห้านาที
"มึง คืนนี้ว่างไหม ไปหานะ"
เสียงผู้ชายปลายสายที่คุ้นเคย
เสียงที่ฟังดูก็รู้ว่ามีเเอลกอฮอล์ในเลือดอยู่พอสมควร

ยังไม่ทันได้ตอบว่าว่างหรือไม่ว่าง ก็กดวางสายไปซะเเล้ว อยากจะทำตัวให้ไม่ว่างจะได้สมน้ำหน้ามันซักที ไอ้เพื่อนคนนี้นี่!

ก็อกๆ 
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น

"กำลังไปค่า"
ฉันขานรับเเล้วรีบไปเปิดประตู

"คืนนี้ค้างด้วยนะมึง"

"อ่าวเฮ้ย อะไรของมึงเนี่ย"

"นะๆๆๆ"

นั่นไง.. ทำสายตาออดอ้อนยังไม่พอ
มาถือวิสาสะทิ้งตัวลงบนเตียงอีก

"เห็นกูเป็นใครเนี่ย มานอนบนเตียงกูอีก 
มึงลุกเลย" ฉันพูดพร้อมพยายามขุดมันขึ้นมา

"ก็เพื่อนรักมึงไงง" 

'เพื่อนรัก' คำสั้นๆที่โคตรเจ็บ
จริงๆมันควรจะดีใจปะวะ
ที่ได้เป็นคนที่เเกไว้ใจ
คนที่เเกเล่าให้ฟังได้ทุกอย่าง 
ถึงขนาดเเกโดนเเฟนทิ้งยังมาพักใจที่ห้องเรา
เเต่เราเเม่งผิดเองว่ะ ที่เผลอไป 'รักเพื่อน' อย่างเเก

"มึงว่าเมื่อไหร่กูจะลืมเค้าได้วะ" ไอ้คนถือวิสาสะอยู่บนเตียงก็ยังนอนอย่างสบายใจ

"กูจะไปรู้กับมึงไหมละ ใจมึงนะไม่ใช่ใจกู" 
ฉันตอบเเบบคนนอยด์ๆ

นอยด์ที่เป็นได้เเค่เพื่อนสนิท
นอยด์ที่อยู่ในใจเเกอย่างคนอื่นเค้าไม่ได้



"มึงช่วยดามใจให้กูหน่อยดิ" 

เชี่ย หูฝาดเปล่าวะ...

"พรุ่งนี้เลี้ยงหมูทะหน่อย"

ไอ้บ้า!!
เเกก็ยังเป็นเเกอยู่ดีนี่นะ
ชอบทำให้คิดไปไกล ปล่อยให้คิดเก้ออยู่ตลอด

ส่วนเราก็ยังเป็นเราอยู่ดี
ชอบคิดไปเอง ชอบคิดไม่ซื่อ ทั้งๆที่ได้ชื่อว่าเป็น 'เพื่อนรัก'

หันไปอีกที ไอ้เพื่อนตัวยุ่งก็หลับปากหวอไปซะเเล้ว

เสียงดนตรีสดจากร้านเหล้าดังลอดเข้ามาในห้องของฉัน ฉันเลือกที่จะปลดล็อคประตูระเบียง
เดินออกไปสูดอากาศเเละเท้าเเขนกับระเบียง

ไม่มีอีกแล้ว เพื่อนที่เธอไว้ใจ
เหลือเพียงแต่คนๆ หนึ่ง
ที่เก็บซ่อนความรักไว้ไม่ไหว

นั่นดิ ตั้งเเต่เมื่อไหร่วะ ที่หัวใจเรามันคิดไปไกลเกินไป ไกลจนทำให้เพื่อนคนที่เเกไว้ใจ หล่นหายไปกับความรัก


อาจจะเป็นตอนที่เรานั่งทำรายงานด้วยกัน ทั้งๆที่เรากินเเรงเเก เเต่เเกก็ไม่เคยบ่น
อาจจะเป็นตอนที่เรากินก๋วยเตี๋ยว เเล้วเเกตักถั่วงอกออกไป เพราะรู้ว่าเราไม่ชอบกินเเต่ชอบลืมสั่งว่าไม่ใส่ถั่วงอก
อาจจะเป็นตอนที่ฝึกเล่นrovใหม่ๆ เเล้วเเกสัญญาว่าจะเป็นเเทงก์คอยปกป้องเราเอง



"ออกมาทำอะไร เป็นนางเอกเอ็มวีหรอ"
ฉันสะดุ้งเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่ามันจะตื่นขึ้นมา

"มึงต่างหาก หลับไปเเล้วไม่ใช่หรือไง ออกมาทำไม"

"ก็เห็นมึงยังไม่นอน กลัวเหงา"
........
มึงเเม่ง.......

"เพลงเพราะดีเนอะ" 
ฉันหันไปมองคนข้างๆที่เท้าคางอยู่บนราวระเบียง

"ก็เพราะดีมั้ง" 
ฉันตอบเเล้วหันหน้าไปทางอื่น

"กูรักมึงนะ"

เปล่า นี่ไม่ใช่คำพูดของฉัน
เเต่เป็นคำพูดจากคนข้างๆฉันต่างหาก...

"มู้ดไหนของมึงเนี่ย"

"ขอบคุณที่เป็นเพื่อนที่ดีของกูมาตลอดนะ
ขนาดตอนนี้ที่กูไม่มีใคร กูก็ยังสบายใจที่มีมึง"

เออ เอาวะ อย่างน้อยเราก็ยังเป็นความสบายใจของเเก 
friendzone เเม่งก็คงไม่ได้เเย่ขนาดนั้นปะวะ 
อย่างน้อยเราก็ยังมีเเกอยู่ ดีกว่าเสียเเกไป ให้กับความรู้สึกในใจของเราเอง


"อื้อ กูก็รักมึงเหมือนกัน"


นั่นคงเป็นคำสารภาพเเบบเนียนๆ ถึงเเก
จากไอ้คนขี้ป๊อดอย่างเรา:-)





























SHARE
Writer
yellowgirl
a lover, a storyteller
— you are in every song playlist of mine

Comments