แม่ผู้มีเรื่องทุกข์ใจมากมาย




เราไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นเหมือนเราไหม?
มันก็เป็นเวลายาวนานมากแล้วนะ
เราก็รู้สึกสงสารแม่นะ
ตั้งแต่จำความได้ประมาร5 ขวบมั้ง
แม่ชอบมาปรับทุกข์ละบายทุกกับเรา
ไม่ว่าจะเรื่องพ่อเรื่องยายเรื่องทุกข์อื่นๆ
เมื่อเรามองย้อนกรับไป ช่วงเวลาหลายปี
ทำให้เรารู้สึกว่าเหมือนแม่ตัวคนเดิวยในโลก
เหมือนแม่ไม่มีใครเถิงขหนาทมาปรับทุกข์กับเด็ก4-5ขวบ เหมือนแม่พูดกับใครไม่ได้
มันเป็นอะไรที่แบบว่า แม่ไม่ใครเลยเหรอ
เด็กห้าขวบมันจะไปเข้าใจอะไร
ยิ่งนับวันแม่ยิ่งตัดเพ้อ
นอกจากเรื่องพ่อที่เรารับรู้และเห็นน้ำตาแม่มาตลอด ก็ยังมีเรื่องที่แม่น้อยใจให้ยาย
บางคั้งก็หน้าน้อยใจเหมือนที่แม่คิดนะ
เวลาที่ครอบคัวเรามีปัญหาพ่อแม่ทะเลาะ ครอบคัวปะสบความลำบาก เวลาแม่ทุกข์ใจเรื่องพ่อ เราก็ไใเคยเลยสักคั้งที่จะเห็นยายมาปลอบหรืมาอยู่ข้างๆแม่
《ตอนเด็ก ตอนนั้นประมารหกขวบ
น้องชายเราเพิ่งเกีดยังไม่เถิงขวบ ป่วย
พ่อทังที่รู้ว่าน้องป่วยก็ยัง ออกไปเทิ่วยนอนค้างแรมกับเพื่อน แล้ว...น้องชายเราป่วยหนัก แม่ต้องรีบเอาไปหาหมอ และ หมอบอกว่าต้องได้นอนค้างโรงบาล แล้วเรากับน้องสาวอยู่ที่บ้าน น้องสาวเราประมานสองสามขวบ
ไม่มีใครเลยตอนนั้น ยายก็ไม่มานอนด้วย
แม่เลยต้องขอหมอพาน้องชายเราออกมารับเรากับน้องสาวก่อน แม่พาเรากับน้องสาวไปฝาก นอนกับน้า เราก็พาน้องชายเราไปโรงบาล》
เหมือนที่เพิ่งสุดท้ายแม่มีแค่เราคนเดิวย ทุกข์อะไรแม่ก็จะบ่นให้ฟัง บางคั้งเราไม่รู้ทำไหม เรารู้สึกไม่อยากฟังไม่อยากเห็นแม่เป็นแบบนี้
บางคั้งก็ไม่อยากมารับรู้เรื่องที่มันเจ็บปวด
เราก็อยากจะเกั่งมากกว่านี้ แต่ไม่รู้ทำไหมยังทำไม่ได้
น้ำเสียงของแม่สายตาของแม่
เราไม่อยากเห็นแม่ร้องไห้ต่อหน้าเราทำตัวไม่ถูก เราไม่รู้ทำไหมทุกคั้งที่เห็นแม่ร้องไห้อยู่ต่อหน้าเราไม่เคยกอดแม่เลย เหมือนอึ้งไปขยับตัวไม่ได้ ร้องไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าแม่ เห็นแม่ร้องไห้แล้วเรากลัวเราร้องตาม ทุกคั้งเราฟังแม่จบก็จะเดี่นหนี
ชีวิต์แม่ก็หน้าสงสารนะ หลังจากที่ตาตาย
ตอนนั้นแม่13มั้ง พ่อแม่ก็ขี้เมา แม่เกีลยดพ่อใหม่และพอเมามาพ่อใหม่ขอบตีบันดาน้าๆ
ด่าทอคนในบ้านทำลายเข้าของ...แต่แม่ไม่ได้อยู่กับยาย แม่ได้ไปอยู่กับคนอื่นเพราะยายลูกเยอะเลี้ยงไม่ค่อยไหว พอแม่โตขึ้นมาหน่อยแม่ก็ตัดสินใจไม่เรียนต่อออกมาทำงานหาตรังช่วยยายเลี้ยงน้อย เป็นเด็กเสีฟในร้านอาหารบ้าง แม่เคยเล่าให้ฟังเวลาไปอยู่กับคนอื่นมันลำบากมาก ทำงานหนักเหนื่อยไปเป็นคนใช้ในบ้านเขา และ แม่ก็เคยโดนเพื่อนหลอก แต่แม่บอกว่าเหมือนวินยาลของตายังคอยปกป้องแม่ ทำให้แม่รอดมาได้ แม่อดออมปะยัดไม่กินไม่เทิ่วยเพื่อช่วยยาย...เหมือนแม่เป็นหัวหน้าครอบคัวตั้งแต่ตอนเป็นสาวๆ แม่ต้องเอาชีวิตรอดจากสังคมและ ตอนนี้ก็เหมือนจะยังเป็นพอใครมีปัญหาอะไร คนที่ไปช่วยจะเป็นแม่
สเหมอ เหมือนแม่แบกพาระ ของครอบคัว
แต่ในขะนะที่ครอบคัวของแม่เองคือหมายเถิงเราน้องๆพ่อ ก็ไม่ได้มีความสุบอะไร เหมือนแม่ทุกข์ใจอยู่แล้วยังมีเรื่องให้ทุข์ใจอีก
เราก็อยากจะทำได้เหมือนแม่นะ แต่เราก็เป็นไม่ได้ เราไม่ได้ใจก้วางเสยสะหละเพื่อคนอื่นขะหนาทนั้น
ชีวิต์บางทีมันก็เศร้าเนอะ แม่ผู้ไม่มีใครไว้เป็นที่เพิ่งทางใจ
ทำให้เราได้รู้ว่า คนเราทุกคนก็ต้องการที่เพิ่ง
พอเศร้าก็อยากจะระบายให้ใครสักคนฟัง
ฟังดูมันอาจจะเหมือนเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่มันสงผลต่อความรู้สึกของคนๆหนึ่งมากมาย เราอยากเป็นคนที่สามารปลอบใจคนอื่นได้
ปัดเป่าความไม่สะบายใย
แต่เราก็ทำไม่ได้
















SHARE
Written in this book
Notopic
Writer
ISFJ
skyline and sun
some things in my mind

Comments