ลูกเป็ด
คุยกับพ่อมาเรื่องชีวิตว่าเราเนี่ยเป็นเป็ด
ความสนใจหลากหลาย ทำได้หลายอย่าง แต่ไม่เก่งจริงซักด้าน

รู้สึกแย่นะ ยิ่งเห็นคอนเทนต์อายุน้อยร้อยล้าน คนเก่งเฉพาะด้านไม่ได้ทำให้ฮึกเหิมเลย ไม่ได้อิจฉาด้วย แต่แค่รู้สึกว่าเราเป็นก้อนความไม่เก่งเคลื่อนที่ ในขณะที่คนอื่นไปถึงไหนแล้ว ตัวเองอายุน้อยหัวเริ่มล้านและเรื่องเงินไม่ต้องพูดถึงเลย

คือ มันไม่ใช่ความผิดสังคมหรอกที่จะสนใจเรื่องคนดัง คนสวย คนหล่อ คนรวย คนที่ทำอะไรเฉพาะทางแล้วเก่งมากกก แต่เราที่เป็นเป็ดแล้วดันเป็นเป็ดกลางๆทำอะไรจับฉ่ายเนี่ยมันรู้สึกสำลักความเก่ง ความดูดีของคนอื่นไปหมดในขณะที่ก็ยังพอลอยตัวอยู่ได้

ในขณะที่เรากำลังมองว่าตัวเองแย่มาก ห่วยมาก เราก็ถามพ่อนะว่า
เออ ถ้าสมมติอีก 10 ปีต่อจากนี้เราไม่ประสบความสำเร็จตามความนิยมของสังคมที่ต้องเป็นที่รู้จัก รวยโคตรๆ หรือหล่อ น่ารัก เรายังจะเป็นคนที่โอเคอยู่ไหม จะยังมีคุณค่าในตัวเองไหม อาจจะฟังดูloserอยู่เหมือนกัน...

พ่อก็ตอบตรงๆว่า
เราเป็น loser ในความหมายของคนอื่นก็ได้ คือ ไม่รวย ไม่หล่อ ไม่ต้องมีใครรู้จักก็ได้ คนอื่นจะมองยังไงบังคับไม่ได้อยู่แล้วนี่

แต่อย่าเป็น loser สำหรับตัวเองก็พออ่ะ คือตั้งเป้าหมายชีวิตง่ายบ้างยากบ้างให้ตัวเองก็ได้

เช่น เป้าหมายไม่ใช่การเลี้ยงพ่อแม่ในตอนนี้แต่คือการเลี้ยงตัวเองรอดก่อนโดยไม่ต้องหยิบยืมเพิ่ม

ถ้าเราทำได้มันก็คือความสำเร็จของเรา ใครจะไม่เข้าใจใครจะทำได้ดีกว่าก็ช่างๆไปบ้าง

การตั้งเป้าให้ตัวเองมันทำให้เราโฟกัสตัวเองได้มากขึ้น
ไม่มองเส้นชัยคนอื่นจนเกิดความรู้สึกว่าเราคือก้อนความห่วย
ถ้ารู้สึกดีกับตัวเองได้ค่อยมองคนอื่นแต่อย่ามองคนอื่นตอนที่ตัวเองรู้สึกแย่ เพราะมันอาจจะยิ่งดิ่งลงไปเรื่อยๆจนอาจจะมองไม่เห็นค่าความเป็นเป็ดจนไม่พัฒนาตัวเอง

และที่ร้ายที่สุดคือเราอาจจะเสียเวลามองคนอื่นมากเกินไป เปรียบเทียบและกดดันตัวเองซ้ำๆ ย้ำๆมากจนเกินไป
ทั้งที่ไม่ได้อยากทำอะไร ไม่ได้มีเป้าหมายร่วม หรือต้องการเป็นอะไรแบบคนอื่นเลย



SHARE
Writer
Discrocer
Writer
Can wait

Comments