พื้นที่ส่วนตัว...
เริ่มเบื่อเฟซบุ๊ก...
เบื่อโซเชียลทุกช่องทาง
เฟซบุ๊กที่เล่นมาจวนจะแปดปี เฟซบุ๊กที่มีความทรงจำมากมายและทิ้งร่องรอยความทรงจำเหล่านั้นเอาไว้ให้เห็นทุกปีๆ มันก็ไม่ได้แย่หรอก แต่เบื่อที่จะกดเข้าไปแล้วรู้สึกไม่เหมือนเดิมกับมัน

ไม่รู้สิ รู้สึกว่าเราก็ไม่ได้อยู่ในแวดวงสังคมที่ใครต่อใครให้ความสนใจนักด 90% ของเพื่อนในเฟซบุ๊กก็แค่รู้จักเหินห่าง รู้จักมานมนาน ไม่สนิทหรือเลิกสนิทไปแล้ว
มันมาถึงจุดที่เกลียดแจ้งเตือน บางทีอาจจะชินไปแล้วกับการไม่เคยมีแจ้งเตือนใดๆ พอมีคนทักทายมามันก็จะเขินๆหน่อย บางทีไม่อยากคุยด้วยซ้ำ อยากอยู่แบบที่ไม่มีใครสนใจ แค่อยากเปิดเฟซบุ๊กไว้รับรู้ข่าวสารแต่ไม่สื่อสารกับใคร

เราล็อคทุกอย่างไว้เป็นส่วนตัว เคยกระทั่งระบายความรู้สึกในเฟซบุ๊กของตัวเองแต่...ล็อคไว้เป็นส่วนตัว ไม่อยากให้ใครรับรู้ มันแค่อยากระบายกับตัวเอง แค่นั้น 
กดอันเฟรนเพื่อนที่ไม่รู้จัก ไม่รู้รับเข้ามาตอนไหน อันเฟรนบุคคลที่รู้สึกไม่ดีกับการมีเขาอยู่บนหน้าฟีด
เริ่มเคลียร์ทุกอย่างบนหน้าฟีด ไม่อัพเดตเรื่องราวใดๆทั้งสิ้น ไม่กดไลก์ไปเรื่อยเปื่อย ไม่แชร์ (แต่เลือกที่จะบันทึกเผื่ออยากจะดูทีหลัง) ไม่แท็กและลบแท็กจากบุคคลที่ไม่ได้รู้จัก ตั้งค่า private รูปภาพที่สำคัญเอาไว้รวมทั้งพวกโพสต์บ้าบอที่เคยโพสต์ไป

ปิดการแจ้งเตือน 

ถ้าอยากรู้ค่อยเข้าไปดู จะกดลบAppหลายครั้งแต่มันก็ยัง...มีความสำคัญบางอย่างอยู่ 

จริงๆแล้วการไม่แสดงตัวตนหรือหายไปอย่างเงียบๆนี่มีผลดีเหมือนกันนะ 
มันทำให้เราเริ่มคุ้นเคยกับการไม่นั่งสไลด์หน้าจอเล่นไปวันๆเหมือนแต่ก่อน 

เวลาทั้งหมดสละไปทำสิ่งที่บันเทิงใจมากกว่าเลื่อนฟีดเฟซบุ๊กขึ้นลง
เห็นความเปลี่ยนแปลงของตัวเองที่ดีขึ้น สามารถจดจ่อกับบางสิ่งบางอย่างได้เป็นชั่วโมง
ไม่ใช่การดูหนัง ฟังเพลง อ่านนิยาย ดูการ์ตูนเหมือนแต่ก่อน แต่เป็นเรื่องราวใหม่ๆที่เพิ่งค้นพบ 

เจ๋งว่ะ!
เราอยู่กับมันได้ อยู่ได้ทั้งวัน และไม่คิดจะเบื่อมันเลย (ทั้งที่เป็นคนเบื่อง่าย)
อยู่คนเดียวได้โดยที่ไม่โอดครวญถึงความเหงา อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวที่เราต้องการ

แต่ข้อเสียกับสิ่งที่กำลังเป็นอยู่มันก็มีนะ เยอะด้วย...
เราเก็บตัวมากเกินไป ไม่ค่อยได้พูดคุยกับใคร เวลาไปเรียนก็พูดแค่กับไม่กี่คน แม้กระทั่งกับรูมเมทร่วมห้องแทบไม่ได้พูดคุยกันเลย 
ทักษะการพูดเราแย่ลง (อาจจะรวมถึงการคิด) การจะพูดอะไรสักอย่างต้องคิดนาน ไม่แน่ใจกับสิ่งที่จะพูด ประหม่าและกลายเป็นว่ารำคาญทุกครั้งที่ต้องอยู่ร่วมกับคนที่พูดมากๆ ไม่รู้สิ มันทำให้อึดอัด ไม่โล่ง เหมือนรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกอะไรก็ไม่รู้ 

กลับมาอยู่ในพื้นที่ของเราดีที่สุดแล้ว
เงียบสงบ สบายหู สบายใจ 
มีความเหงาเข้ามาเกาะบ้างแต่ก็ยังโอเค

:)


SHARE
Writer
N-I-C-H-A
My diary...
บันทึกเรื่องราว ความรู้สึกที่สัมผัสได้ในแต่ละวัน บางความรู้สึกอาจจะเกิดขึ้นและกลายเป็นอดีตไปแล้ว...

Comments