จดหมายถึงฉันในอนาคต


ฉันสงสัยอย่างนึงในตอนแรกที่เริ่มเขียน

ข้อความเหล่านี้จะหล่นหายก่อนจะไปถึงเธอคนใหม่ที่ฉันไม่รู้จักหรือเปล่า? 

หล่นหายเหมือนๆกับที่ทำหลายสิ่งหล่นหายไปในระหว่างการเติบโตไหม? 

ผู้คนที่อาจหลงลืมไปแล้วว่าหน้าตาเป็นอย่างไร
เพลงที่เคยชอบมากๆในช่วงนึงแต่ตอนนี้กลับจำเนื้อไม่ได้ ลูกหมาที่หลงเข้ามาอยู่ในบ้านแล้วหนีไป หรือความทรงจำที่คิดว่าจะไม่มีวันลืม
‎กลับคลับคล้ายคลับคลาว่าเรื่องเหล่านั่นเกิดขึ้นจริง หรือเป็นแค่การปะติดปะต่อเรื่องราวที่ถูกเผาไหม้โดยกาลเวลาเท่านั้น?


ฉันในตอนเด็กมักทำของหายอยู่บ่อยๆ
ถ้าไม่ทำหายเอง 
ก็จะถูกเด็กเกเรสักคนในห้องแกล้งเอาไปซ่อน
วุ่นวายจนพ่อแม่เดือดร้อนใจแทนอยู่บ่อยๆ


จนแล้วจนเล่าที่การรักษาของไม่เก่งของฉันได้กลายเป็นเรื่องธรรมดา 
แต่การเติบโตก็ได้สอนให้รักษาในสิ่งที่ควรรักษา ฉันจึงทำของหายน้อยลงกว่าเดิมไปมาก 
หรืออาจเรียกได้ว่าไม่มีอะไรที่ตั้งใจทำมันหายเลยสักอย่าง




แต่ฉันในตอนนี้ 

ที่ในอีกครึ่งปีจะอายุ18
ฉันในช่วงเวลาที่ต้องทำหน้าที่หลายๆอย่าง
ฉันที่บางทีก็เก่งกาจจนใครๆต้องตบบ่าแล้วบอกว่า ขอบคุณที่ตั้งใจเป็นอย่างดี

และฉันที่เป็นคนธรรมดา 
ที่ยังคงผิดหวังและเสียใจกับเรื่องราวที่ไม่ได้ดั่งใจ ยังเป็นมนุษย์สีเทาที่พอทำผิดเมื่อไหร่ เสียงของคนรอบข้างมากมายก็พร้อมจะดังขึ้นเพื่อซ้ำเติมว่าความผิดพลาดเหล่านั้นไม่ควรเกิดขึ้นเลย

ฉันในวันนี้คิดทบทวนถึงสิ่งที่สูญเสียไปรายทางของการเติบโต 



กับบางสิ่งฉันดูแลมันได้ดีพอหรือเปล่านะ?
กับบางคนฉันปล่อยให้เขาไปทำไมนะ?
กับบางความทรงจำฉันหลงลืมมันได้ยังไงนะ?



ทุกก้าวที่เดินออกไปข้างหน้าในชีวิต
คือทุกก้าวของการพบเจอ
และยังเป็นทุกก้าวของการสูญเสีย


ก้าวต่อไปที่ไม่อาจคาดเดาได้สักนิด ว่าเราจะทำอะไรหายไปโดยไม่ได้ตั้งใจอีกหรือเปล่า



แต่เราเดินถอยหลังกลับไปไม่ได้อีกแล้ว
หมุนเข็มนาฬิกาไปตามหาของที่หายไปก็ทำไม่ได้
จะนั่งไทม์แมชชีนกลับไปขอให้ใครสักคนอยู่กับเราต่อก็ทำไม่ได้

หรือแม้แต่อยากจะหยุดรออยู่ที่เดิมเผื่อว่าจะบังเอิญเจอในสิ่งที่ทำหล่นหาย 
เผื่อสิ่งนั้นกลับมา เผื่อใครบางคนจะเวียนกลับมาในที่ที่เคยอยู่ด้วยกัน

ก็ทำไม่ได้


หลายครั้งที่คนเราเอาแต่ใจ 
อยากให้บางสิ่งอยู่กับเรานานๆ หรือต่อให้จะต้องเคารพทุกการจากไป คนเราก็ยังเอาแต่เฝ้าภาวนาซ้ำๆ


'กลับมาได้ไหม?'

'กลับมาอยู่ด้วยกันตลอดไปได้หรือเปล่า'

คำถามเหล่านั้นจะถูกกลบจางด้วยเสียงนาฬิกา เสียงหวูดรถไฟ เสียงร้องไห้ในสนามบิน เสียงสวดที่ส่งไปให้พระผู้เป็นเจ้า

และความต้องการที่หวังสูงเกินไปเหล่านั้น
จะถูกลางเลือนด้วยภาพของพระอาทิตย์ที่กำลังขึ้นใหม่ กลุ่มควันสีเทาลอยจางลางจากเมรุสู่ท้องฟ้า ความห่างไกลเป็นหมื่นเป็นแสนไมล์ทะเล


เพราะในทุกชีวิตต้องมีการจากลา 
การสูญเสีย 
การทำบางสิ่งหรือบางคนหายไปในที่ที่ไปตามกลับมาไม่ได้เสมอ




และเราทำได้เพียงแค่นี้
ใช่



ก้มหน้าลง
ยอมรับในความเป็นจริง



แล้วใช้ชีวิตต่อไป




นาฬิกาไม่เคยรู้จักเหน็ดเหนื่อยที่จะเดินไปข้างหน้า บอกเวลาว่าผ่านไปนานแล้วนะกับบางสิ่ง 

นานจนทำให้บางความทรงจำไม่ได้เดินตามเรามาด้วย แต่เราก็แค่ต้องเดินต่อไป



ในอีก10ปีข้างหน้า กฏของเวลาก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงหรอก มันต้องทำหน้าที่ของมันไปเรื่อยๆ จนหลายสิ่งเดินหน้าไป 
พบวันหมดอายุขัยของมันเอง



ฉันพูดตามหลักความเป็นจริง
ถ้าฉันในอีก10ปีข้างหน้า
ยังไม่หมดเวลาที่จะต้องใช้ชีวิต
ได้โปรดให้อภัยตัวเอง 
กับหลายสิ่งที่ทำหายไป
อย่าเอาแต่ใจกับโลกใบนี้ 

ทุกสิ่งแค่เวียนเข้ามาแล้วจะจากไปไม่ช้าก็เร็ว


โปรดอย่าผูกพันกับทุกสิ่งให้มันง่ายดายนัก เพราะตัวเธอในวันนั้นก็อาจยังไม่สามารถแบกรับทุกสิ่งให้คงอยู่ต่อไปได้
ไม่ใช่แค่ตัวเธอหรอก 
มนุษย์คนไหนก็แบกโลกไว้ทั้งใบไม่ไหว 

จงปล่อยให้บางสิ่งที่อยู่กับเราไม่ได้ให้้้ไป
จงวางในสิ่งที่เราแบกมันไม่ไหวลง
และจงเลือกในสิ่งที่คุ้มที่จะเสียใจ
รับมันมา และต่อให้จะต้องสูญเสียอะไร

โปรดเถอะ ขอให้เข้าใจโลกใบนี้ที่มีคนมาแล้วไปไม่รู้เท่าไหร่เถอะนะ 



ถึงตัวฉันในอนาคตครั้งสุดท้าย
เธอกับวัยเยาว์ของเธอยังคงไม่จบไม่จาก 
เธอยังคงต้องค้นพบและสูญเสียอีกมากมาย
เธอยังคงต้องร้องไห้ไม่ต่างกับตอนเด็กที่ยายล้วงคอให้เพราะไอหนัก ยังคงต้องแอบเสียใจเมื่อได้ยินเสียงความผิดหวังจากคนอื่น 


ยังคงและยังคงไม่หยุดเรียนรู้ว่าโลกใบนี้เหวี่ยงหลายสิ่งเข้ามาหาเรา

และสุดท้าย

เราต้องคืนทุกอย่างไป

ฝากบอกเธอคนนั้นที่ฉันยังไปหาไม่ถึง
ฉันคนนี้ไม่อาจเป็นคนยิ่งใหญ่ที่สุด
แต่ยังคงทำงานหนักและมีความฝันที่ใหญ่เกินตัวไปมากอยู่เสมอ 
ฉันคนนี้ได้ให้อภัยทุกอย่างที่ทำให้เสียน้ำตา
ฉันที่ยังต้องเสียสละเพื่อแลกกับการเติบโตต่อไป



หวังว่าเราเจอกันเมื่อไหร่
เธอกับฉันจะเข้าใจกันได้ดี


และออกเดินทางเพื่อเรียนรู้ชีวิตไปพร้อมกันนะ





จากฉัน
วัยเยาว์เมื่อสิบปีที่แล้วของเธอ









SHARE
Written in this book
𝑺𝒘𝒆𝒆𝒕𝒆𝒔𝒕 𝒔𝒐𝒖𝒍
เติบโตจากทุกแผล
Writer
charrotss
kodaline — The one
let her (grow)

Comments

anathema
2 years ago
ขอบคุณมาก ขอบคุณที่เธอหวังว่าเธอเองในอนาคตจะกลับมาอ่าน และให้อภัยตัวเธอในอดีต ระหว่างช่วงเวลานี้ เวลาที่ตัวเธอคนนั้นในอนาคตมาอ่าน เธอจะเจอหลายสิ่ง หลายอย่างเข้ามาในชีวิต เธอจะเลือกในสิ่งที่เธอคิดว่าถูกและดี แต่บางสิ่งบางอย่าง ตัวเธอในอนาคตอาจมองว่ามันคือความผิดพลาด เราอยากให้เธอในอนาคตให้อภัยตัวเองเถิด ไม่มีการตัดสินใจครั้งไหนที่ผิดในช่วงชีวิตคนๆ หนึ่ง มันคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้วในขณะเวลานั้น อย่าหันกลับแล้วเสียดายหรือผิดหวัง แต่จงให้อภัย อย่างที่เธอในอดีตร้องขอไว้ ให้กำลังใจตัวเอง แล้วเดินต่อ และถึงเวลานั้น วันที่เธอกลับมาอ่านจดหมายของเธอนี้ เราจะดีใจมากถ้าเธอได้อ่านคอมเมนต์นี้ของเรา ถ้าเรายังไม่สลายไปกับอุโมงค์เวลา เราจะมาตอบเธอนะ
Reply
charrotss
2 years ago
ขอบคุณมากๆที่อ่านนะคะ ขอบคุณสำหรับข้อความใจดี ขอให้มีการเติบโตที่แข็งแรง เติบโตไปเป็นคนที่ตัวเองชอบนะคะ 💛
sasixapril
2 years ago
เคยได้ยินประโยคที่ว่าอย่าให้ตัวเราในอนาคตเกลียดตัวเองในอดีต หลายสิ่งหลายอย่างที่ทำพลาดไปอยากให้มนเป็นบทเรียนชีวิตจริงๆ ถ้าคุยกับตัวเองในอนาคตได้ก็อยากบอกว่าสู้ต่อไปสู้เผื่อคนในอดีตที่เคยทำผิดพลาดคนนี้ด้วย
Reply