ณ แดนแห่งความสุขของฉัน
จะว่าไป...ที่นี่ก็ไม่ได้อบอวลไปด้วยความสุข อย่างที่ใจฝันไว้ตลอดมาเพียงอย่างเดียวหรอกนะ
เมื่อความสงบเงียบเข้าครอบงำ มันทำให้นึกย้อนไปถึงเรื่องราวต่างๆมากมายที่เกิดขึ้น ตลอดช่วงเวลาที่มาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ 
ที่นี่...คือดินแดนมหัศจรรย์ เมืองที่ฉันฝันใฝ่ ไม่ว่าคราใดใจฉันก็มุ่งมาแต่ที่นี่เป็นอันดับต้นๆเสมอ 
ฉันเลือกมาใช้ชีวิตที่นี่ แม้กระทั่งตอนเอนทรานซ์เลือกคณะเรียน ทุกครั้งฉันบอกกับคนรอบกายว่า ที่นี่มีความสุขของฉันอยู่เต็มไปหมด มีห้างร้าน อาหารการกินสะดวก ถูกกว่าที่บ้านมากเป็นเท่าตัว มีทะเล มีป่า มีเขา มีน้ำตก มีหมอก มีสวนโดยรอบในระยะที่ฉันสามารถไปได้เองเพียงลำพังและการคมนาคมก็เข้าถึง สะดวกสบาย ค่าครองชีพถูกแสนถูก มีหอสมุดใหญ่โต พร้อมหนังสือน่าอ่านอยู่เต็มชั้นวาง ที่ฉันสามารถไปนอนเล่น หยิบอ่านได้ฟรี พักผ่อน รีแลกซ์ได้ตั้งแต่แปดโมงเช้ายันสี่ทุ่ม ซึ่งทุกอย่างไม่มีค่าใช้จ่าย เป็นจุดรวมพลพบผองเพื่อนทุกรุ่น ทุกสมัย เป็นอะไรๆทั้งหมดทั้งมวลที่ชีวิตฉันต้องการ ฉันมองเห็นเพียงเท่านั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันมองเห็นแต่เพียงเท่านั้นจริงๆ 
"แดนแห่งความสุขของฉัน"
จนวันนี้ วันที่ฉันหมดแรง วันที่ฉันนั่งลงคุกเข่าร้องขอความง่ายดายในชีวิต วันที่ฉันนั่งทบทวนทุกเรื่องราวที่ผ่านพ้นเข้ามา แล้วฉันดันพบว่า 'แดนแห่งความสุขของฉัน' มันไม่ได้ยังแต่ความสุขให้ฉันเท่านั้น ที่ผ่านมาฉันมองไม่เห็น เพราะไม่ได้มอง หรือเพราะความสุขมากกว่าจนลืมไปว่าบางครั้งก็เจ็บปวดเช่นกัน 

ครั้งหนึ่ง มันเคยมอบประสบการณ์ที่เจ็บปวดทั้งทางกายและใจจนไม่อาจลืมเลือนไปนานเท่านาน ครั้งนั้นเมื่อตอนมันสอนให้ฉันลอยเคว้งกลางอากาศและนอนเล่นบนถนนราดยางมะตอยเส้นนั้น พร้อมกับประสบการณ์การได้นั่งรถด่วนขอทางตลอดสาย เพื่อไปยังสถานที่ที่มีแต่เสียงร้องโอดครวญและหน้าตาอันบูดๆเบี้ยวๆของผู้คน

ครั้งหนึ่งฉันเคยงอนการ์ตูนที่หนีไปเที่ยวกับคนอื่น ไม่ยอมกลับมารับฉัน ทั้งยังลืมฉันทิ้งไว้กลางทาง กระทั่งเวลาผ่านพ้นไปฉันไม่อาจกลับไปหอนอนได้ ต้องเดินเตร็ดเตร่ไปทั้งมหาลัย และไปจบลง ณ ตรงลานกว้างใต้ตึกคณะแพทยศาสตร์ ใช่ ฉันนอนกลางลานใต้ตึกนั่นแหละคนเดียว มีกระเป๋าเป้ใบเล็กๆที่ติดตัวไว้หนึ่งใบหนุนหนอน กับน้องหมาตัวหนึ่งนอนเฝ้าข้างๆกระทั่งเช้า อากาศยิ่งดึกยิ่งหนาว ทรมานโคตรๆ จำได้ว่าโกรธการ์ตูนจนร้องไห้โยเยกับเพื่อนไปเกือบรุ่งสาง แต่หมอนั่นโทรมาง้อไม่ถึงสองนาทีตอนหกโมงเช้า ไถ่โทษบริการอย่างดีตลอดวันก็หายได้แบบดื้อๆ

ครั้งหนึ่งเจอสิ่งรุมเร้าจนไม่อยากเผชิญ เลยออกเดินเพียงลำพังในตอนสามทุ่มเศษ ตั้งแต่เขตมหาลัยจรดยาวไปสถานีขนส่งเป็นระยะทางกว่า 5 กิโลเมตร ความตั้งใจคือ โบกรถสักคันที่จะพาฉันไปบ้านเพื่อนสนิทฉันได้ เพื่อนที่อยู่ห่างออกไปราว 60 กิโลเมตร ถึงขนส่งไม่มีรถไป เพราะรถหมดตอนสามทุ่ม เพื่อนหลายคนเหมือนรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรพิเรนทร์ๆอีกตามเคย กระหน่ำโทรมาจนสายแทบไหม้ กระทั่งห้าทุ่มกว่าจึงจะสงบสติอารมณ์ลงได้เล็กน้อย เลยสาวเท้าเดินกลับทางเดิมแต่ไม่รู้ว่าจะไปไหน สุดท้ายไปนั่งทำมิวสิควิดีโอเพลงเศร้าเคล้าน้ำตาอยู่กับตุ๊กตาลุงโรนัลด์ ที่อยู่หน้าแมคโดนัลด์นั่นแหละ 

ครั้งหนึ่งช่วงที่ยังคลุกฝุ่น เงินน้อยไม่พอจะเปิดห้องสักห้องหนึ่ง อาศัยนอนบ้านคนนั้นที คนนี้ที หอเพื่อนคนโน้นที คนนู้นที ต้องแบกเป้ตะลอนๆไปทุกวัน ต้องเดินวันละหลายสิบกิโลไปทำงาน กลับห้องเพื่อน และเพื่อเซฟเงินไว้สำหรับซื้อข้าวกิน กระทั่งวันหนึ่งที่ทั้งเหนื่อยล้าจากงานตั้งแต่เช้าจนสามทุ่มติดต่อกันหลายวัน ข้าวเพิ่งถึงท้องมื้อแรกตอนสี่ทุ่ม จากโรงอาหารไปหอเพื่อนแค่กิโลเศษๆก็รู้สึกว่าไกลเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว ไม่อยากไปไหน อยากจะทิ้งตัวลงตรงนั้น เดี๋ยวนั้นเลย สมองก็ประมวลผลอย่างระรัวว่าคืนนี้ฉันจะไปนอนที่ไหนดี ที่ใกล้ที่สุด ที่ได้ทิ้งตัวลงอย่างสบาย และแน่นอนว่ามันคงไม่ใช่ลานกว้างใต้ตึกแพทย์อีกแล้วเป็นแน่ ฉันอยากได้ห้องต้องประสงค์!!! ฉับพลันทันเท่าความคิด คืนนั้นฉันได้ไปแอบนอนอยู่ที่ห้องลับตึกคณะ คณะนึง!!! เป็นห้องที่มีอยู่แต่เหมือนถูกลืม กระนั้นมันก็ยังได้รับการดูแลอย่างดี มีพรมมากพอที่ฉันจะใช้รองนอน มีผ้าที่เพียงพอที่ฉันจะทำมันเป็นหมอนและผ้าห่ม พัดลมสภาพดีและใช้การได้อย่างดี ห้องน้ำ (คนพิการ) อยู่ใกล้ๆถัดออกไปสักหน่อย และมันกว้างมาก ทั้งอ้างล้าง ทั้งกระจกรายรอบเพียบพร้อมเพียงพอให้ฉันอาบน้ำได้อย่างสุขสันต์ และกลับมาทิ้งตัวลงนอนอย่างสบายอุรา ตอนนั้นคิดๆไปก็ค่อนข้างอนาถาชีวิตที่จมได้ถึงเพียงนั้น กระนั้นมันก็นับว่าเป็นความโชคดีกว่าหลายชีวิตเป็นไหนๆ ถ้าไม่ได้ที่นั่นมันมีแค่สองทางคือ ฝืนสังขารลากเท้าเดินไปให้ถึงห้องเพื่อน และหรือเลือกกลับไปหาที่นั่งกึ่งนอนในลานกว้างๆตากอากาศหนาวๆต่อไป

ครั้งหนึ่ง ฉันเจอความรักมากมายหลายแบบที่นี่ ในคราเดียวกันก็เจอความสัมพันธ์ที่อับเฉาที่นี่เช่นกัน เช่นเดียวกับนายการ์ตูนที่เกิดขึ้นที่นี่ และมันคงจะจบลงที่นี่ไม่ต่างกัน

ถึงตอนนี้ไม่รู้ว่า แดนความสุขของฉันจะสุขดีอย่างที่เคยเป็นมา หรือจะแผ่วลง จืดจางจนฉันต้องเบนเข็มทิศหาแดนความสุขแห่งใหม่ เพื่อเริ่มต้นชีวิตนี้กันแน่ ??
แต่ฉันก็รักเธอนะ 
#ศิวิไลซ์หรือภาพลวงตา
SHARE
Written in this book
ณ SOMEWHERE
บันทึก ณ ที่หนึ่งที่ใดบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน
Writer
ItimZ
Smile Maker :)
A chubby girl who live in Wonderland! ;) It's always TEA time.

Comments