ขอกล่าวโทษระยะทาง ที่ทำให้ฉันคิดเข้าข้างตัวเอง



11,081 กิโลเมตร คือระยะทางจากฉันถึงเธอ—ไม่สิ ฉันควรจะเรียกมันว่า ระยะห่างระหว่างเรา

ใกล้มากพอ ที่จะคุยกันผ่านตัวอักษร
แต่ก็ไกลมากพอ ที่จะทำให้ไม่รู้ถึงความรู้สึกจริง ๆ ของอีกฝ่่่าย



เธอเป็นรักแรกของฉัน
ฉันเป็นรักแรกของเธอ

แต่ไม่มีใครเป็นฝ่ายเปิดปาก
เพราะฉะนั้นรักแรกของพวกเราจึงจบลงไปทั้งอย่างนั้น
ฉันยังคงกวาดตามองหาเธอในกลุ่มคน และเธอยังคงจดจำรายละเอียดเล็กน้อยของฉันไว้

เวลาผ่านไปแล้วหลายปี
ดาวหางดวงนี้ได้โคจรกลับมาทักทายดวงอาทิตย์อีกครั้งหนึ่ง

ฉันไม่สามารถรู้ได้ว่าเธอยิ้มอยู่หรือเปล่าขณะที่อ่านข้อความของฉัน แต่ฉันยิ้มไปทั้งวันเพราะข้อความจากเธอ

บทสนทนาในวันนั้นจบลงด้วยคำว่าฝันดี

ฉันตื่นเช้าขึ้นมาแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือ ภาวนาให้มีคำทักทายจากช่องแชตของเธอ
แล้วก็ไม่ผิดหวังกับคำว่า อรุณสวัสดิ์ ที่มาพร้อมกับสติกเกอร์หน้ายิ้ม
อา... ฉันกลัวกล้ามเนื้อใบหน้าเป็นตะคริวจัง

จากที่คุยกันอยู่เรื่องเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเรื่อง สามเรื่อง—ทุกเรื่อง ที่เธอบอกว่าฉันชอบเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวคงจะไม่จริงแล้ว เพราะฉันเล่ามันให้เธอฟังทั้งหมด

ไม่สิ—ต้องใช้คำว่า‘อ่าน’ เพราะเราไม่เคยโทรคุยกันเลยสักครั้ง มันดูมากกว่าเพื่อนเกินไปหน่อย

แต่ว่า...จากที่รู้สึกแค่เพื่อน มันก็เริ่มจะเปลี่ยนไป สภาพหัวใจฉันเหมือนลูกโป่งพองลม อััััััดแน่นด้วยความรู้สึกที่เกินกว่่่่่่านั้นและพร้อมที่จะแตกโพละตรงหน้าเธอตลอดเวลา แย่จริง

Oct 1, 01:10 PM
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ มีความสุขมาก ๆ นะ :)

วันที่หนึ่งเดือนสิบ คือวันเกิดของฉัน
ฉันนึกว่าเธอจะอวยพรตอนเที่ยงคืนเสียอีก
เดี๋ยวนะ—บ่ายโมงสิบนาที?
ยอมแพ้แล้ว เธออยากให้ฉันเขินตายหรืออะไร



วันนี้เป็นวันแห่งความรักที่ไม่มีดอกกุหลาบสี หวานใด ๆ ทั้งสิ้น จะมีก็แต่ความเปลือยเปล่าของหัวใจขนาดเท่ากำปั้นดวงนี้

หายใจเข้าลึก ๆ มือที่กดแป้นพิมพ์เริ่มจะสั่น

“นี่”
เราชอบนาย” ท่ามกลางเสียงฝนของฤดูใบไม้ร่วงที่เงียบงัน ฉันได้ยินเสียงโพละทีหนึ่งที่กลางอก 

“ขอโทษนะ”

ฉันกลายเป็นเศษลูกโป่งที่หลงเหลือหลังการระเบิดครั้งใหญ่แล้วถูกเหยียบซ้ำให้จมดินชื้นแฉะ ว่าแต่...ลูกโป่งนี่ร้องไห้ได้ไหม ขอบตามันร้อนผ่าวซะแล้ว

“ไม่เป็นไร”
“แค่ให้นายรู้ไว้ก็พอ :)” ตอนแรกฉันหวังให้เธอรูู้สึกเหมือนกัน แต่่มัันคงเป็นไปไม่ได้แล้วล่่ะ

“ขอบคุณนะ” 
.
.
.
.
.
แล้วหยาดฝนเหล่านั้นก็กลมกลืนไปกับหยาดน้ำตาบนหน้าของฉันเอง






Special thanks: 
- ขอขอบคุณระยะทาง ที่่่่ทำให้เธอมองไม่เห็น
ความเจ็บปวดของฉัน







SHARE
Written in this book
ฉันปล่อยให้มันคลุมเครือ
ก็แค่ความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันชัดเจน
Writer
cobaltblue
a well-wisher
I love the colour blue, as long as it reminds me of you.

Comments