บันทึกนึกขึ้นได้ : คนหาย
ในแต่ละปี จำนวนผู้คนที่สูญหายในแต่ละประเทศมีอัตราสูงขึ้น และมีแนวโน้มว่าจะสูงขึ้นไปอีก หลายคนให้ความเห็นว่าสาเหตุของการหายตัวไปของพวกเขาเหล่านั้นมาจากสภาพสังคมในปัจจุบัน การหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านของยุคสมัยนำพามาซึ่งร่องหลุมของกาลเวลา มีผู้คนมากมายตกอยู่ในร่องนั้น บ้างก็เต็มใจที่จะกระโดดลงไป บ้างก็ไม่รู้ตัวว่าตัวเองได้ตกลงมาอยู่ในร่องนี้ ร่องหลุมที่ว่าเหมือนเข็มนาฬิกาจะไม่เคลื่อนไหว แม้สิ่งของรอบข้างไม่ได้หยุดนิ่ง แต่หากมองจากภายนอก สิ่งที่มองเห็นคงเป็นเพียงภาพนิ่งหนึ่งภาพที่ถูกกัดเซาะด้วยคลื่นเวลา ไม่นานก็คงกร่อนตัวลงและหายไป

คนรอบข้างก็เหมือนกัน มีคนหายไปจากรอบตัวเราปีละหลายคน ส่วนใหญ่แล้วไม่ได้เป็นการล้มหายตายจากกลายเป็นฝุ่นขี้เถ้าที่ปลายปล่องเมรุ แต่เป็นการหายไปจากการหลงลืม หายไปจากกิจวัตรประจำวัน หายไปจากกิจกรรมที่เคยทำร่วมกัน หรือ หายจากการไม่มีผลประโยชน์ให้กัน

ยอมรับอย่างโดยดีว่า ยุคสมัยนี้มันเปลี่ยนจิตใจคนได้มากกว่ายุคสมัยที่เคยผ่านมา เราลืมเพื่อนที่รู้จักกันมาอย่างง่ายดายเพียงเพราะว่า เขาคนนั้นไม่ได้อัพเดทชีวิตตัวเองผ่านสื่อออนไลน์ เราลืมไปว่าเบอร์โทรศัพท์ที่เราเคยจดจำได้และยังมีอยู่ในลิสต์คอนแทคของโทรศัพท์มือถือที่เรากำถืออยู่เกือบทั้งวันนั้นไม่เคยถูกกดเรียกหาเลย ไม่แม้แต่จะเช็คว่ายังใช้เบอร์นี้อยู่หรือเปล่า และอีกอย่างที่มันช่างแสนเจ็บปวดที่ทำให้ผู้คนบางส่วนสูญหายไปจากเรา เพียงเพราะไม่มีผลประโยชน์ให้แก่เขา ไม่สามารถส่งเสริมเป็นฐานล่างของปิระมิดมหึมาของพวกเขาเหล่านั้น บ้างก็หมดประโยชน์แล้วก็หายหน้ากันไป เราอาจจะไม่ลืมเขา แต่เขาอาจจะพยายามลืมเรา แต่เราก็ไม่พยายามทำให้เขาจำด้วยการยื่นผลประโยชน์ให้เขา เราคงมองข้ามสิ่งเหล่านี้ไปแล้ว

ทั้งเขาและเราต่างก็เป็น คนหาย ของกันและกัน ไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมบางคนถึงได้เลือกกระโดดลงไปในร่องหลุมของกาลเวลา นี่นั่นคงไม่มีใครที่จะกลายเป็น คนหาย อีกต่อไป

แก่แล้วถึงนึกได้ว่า มีคนเคยคุ้นหน้าหลายคนหายไปจากรอบข้าง คงมีเหตุผลอีกเป็นล้านสำหรับการหายไป แต่อย่างน้อยคนที่ไม่หายไป พวกเขาก็ยังทำให้เรารู้จักคำว่า "Keep in touch" อย่างเป็นรูปธรรม เพราะคนมันจะลืม อยู่ตรงหน้ากัน ก็ยังถูกลืม
SHARE

Comments