"พื้นที่เสียใจ"
เราขอใช้พื้นที่ตรงนี้เป็นพื้นที่ให้เราระบายความรู้สึกของเราตอนนี้ลงไป เพราะเราไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้

หลังจากที่เรารู้ว่าคุณมี 'คนคุย' ซ่อนไว้หลายคน แต่เราก็ไม่สามารถบอกลาคุณได้ เพราะมันเจ็บปวดเกินไป เรายังอยากหลอกตัวเองต่อไป


แต่ในเมื่อรู้แล้ว เราก็หลอกตัวเองต่อไปไม่ได้


มันจะมีเรื่องของคุณเข้าหูเราเสมอ วันนี้คุณไปกับเขานะ วันต่อมาคุณไปกับอีกคน

เราพยายามไม่สนใจ แต่สุดท้าย เมื่อเรารู้ความจริง มันก็ยากที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม เหมือนตอนที่ไม่รู้ความจริงได้

ดังนั้นเราจึงมองเห็นความจริง ว่าทุกการกระทำของคุณล้วนเต็มไปด้วยพิรุธต่าง ๆ

พิรุธที่แต่ก่อนเรามองไม่เห็น

...หรืออาจจะเห็น แต่ทำเป็นไม่รับรู้...

ทั้ง ๆ ที่อยู่กับเราแท้ ๆ แต่กลับก้มหน้าคุยกับ 'คนคุย' ของคุณในโทรศัพท์ โดยไม่เกรงใจเราเลย

แล้วในวันนี้ คุณดูรีบร้อนที่จะกลับ หลังจากพวกเราเพิ่งไปทานข้าวกันได้ไม่นาน

คุณบอกว่าคุณจะกลับบ้านคุณ เราจึงขอแยกทางกับคุณตรงนั้นแล้วเดินเข้าไปมินิมาร์ทเพื่อหาขนมกิน

แต่ไม่คาดคิดว่าคุณจะเลี้ยวรถไปคนละทาง...

...คนละทางกับบ้านของคุณ...

สุดท้ายเราจึงตัดสินใจเรียกแท็กซี่เพื่อตามคุณไป ตามที่ใจเราสังหรณ์ และเรียกร้องให้ทำ

อาจเพราะแท็กซี่นั้นไม่สะดุดตา หรือเพราะคุณเห็นว่าเราเข้าไปในมินิมาร์ทแล้ว หรือเรามันดูโง่เกินไป หรืออะไรก็ตาม

ทำให้คุณไม่เอะใจเลย

สุดท้ายเราก็เจอคุณ...

...กับผู้หญิงที่ยืนรอคุณอยู่...


ทั้งเจ็บและชา เหมือนโดนตบหน้ากลางสี่แยก


ผู้หญิงคนนั้นยิ้มหวาน แล้วเดินเข้ามาหาคุณเหมือนรอคุณอยู่นานแล้ว และทำให้เรารู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่อย่างใด

คนขับมองเราเงียบ ๆ ไม่ได้ถามหรือก้าวก่าย

เราจึงตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความไปหาคุณ

'ถึงบ้านหรือยังคะ?'

...คุณไม่อ่าน...

ด้วยความเสียใจที่เอ่อล้นขึ้นมา แต่เพราะไม่อยากจะเชื่อ เราจึงโทรหาคุณ

เสียงสัญญาณผ่านไป แต่ละครั้งเหมือนดั่งจะพรากหัวใจเราไปด้วย

สุดท้ายคุณก็รับสาย...

"ถึงบ้านหรือยังคะ?"

"เพิ่งถึงพอดีเลย แล้วนี่ถึงบ้านหรือยัง?"

"ถึงแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"

"โอเคครับ"

"...เรารักคุณนะคะ"

"..."

"แค่อยากบอกเฉย ๆ น่ะค่ะ ไม่มีอะไรหรอก"

"..."

"แค่นี้นะคะ"

เรากดวางสายไป แม้จะได้ยินเสียงของคุณพูดอะไรบางอย่างก็ตาม

"ไป aaa ค่ะ"

เราบอกคนขับหลังจากที่เงียบมาซักพัก โชคดีที่คนขับเข้าใจ และวนไปส่งเราที่บ้าน ท่ามกลางน้ำตาที่ไหลรินลงมา

เราให้โอกาสคุณแล้วแท้ ๆ 

แต่คุณก็เลือกที่จะทำลายมันทิ้งด้วยมือคุณเอง

"คุณรู้มั้ย ว่าพระเจ้าสร้างน้ำตามาให้ผู้หญิงทำไม?"

คนขับถามเราขึ้นมา

"ทำไมเหรอคะ?"

"เพราะว่าพระเจ้าสร้างผู้หญิงขึ้นมาให้อ่อนแอ และมีผู้ชายคอยปกป้องผู้หญิง แต่ใช่ว่าเธอจะอ่อนแออย่างเดียว เพราะทุกครั้งที่เธอร้องไห้ เธอจะเข้มแข็งขึ้น ยิ่งเธอร้องไห้มากเท่าไร เธอก็จะเข้มแข็งไวขึ้นเท่านั้น ดังนั้นนี่จึงเป็นที่มาของน้ำตาผู้หญิง"

"..."

"ร้องไห้ออกมาเถอะครับ แล้วซักวันหนึ่งคุณจะเข้มแข็งขึ้น และไม่เสียน้ำตาให้กับเรื่องนี้อีก"

"...ขอบคุณมากนะคะ"

จบประโยคนั้นเราก็ร้องไห้ออกมาทันที เราเสียใจ เสียใจที่คุณทำกับเราแบบนี้ เสียใจที่ยอมหลับหูหลับตาเพื่อคุณ แต่คุณกลับไม่รักษาใจเราเลย เราเหนื่อยมาก เราไม่อยากรับรู้เรื่องของคุณ

เราไม่อยากสนใจแล้ว แต่เราก็ทำไม่ได้

เรื่องของคุณมีอิทธิพลต่อใจเราเสมอ

...สุดท้ายเราก็เสียใจ

...เสียใจเหมือนเดิม...

...เสียใจกับเรื่องเดิม..

...และเสียใจกับคนเดิม...



เมื่อไรจะจบซักที 



ความเสียใจแบบนี้ มันทรมาณจริง ๆ




SHARE
Writer
Leslie_R
Lost Stars
Even though we're no longer together, I still love only you...

Comments

TimeFlyer
1 year ago
อะไรที่ทรมาณต่อตัวเอง มิอาจเรียกว่าความรักได้ :)
Reply
Leslie_R
1 year ago
นั่นสินะคะ
mrloser
1 year ago
ดูโง่ แต่ผมก็โง่พอกับคุณที่ไปหลงรักคนใจร้าย.
Reply
Leslie_R
1 year ago
แม้อัจฉริยะแค่ไหน ก็ยังโง่งมได้ เมื่อตกหลุมรัก... แต่พวกเราแค่แย่หน่อยตรงที่ตกหลุมรักคนใจร้ายสินะคะ