Someone said
มีคนเคยบอกไว้ว่า
ความรักที่เจอ ‘จะทำให้เจ็บปวด’
จะทำให้ไม่สบายใจเหมือนเป็นไข้หายไม่ได้
จะทำให้เจ็บเจียนตายจนคิดว่าจะหาทางที่ทำให้หายดี ดูเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
จะเหมือนว่าโลกที่เคยมอง และเข้าใจว่าสวยงามมาตลอด....ก้อนเมฆ โลกสีชมพู การเดินจับมือ
เหลือแค่สีขาว เทา และดำ

แต่ใครบางคนก็บอกไว้เช่นกันว่าจงรักเถิด 
จงยอมให้ความรักได้เกิดขึ้น
ให้ความรักเป็นบทเรียนและครูชีวิต
เพราะไม่ว่าใครก็คาดเดาเรื่องความรักที่จะเกิดขึ้นกับฉันไม่ได้ ใครบางคนตรงนั้นอาจจะบอกเกี่ยวกับเรื่องความรักไม่ได้เต็มร้อยเปอเซนต์นัก

สิ่งเดียวที่ฉันสามารถรู้จากใครบางคนนั้น
ก็มีเพียงแค่หลักทฤษฎีสามสี่ข้อเกี่ยวกับความรัก
หากร้องไห้ ให้เข้มแข็ง
หากผิดหวัง ให้พยายามใหม่
หากล้มลง ให้ลุกยืน
จงมีหัวใจที่อ่อนโยน
แต่ก็แข็งแกร่งในเวลาเดียวกัน
หลังจากคำพูดเหล่านั้นจากใครบางคน
ฉันจึงหันกลับมามองความรักที่พื้นฐานที่สุด

ความรักที่แม่ฉันคอยพร่ำปฏิบัติให้ฉันดู
แม่สร้างความรักที่ดีให้ฉันดูก่อน
เป็นต้นแบบของความรักที่สมบูรณ์ในตัวของมัน
เป็นความรักที่ไม่ได้หวือหวาและไม่ได้เต็มไปด้วยความคาดหวัง
ฉันได้เรียนรู้เรื่องราวเหล่านั้นในขณะที่ฉันเติบโต

ความรักต้นแบบของแม่ ที่ฉันมองจากมุมของฉัน
เกิดทั้งความสุขและความผิดพลาด
มุมมองเกี่ยวกับความรักหลายมุม
บางครั้งฉันก็ซึมซับมันด้วยความสับสนปนไม่เข้าใจ และส่วนมากเป็นความไม่เข้าใจซะส่วนใหญ่

        ความรักที่แม่มีให้คุณตาทุกวินาที 
     ถึงแม้ท่านจะไม่อยู่แล้ว
        ความอ่อนโยนและห่วงใยที่แม่มีให้พ่อ
     ถึงแม้ท่านจะหย่าร้างกันเป็นปีที่สิบของปีนี้
        ความรักอย่างไร้ข้อแม้ที่แม่มีให้ฉันกับพี่
     ที่คงจะไม่มีใครรักฉันได้แบบนี้อีกแล้ว
        รวมถึงความรักที่แม่มอบให้ตัวของแม่เอง ในวันที่จำเป็นต้องกอดตัวเองในวันที่ไม่เหลือใคร

ความรักในมุมมองของฉันครั้งแรกจึงเปรียบเป็นดอกไม้ตามที่ใครบางคนบอกไว้อย่างเท่ๆ 
ว่าเราควรจะปลูกมันด้วยความใส่ใจ
หากรัก ก็จงปลูกต้นไม้ มิใช่เด็ดมันมาเชยชม

แต่แล้วฉันก็ผิดพลาด 
ฉันคำนวนการรดน้ำใส่ใจต้นไม้นั้นผิดไป
มอบความรักให้ดอกไม้สุดโปรดของฉันมากไป
จนมันก็ตายจากฉันไปเหมือนกัน

แต่ถึงที่สุดไม่มีใครเคยบอกไว้ว่าเราควรรดนำ้ด้วยสูตรไหน วันละเท่าไหร่บ้าง มันถึงจะออกดอกและผลอย่างสวยงามตามที่เราคาดหวัง
บทเรียนที่ฉันได้คือ ฉันเรียนรู้ที่จะรักอย่างพอดี



ดังนั้น
ตัวฉันในวันนี้
.....ฉันในวันที่เพิ่งจะอายุครบสิบเจ็ดปีมาหมาดๆ
ไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่าฉันเข้าใจความรักได้ดี
มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนและต้องเข้าใจในภาคปฏิบัติด้วยตัวเอง

ตอนนี้......ฉันไม่ได้หวังว่าความรักที่ฉันจะได้พบจะเป็นรักที่เพอร์เฟคราวกับเรื่องราวในนิทานอันสวยงาม

เรื่องราวในนิทานที่แม่อ่านให้ฟังก่อนนอนที่มีตอนจบเป็นความสุขนิรันด์ 
คงมีแค่0.001%ที่จะเป็นไปได้ว่าจะเกิดขึ้นจริง

ฉันจึงเตรียมพร้อมเสมอเพื่อรับความเจ็บปวด
ฉันเองรู้ดีว่าจะมีการเจ็บปวด

     รักที่ฉันอาจจะเจอคงไม่ได้ดีแบบที่คิด
แต่มันก็ไม่เป็นไรไม่ใช่หรอ ถ้าฉันจะผิดหวัง
     อาจเจ็บปวดเพราะไม่สมหวัง 
     ไม่เพราะฉันตั้งความหวังกับมันไว้มากเกิน 
     ก็อาจจะเพราะตัวฉันยังไม่เหมาะสมที่จะรัก
แต่ก็ไม่เป็นไรเช่นกัน เพราะฉันจะพยายามให้มากกว่าเดิม
     อาจจะเป็นเพราะรักมากเกินจนหน้ามืดตามัว
     หลงไปกับภาพเสมือนจริงของละอองรัก
     ที่ล่องลอย 
แต่ก็ดีแล้ว เพราะนั่นก็แปลว่าอย่างน้อยฉันก็ยังเคยได้รัก

                             .
                             .
                             .

ฉันไม่ได้ตามหาหรือเสียดายเกี่ยวกับอะไรก็ตาม
ที่ฉันทำหลุดมือไป

ไม่ได้นึกเสียดายเวลาที่ทุ่มเทไปตอนเรียนรู้เรื่องความรัก และลองเป็นนักรักมือสมัครเล่น
แม้ว่าตอนนั้นคิดว่าจะรักเพื่อจะฆ่าเวลาเล่น 
ก็ไม่มีเวลาให้เสียเปล่า
เพราะเวลาที่เคยเสียไปไม่เคยมีวันสูญเปล่า


ไม่ได้คิดว่าโลกสีขาว เทา ดำ ที่ฉันกำลังเจอคือเรื่องที่แย่ที่สุดในชีวิตของฉัน
กลับเป็นเรื่องที่ดีด้วยซ้ำ ฉันอาจจะพบเจออะไรในโลกสีขาว เทา ดำนี้ก็ได้

เวลาสอนให้ฉันเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น
เรียนรู้ว่าควรจะปล่อยอะไรไป ควรทำสิ่งไหนเมื่ออยู่ในสภาวะของความเจ็บปวด

ฉันอยากให้ทุกคนที่ฉันพบเจอและจากมา
อยากให้ ‘มีความสุขให้มากๆ’
เพราะสัดส่วนความสุขของคุณจะเป็นผลดีในความเสียใจอันเนิ่นนานและเจ็บปวดของฉัน

                              .
                              .
                              .

หากวันนี้ฉันอยากจะไปทะเล
เพราะมันคือสถานที่ที่ใครก็บอกว่าต้องไปเมื่ออยากจะร้องไห้
นั่งดื่มโค้กซ่าๆสักกระป๋องเผื่อมันจะทำให้ฉันรู้สึกดีมากขึ้น พร้อมกับทบทวนเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น

ฟังเสียงคลื่นให้มันกล่อมให้ใจเบาขึ้น
พร้อมบอกกับตัวเองว่าวันนี้ฉันไม่ใช่ผู้แพ้

ความรักที่ฉันปฏิบัติตามกฎสามสี่ข้อที่ฉันรู้ไปนั้น
สอนให้ฉันเป็นผู้แข่งขันที่รู้จักการให้อภัยต่างหาก
ความรักเป็นบทเรียนให้แก่ชีวิตฉันตามที่ใครบางคนบอกไว้ว่า ‘ความรักที่ไม่ใช่เรื่องแย่เท่าไหร่’

                             .
                             .
                             .

ตัวฉันในอนาคตอาจจะเป็นใครบางคนของคนอื่นคนที่สร้างกฎเงิ่นๆสองสามข้อเกี่ยวกับความรักไว้แล้วดันมีคนบ้าจี้ไปปฏิบัติตาม

ขอบคุณใครบางคนก็ตามที่ฉันไปพบเจอ
ทำให้ฉันได้มุมมองเกี่ยวกับความรัก

ภายในอนาคตตัวฉันอาจถูกเหวี่ยงไปเพื่อพบประสบการณ์ความรักในรูปแบบต่างๆอีก

พอถึงตอนนั้นฉันไม่รู้ว่า

ฉันจะทำได้ดีหรือเปล่า


จะเหมาะสมกับความรักนั้นมั้ย



ความรักจะทำให้ฉันเจ็บปวดสักเท่าไหร่



แต่เท่าที่ฉันรู้จากที่ใครบางคนบอกไว้




ความรักจะไม่ใช่เรื่องที่แย่อย่างแน่นอน

















SHARE

Comments

qcr11
2 years ago
ขออนุญาตนำบทความนี้ไปอัดเป็นไฟล์เสียงอ่านให้ผู้พิการทางสายตาฟังนะคะ 
Reply
ยินดีค่า😊
Plantnotes
2 years ago
สวยงามครับ
Reply
😊
misterfriday
8 months ago
ถึงแม้ว่าความรักจะมีราคาที่ต้องจ่าย แต่นั่นก็ทำให้เรารู้จักกับความเป็นมนุษย์นะครับ ชอบภาษาของคุณมากเลย :D
Reply
peanutbutterandyou
7 months ago
แง ขอบคุณค่ะ☺️