เก็บหัวใจใส่กะลา



เขาไม่ใช่รักแรกของสาวน้อยไร้เดียงสา
ไม่ใช่ผู้ชายที่ดีที่สุดในบรรดา‘พวกเขา’เหล่านั้น
ไม่ใช่คนที่ผู้หญิงคนหนึ่งคิดจะคบหาอย่างจริงจัง

แต่เขาเป็นเหมือนม่านหมอกในหุบเขา—ความคลุมเครือที่สวยงาม—ของเธอ



ความรู้สึกสีตุ่น ๆ ของเธอไม่เคยเปลี่ยนเป็นสีสดใสเลยสักครั้งที่ได้คุยกัน
แล้วยังไงล่ะ
เธอหลงรักควันสีหม่นของเขาเข้าแล้ว

“เมื่อไหร่จะใส่กรอบให้เรื่องของเราสักที”
“จำเป็นด้วยเหรอ”
นั่นสินะ สำหรับรูปภาพ—กรอบเป็นเหมือนกรงขังศิลปะ
หากไร้ซึ่งอิสระ มันจะถ่ายทอดออกมาให้ดีได้้ยััง
ไงกัน

เขาดึงเธอออกมาจากห้องหนังสือนั่น
ถามว่าโลกข้างนอกสวยกว่าที่เธออ่านมาไหม
“เหมือนปารีสเลยล่ะ—มีหอไอเฟลหอเดียวก็บดบังความสกปรกได้หมดเลย”
เธอตอบพร้อมรอยยิ้มกว้าง

เขายังคงฉุดมือเธอออกไปเที่ยว‘ปารีส’อยู่เนือง ๆ
เด็กสาวมองข้ามความสกปรกทั้งหมดไปที่มือของเขาที่กุมมือของเธอ
ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วจึงอมยิ้ม

บางทีเธออาจจะเป็นฮันนี่โทสต์และเขาเป็นไอศกรีมวานิลลา
อย่างน้อยก็ในสายตาคนอื่น
แต่ไม่หรอก
เธอว่าเธอเป็นกบตัวเล็ก ๆ ที่มีเขาเป็นกะลาครอบไว้ต่างหาก

I like the sad eyes, bad guys
Mouth full of white lies


ถึงกะลาใบนี้จะครอบคลุมพื้นที่แค่หนึ่งในเจ็ดพันล้านส่วนของโลก
แต่มันก็คือโลกทั้งใบของเธออยู่ดี


ผู้ชายที่ห่างไกลจากบรรทัดฐานความดีคนนี้ คือโลกทั้งใบของเธอ


บุหรี่ แอลกอฮอล์ ผู้หญิง เซ็กซ์และสิ่งอื่นที่ให้ความสุขแก่เขาได้
เขาเสพติดมันทั้งหมด
ควันบุหรี่สีเดียวกับหิมะ
แก้วเหล้าที่สะท้อนแสงไฟ
ของเหลวสีใสราวกับน้ำบริสุทธิ์
ดวงตาเฉี่ยวคมคล้ายโดนกระชากวิญญาณ
ใบหน้าของเขาพร่ามัวภายใต้สิ่งมัวเมาเหล่านั้น
แต่กลับชัดเจนที่สุดเมื่อเขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ แล้วจูบเธอ 

Kiss me in the corridor
But quick to tell me goodbye

แม่เหล็กสองขั้วดึงดูดกันแนบแน่น
จนสีน้ำเงินรู้สึกเหนื่อยหน่ายใจ
เขาทาสีตัวเองเป็นสีแดงแล้วจึงผลักอีกฝ่ายออก

เธอรู้ว่าบนโลกนี้ไม่มีคำว่าตลอดไป
ไม่มีเหตุผลให้เสียใจ เพียงแค่ไม่มีกะลาไว้ป้องกันแสงแดดที่แผดเผาผิวเธอก็เท่านั้น
.
.
.
อ๊ะ!
แย่จริง—เธอดันลืมหัวใจไว้ที่เขาเสียนี่
รู้ตัวช้าเกินไปหน่อยไหม
ของสำคัญขนาดนี้ไปลืมไว้ตอนไหนนะ
แล้วจะเอากลับคืนมาได้ยังไงล่ะ ในเมื่อเขาไม่แม้แต่จะทักทายเธอแบบนี้

“แล้วเขาล่ะ?”
“แล้วเขาล่ะ?”
“เขาล่ะ?”
เลิกถามกันสักทีี
แถวนี้ไม่มีไอศกรีมให้ทานคู่กับฮันนี่โทสต์แล้วล่ะ
เลิกหวังไปได้เลย
“เขานี่แย่ชะมัด”
เธอได้ยินใครสักคนพูด
ก็ใช่—เขาไม่ดีในทุกเรื่องนั่นแหละ
ยกเว้นเรื่องการใส่ใจเธอ

ผู้ชายคนที่ก้มลงผูกเชือกรองเท้าให้ ทั้ง ๆ ที่โกรธเธออยู่
กอดเธอในยามที่เธอต้องการมันที่สุด โดยไม่ต้องเอ่ยปากขอ
ทำอาหารให้เมื่อเธอบ่นหิวเพราะเธอทำเองไม่เป็น
เก็บขนมของโปรดของเขาไว้ให้เธอ แม้เขาจะอยากกินมันมากแค่ไหน
ถามความสมัครใจของเธอในทุกเรื่อง ถึงมันจะขัดความสุขของเขาก็ตาม

ซึ่งตอนนี้
แม้แต่การใส่ใจเธอ เขาก็ละเลยเสียแล้ว

กลายเป็นคนไม่ดีโดยสมบูรณ์


429 วันผ่านไปเห็นชื่อเขาแล้วหัวใจก็เจ็บแปลบ

อาจเป็นเพราะ
เขาไม่ใช่รักแรกของสาวน้อยไร้เดียงสา
ไม่ใช่ผู้ชายที่ดีที่สุดในบรรดา‘พวกเขา’เหล่านั้น
ไม่ใช่คนที่ผู้หญิงคนหนึ่งคิดจะคบหาอย่างจริงจัง

แต่เขาคือรอยเท้าของนีล อาร์มสตรองบนดวงจันทร์ ที่ตีตราประทับไว้แบบนั้นแล้วหายไป—ไม่เคยกลับมา







Song: Ghost - Halsey

I'm sorry I'm drunk. 












SHARE
Written in this book
หัวใจถูกสร้างมาเพื่อแตกสลาย
โปรดระมัดระวังการกระแทกของหัวใจในกล่องกระดาษ
Writer
cobaltblue
a well-wisher
I love the colour blue, as long as it reminds me of you.

Comments

sunsetinside
1 year ago
Halsey <3
Reply
cobaltblue
1 year ago
She won't come to Thailand 😥