เราอยู่บนโลกใบเดิมที่คุ้นเคย รอบตัวมีแต่คนแปลกหน้า
ฉันหันหลังให้กับประตูแห่งปฏิสัมพันธ์
หลงลืมผู้คนในบางครั้ง
รักการอยู่คนเดียว

กำแพงแห่งความรู้สึก
ก่อร่างสร้างตัวอย่างช้าๆ
ใบหน้าเฉยชาราวกับไม่มีความรู้สึกใด

ถ้อยคำกลายเป็นสิ่งไม่มีความหมาย
ความเดียวดายเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ

เฝ้ามองผู้คนอย่างเข้าใจ
ในบางครั้งกลับเวทนา

เลือกที่จะปิดประตูใส่ผู้คน
มากกว่าเปิดรับอย่างเต็มใจ

คนเหล่านี้เป็นใครกัน?
ฉันเฝ้าถามซ้ำๆ

ภายใต้รอยยิ้มที่แจกจ่าย
แลกมาด้วยคำติฉินนินทา

ภายใต้คำพูดที่ชื่นชม
แลกมาด้วยความระทมที่ต้องโดนแทงข้างหลัง

ยินดีที่จะพูดคุยกับคนแปลกหน้า
บางครั้งกลับรู้สึกดีกว่าคุยกับคนคุ้นเคย..


SHARE
Writer
StoryCollector
experience hunter
เกิดจากความช่างสังเกตุผู้คน สิ่งรอบตัว จนกลายเป็นนักสะสมเรื่องราว ชอบที่จะบันทึกประสบการณ์ที่ได้เจอ ทั้งจากตัวเอง จากเพื่อน จากคนรอบตัว หรือแม้กระทั่งคนแปลกหน้า มีความเชื่อว่าทุกคนมีเรื่องเล่าในแบบของตัวเอง.. Follow me : https://www.facebook.com/storycollectorsince2018/

Comments