Mail : ความคิดถึงจากอีกโลกหนึ่ง
ถึง : 'คุณ' ที่อยู่ที่แสนไกล...

   "เป็นไงบ้าง? สบายดีมั้ย?" ถ้าฉันได้พบคุณอีกครั้ง ฉันอยากจะพูดแบบนี้กับคุณเป็นสิ่งแรก

   เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ฉันไม่ได้พบคุณอีกเลย ตั้งแต่วันที่เราแยกทางกัน เราทั้งคู่ต่างใช้ชีวิตตามเส้นทางของตัวเอง พยายามปรับตัวให้ชินกับการอยู่ในโลกที่ไม่มีอีกฝ่ายอีกต่อไป ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนที่เข้มแข็งมากพอและปรับตัวให้ชินได้อย่างรวดเร็ว และฉันเชื่อว่ายังมีผู้หญิงอีกหลายคนที่อยากใช้ชีวิตร่วมกับคนแบบคุณ ซึ่งบางที... เธออาจจะทำหน้าที่คนรักและเพื่อนที่ดีของคุณได้ดีมากกว่าฉันแน่ ๆ
   มีอีกหลายเรื่องที่ฉันยังไม่ได้ขอบคุณคุณ เสียดายเหมือนกันที่เวลาของเรามันมีจำกัด และฉันผิดเองที่เป็นคนทำลายมันโดยที่ไม่เคยรู้อะไรเลย ...ฉันผิดเอง และมันสมควรแล้วกับบทลงโทษที่ฉันต้องเผชิญในตอนนี้ การที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ทำให้ฉันต้องเข้มแข็งมากขึ้น ถึงอย่างงั้นก็ตาม สิ่งที่ฉันยังไม่สามารถทำได้ตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ ...คือการพยายามไม่คิดถึงคุณ ยิ่งนานวันเข้าฉันยิ่งพบว่า การพยายามไม่คิดถึงคุณนั้น มันยากกว่าการคิดถึงอนาคตที่ไม่แน่นอนเสียอีก
   ยิ่งไม่คิดถึง ก็ยิ่งคิดถึงมาก ...จนฉันต้องกลับไปฟังเพลงเก่า ๆ วนลูปนับร้อยรอบเพื่อกลบความทรงจำที่ฉายขึ้นมาเป็นระยะ ๆ แต่ไม่เป็นไร... เพราะสักวันหนึ่งฉันก็จะชินไปเองกับการอยู่ในโลกที่ไม่มีคุณแบบนี้ ...จนเศษเสี้ยวหัวใจที่เหลืออยู่เย็นลงและด้านชาไปในที่สุด เศษเสี้ยวหัวใจที่ดูแข็งทื่อเหมือนเกราะของหุ่นยนต์เหล็ก แต่มีความเปราะบางที่ไม่ต่างอะไรกับแผ่นน้ำแข็ง
   สุดท้าย... ฉันไม่รู้หรอกว่าคุณอยู่ที่ไหน หรือจะได้พบกันอีกครั้งเมื่อไหร่... ฉันขอให้คุณได้พบกับคนของคุณที่ทำหน้าที่คนรักได้ดีกว่าฉันเร็ว ๆ นะคะ

จาก : ฉัน และ 'ความคิดถึง' ที่ไม่เคยส่งไปถึงโลกของคุณ

.   .   .   .   .

(End.)
   
SHARE
Writer
Midnight_Cat
Always in rain.
นึกอะไรออกก็พิมพ์ได้เรื่อย ๆ เก่งพิมพ์มากกว่าพูด

Comments