เดือนลับดับตะวัน
โอ้ใจนี้หนา 
เคยรักกันมาเก่าก่อนแต่ปางไหน
ต่อแต่นี้ไม่รักแล้วหรืออย่างไร
จึงได้ห่างไกลไม่เยี่ยมเยือน

ยามก่อนเคยเฝ้าสมอารมณ์จิต
ไม่เคยคิดให้ผิดวิปริตเหมือน
อันสายใยผูกไว้ไม่แชเชือน
โอ้เอ๋ยเดือนเจ้าลาลับดับลง
ลาแล้วเดือน เลื่อยลอย คล้อยตะวัน ดับแล้วฝัน รักนั้น ตลอดกาล
เคยเชื่อว่ารักนิรันดร์
แต่ลืมไปว่าสรรพสิ่งไม่เที่ยง

วันนี้รัก วันหน้าหมดรัก
วันนี้เป็นทุกข์ วันหน้าคืนสุข
วันนี้ร้องไห้ วันหน้ายิ้มได้
วันนี้ที่ถูกทอดทิ้งจากคนคนหนึ่งเพียงคนเดียว แต่จะเป็นวันที่ได้เห็นว่ามีใครอีกมายมากยังอยู่เคียงข้าง :)

SHARE

Comments