บันทึกของหลาน | today 00:18
ตอนนี้ฉันอายุผ่านมาครึ่งของ 25 แล้วนะ
ฉันอยู่กับปู่จอมเงียบจนฉันอายุ 5 ขวบ
ฉันต้องย้ายมาอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งเขาคือยาย
เราอยู่ต่างอำเภอ ต่างพื้นที่แต่เราอยู่ใน
โลกเดียวเดียวกัน ฉันคิดแบบนี้มาตลอด

อยู่ๆวันหนึ่งเสียงมือถือก็ดังขึ้น 
ย่า : ปู่เข้าโรงพยาบาลนะ
ฉันนั่งนิ่งอยู่นาน ทำอะไรไม่ถูก
ฉันคิดแต่ว่าทำไมต้องมาเป็นเขา
ฉัน : ปู่เป็นอะไร เดียวไปหานะ

พอถึงโรงพยบาล ฉันมองไปที่เตียงที่เขานอน
เป็นแค่เตียงเล็กๆ สายอะไรไม่รู้เต็มไปหมด
พอฉันเดินเข้าไป สิ่งแรกที่ฉันเห็นจากร่างกาย
เขาคือน้ำตาที่มันไหลออกจากตาของเขา

เสียงของย่าก็ดังขึ้นมา
ย่า : ปู่กับหลานเหมือนกันนะ ขี้ร้องไห้
ย่า : เอาทิชชู่ให้ปู่สิ เช็ดน้ำตานะ
พออยู่โรงพยาบาลในเมืองได้ครึ่งเดือนก็กลับ
มาบ้าน แต่ก่อนออกโรงพยาบาลย่าเคยบอกว่า "ต้องทำใจนะเพราะปู่มีเวลาอยู่ได้ไม่นาน"
ตอนนั้นเราต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ย่าเห็น
ฉันแทบเป็นลม ใจสั่น มันจุกยังไงไม่รู้
ก่อนออกโรงพยาบาลปู่ถามว่าจะกลับบ้านเมื่อไร
เราตอบไปว่า "รอปู่กลับมาก่อนนะ" ฉันแค่พูดแต่ทำตามที่พูดไม่ได้ ฉันกลับมาถามตัวเองเพราะอะไรกันนะถึงอยู่รอไม่ได้ เพราะอะไรกัน 


เวลาผ่านไป ฉันเอาแต่คิดมากเรื่องของปู่
ฉันไม่มีสมาธิเรียน ไม่มีอารมณ์ทำอะไรเลย 
ฉันกลับจากโรงเรียนก็เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟาย 
บอกให้พี่ที่บ้านนู้นส่งข่าว ส่งรูปมาให้


ผ่านไปอาทิตย์กับอีก 3 วัน
เสียงไลน์เด้งขึ้นมาตอนประมาณ 2 ทุ่มครึ่ง
พี่ : ปู่ตายแล้วนะ *พร้อมกับส่งรูปมา*
ฉันได้แต่ถามตัวเองว่าทำไม แค่บอกรักตอนที่ปู่ยังอยู่มันยากหรอ แค่บอกว่าหายป่วยไวๆนะ มันยากหรอ เราร้องไห้ฟูมฟายร้องทั้งคืน
ตอนฉันก้าวเข้าบ้านไปเจอรูปที่มันไม่ใช่รูปที่ดี
ฉันเอาแต่ร้องไห้ ฉันคิดว่าฉันปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยไม่ทำอะไรเพราะฉันไม่มีความกล้าพอที่จะบอก ไม่มีความกล้าหาญเหมือนชื่อเลยสักนิด

อย่าให้ความไม่กล้ามาทำลายทั้งชีวิตของเรา
 
ย่าบอกว่า ให้ลืมเรื่องนี้ไปเถอะนะ อย่าจมปักเลยนะเดี๋ยวปู่ไม่สบายใจ ปู่หลับสบายแล้ว....
ฉันได้แต่บอกรัก บอกคิดถึงในวันที่เขาไม่มีตัวตน
ฉันคิดถึงกับข้าวฝีมือของปู่ คิดถึงคนแกะปลาให้
คิดถึงคนปั้นข้าวให้ คิดถึงคนชอบกินสาคูไส้หมู
คิดถึงคนใส่ชุดเดิมๆวนกัน ไม่มีปู่แล้วนะ.... 


สิ่งที่หายไปแล้วมันไม่สามารถย้อนคืนมาได้
และมันก็ฝั่งใจเหมือนกันกับการที่เสียคนที่รักมากที่สุดไป อยู่ไกลกันจังหนูยังมีอีกหลายคำถามในใจที่ถามปู่อีกตั้งเยอะแนะ :(





SHARE

Comments