บันทึกของคนสองคน | today 10:46
ครั้งแรกที่เราได้คุยกันฉันดีใจมาก
และครั้งแรกที่เราเลิกคุยกันฉันก็เสียใจ
          มากเป็นธรรมดา
ตอนนี้ เราไม่ได้คุยกันแล้ว "เสียใจไหม"
ตอบได้เต็มปากเลย "เสียใจมากมาก"

เราไม่มีเหตุผลว่าเลิกคุยกันทำไม
หรือเพราะว่า มันสมดุลกันมากพอที่จะอยู่ต่อ
ตอนที่่เขาไป เขาทิ้งไว้แค่ความมึนงง
มันมีคำถามอยู่ในใจตลอดว่า 

"ทำไมเธอไปแบบไม่ลา"
เขาไปพร้อมกับความเงียบ


ครั้งแรกที่เราเลิกคุยกัน ฉันเอาแต่โทษตัวเอง
เอาแต่ร้องไห้ เอาแต่คิดมากทั้งวันทั้งคืน
โทษตัวเองว่า เป็นคนทำให้เธอต้องเดินออกไป
ฉันไมม่เอาอะไรสักอย่าง อยู่นิ่งๆไม่คุยกับใคร
ฉันเป็นแบบนี้มานานมากพอสมควร

เวลาผ่านมานานมากแล้ว ฉันก็ได้รู้
ว่า เราสองคนต่างกันมากเกินไป
เราสองคนไม่เหมือนกันสักรูปแบบ
นิสัยของเราสองคนก็ต่างกันมาก
การแสดงความรู้สึกก็ต่างกันมาก
และยังมีอะไรอีกมากมายที่ต่างกันมาก

ฉันมานั่งคิดทบทวนอยู่หลายวัน
ว่า ถึงแม้เราสองคนจะเลิกคุยกันไป
แต่เราควรดำเนินชีวิตต่อไปเรื่อยๆ
ส่วนเรื่องของเรา ฉันจะเก็บมันไว้
เธอคงยังเป็นเรื่องที่ดีสำหรับเรานะ :)
SHARE
Written in this book
ถึงคุณอดีต

Comments