ความคิดไม่มีมีเสียง
บางทีเราก็อิจฉาคนที่เม้าท์เก่งๆ
ที่ดีใจก็พูด เสียใจก็บอก อกหักก็เล่าให้ฟัง
เอาจริงๆเราก็ไม่รู้ว่าเราควรพิมพ์อะไร
เราแค่คิดว่าเราควรสื่อสารอะไรออกไปสักอย่าง

เราเป็นคนไข้ mdd กับ adhd
ที่เซ็งตัวเองมากทุกครั้งที่ไปหาหมอ
เราถูกถามทุกครั้ง ว่ามีอะไรจะถามหมอไหม
แต่เราก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับหมอ
ทั้งที่เรื่องในใจมันมีมากมาย

อย่าว่าแต่เรื่องเราป่วยเลย

ปกติเราก็เป็นคนที่พูดไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว
ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่
มันเกิดขึ้นได้ตั้งแต่การพรีเซ้นท์งาน
ไปจนถึงนินทาชาวบ้านกันในกลุ่มเพื่อนสนิท

จนบางทีเราก็อิจฉาคนที่เม้าท์เก่งๆ
ที่ดีใจก็พูด เสียใจก็บอก อกหักก็เล่าให้ฟัง

มีอยู่ครั้งนึง เรากับเพื่อนคนนึงเคยถูกถามว่า 
"ทำไมเลิกกับแฟน?"
เพื่อนเรานั้นสามารถเล่าได้เป็นวรรคเป็นเวร
แต่เรากลับไม่รู้ว่าต้องตอบอะไร เราได้แต่ยิ้ม
ทั้งที่ในใจเราก็มีเรื่องเป็นวรรคเป็นเวรเหมือนกัน
จนบางทีเราก็คิด ว่าที่เคยเรียนการจับใจความในวิชาภาษาไทย
หรือแม้แต่สกิลการเขียนเรียงความต่างๆ
มันไม่ช่วยอะไรเราในชีวิตจริงเลยเหรอ

เราพยายามสื่อสารความไม่โอเคของเรา
ผ่านคำพูดที่ดูไม่ชัดเจน แต่ซ่อนไปด้วยนัยยะ
ผ่านการกระทำ ผ่านสายตา
แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครเอะใจกับสิ่งเหล่านั้น

ความคิดไม่มีเสียง เรียกเธอไม่ได้ยิน
ปากอยากจะเอ่ยแต่ไม่ชิน
บางทีเราก็อยากถูกอ่านความคิดบ้าง
เพราะลึกๆเราหวังว่าจะถูกเข้าใจ
แต่จริงๆแล้วใครจะเข้าใจเราเท่าเราล่ะ
ไม่มีใครรักเราเท่าตัวเองอยู่แล้วนี่
บนโลกใบนี้น่ะ...



SHARE

Comments

VedaGENE
1 year ago
แต่บางที เราเข้าใจตัวเอง อาจจะไม่เข้าใจ ว่าตัวเองเข้าใจตัวเองจริงๆ หรือเปล่านะคะ 
Reply