[CUT SCENE] #นางฟ้า52Hz Special : เจ้าหมีนิสัยไม่ดี




"งั้น..."

"..."

"ถ้าเป็นรอยก็อย่าบ่นนะ"

แล้วฉันก็สนองความต้องการของคนตรงหน้าโดยการฝังเขี้ยวลงไปในไหล่อย่างไม่เกรงใจ

"อืออออ..."

ชาเย็นบีบท่อนแขนทั้งสองข้างของฉันแรงขึ้นเรื่อยๆตามแรงที่ฉันกัดเข้าไป จนกระทั่งฉันหยุด ถอนริมฝีปากออกมาจากบริเวณหัวไหล่แล้วมองดูผลงานของตัวเอง ชาเย็นจึงผ่อนแรงที่บีบท่อนแขนของฉันลง 

ตอนนี้ผิวขาวเนียนของคนตรงหน้านั้นเป็นรอยแดงจากฟันของฉันที่กัดเข้าไป จากความรู้สึกในตอนแรกที่อยากทำโทษ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าฉันรู้สึกผิดขึ้นมา หันไปมองคนที่ถูกกัด ชาเย็นก็กำลังมองมาที่หัวไหล่ของตัวเองเหมือนกัน ฉันสังเกตน้ำตาน้อยๆที่คลออยู่ในดวงตาของชาเย็นด้วย

"เจ็บมั้ย" ฉันใช้มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าของชาเย็นขึ้นมาให้สบตากับฉันพร้อมกับกล่าวออกไปอย่างรู้สึกผิด "ขอโทษ" พร้อมทั้งยกมืออีกข้างขึ้นไปลูบเบาๆที่หัวไหล่ของชาเย็นที่ตอนนี้ยังคงเป็นรอยฟันฉันอยู่

ชาเย็นส่ายหน้าดิ๊ก "ไม่เป็นไร เจ็บนิดเดียว"

"ไม่เอาแล้ว ไม่ทำแล้ว เธอเจ็บ"

"เค้าทนได้"

"ทนได้บ้าไร น้ำตาคลอเต็มเลยเนี่ย" 

พอฉันพูดแบบนั้นชาเย็นก็รีบยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาเช็ดน้ำตาของตนที่คลอออก

"พอแค่นี้เนาะ ไม่กัดแล้ว" ฉันเป่าเบาๆ ลงบนไหล่ของชาเย็นพร้อมกับประทับจูบลงไป ราวกับว่ามันเป็นเวทย์มนต์ที่จะช่วยไม่ให้ไหล่ของคนบนตักเป็นแผล 

"แต่..."

"..."

"ไม่ได้บอกว่าจะไม่ทำโทษต่อนะ"

ทันทีที่พูดจบ ฉันก็พุ่งเข้าไปประกบริมฝีปากของชาเย็นทันที ในทีแรกชาเย็นเหมือนจะตกใจเล็กน้อย แต่พอฉันเริ่มขยับริมฝีปาก คนโดนรุกก่อนก็ตอบรับกันเป็นอย่างดีพร้อมกับวาดแขนโอบรอบลำคอของฉัน ฉันก็โอบเอวคนบนตักเข้ามาให้ใกล้ชิดมากกว่าเดิมพร้อมกับกัดเข้าที่ริมฝีปากล่างๆเบาๆ เพื่อให้ริมฝีปากของคนบนตักเผยอออก ก่อนจะเป็นฉันเองที่เป็นฝ่ายสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเพื่อให้ลิ้นได้สัมผัสกัน เราหยอกล้อกันอย่างเร่าร้อน เกี่ยวกระหวัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

ในขณะที่ชาเย็นกำลังมัวเมากับรสจูบที่ฉันมอบให้ ฉันก็เป็นฝ่ายผละออกก่อน และพลิกตัวให้คนบนตักไปนอนพิงหัวเตียงแทน โดยที่ฉันวาดขาขึ้นคร่อมตาม 

"อยู่นิ่งๆนะคะ"

"..."

"ห้ามทำอะไร... แม้แต่นิดเดียว"

ทันทีที่ออกคำสั่งเสร็จ ฉันก็เริ่มแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของฉันด้วยมือของฉันเอง ทีละเม็ด ละเม็ด ฉันมองดูชาเย็นที่กำลังมองตามมือของฉันที่ไล่ลงต่ำไปเรื่อยๆ จนกระดุมเม็ดสุดท้ายถูกแกะ ฉันถอดเสื้อเชิ้ตออกโดยที่ยังไม่ละสายตาออกจากคนตรงหน้า เมื่อเสื้อเชิ้ตหลุดออกจากตัวฉันไปแล้ว ฉันก็เห็นว่าชาเย็นแอบมองบราสีดำที่ปกปิดท่อนบนของฉันไว้พร้อมกับกลืนน้ำลาย ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสบตากับฉัน

"ยกตัวขึ้นหน่อยค่ะ"

ชาเย็นยอมทำตามคำสั่ง ฉันเอื้อมไปที่ด้านหลังของชาเย็นพร้อมกับเสื้อเชิ้ตที่เพิ่งถอดออกได้ไม่ถึงนาที นำมันมาใช้ประโยชน์ในการมัดข้อมือทั้งสองข้างของชาเย็นเข้าด้วยกัน

"เธอ... ทำอะไร"

"ก็ทำโทษยังไงล่ะคะ"

ฉันจูบเบาๆที่ริมฝีปากของชาเย็น ก่อนจะผละออก แล้วใช้นิ้วชี้ทาบทับลงไปที่ริมฝีปากชุ่มชื้นนั้นแทน เกลี่ยเบาๆ ก่อนจะส่งมันเข้าไปในโพรงปาก หนึ่งนิ้ว... สองนิ้ว... ซึ่งชาเย็นก็ยอมรับมันเข้าไปแต่โดยดี พร้อมกับใช้ลิ้นหยอกล้อกับสิ่งที่อยู่ในโพรงปากของตนเอง

นัยน์ตาหยาดเยิ้มของเรามองกันอย่างไม่วางตา ราวกับว่ากำลังเล่นเกมอะไรสักอย่างที่ใครหลบตาออกไปก่อนคนนั้นแพ้ และแน่นอนว่าคนแพ้ก็หนีไม่พ้นคนที่ถูกทำโทษในค่ำคืนนี้ เนื่องจากว่าฉันใช้มืออีกข้างปลดตะขอชั้นในที่อยู่ด้านหลังออก ทำให้ชั้นในหลุดออกจากร่างกายของฉัน ชาเย็นกลืนน้ำลายอีกครั้งเมื่อสิ่งที่อยู่ใต้บราปรากฏแก่สายตา

ฉันดึงนิ้วออกมาจากโพรงปากของชาเย็น แล้วก็แทนที่มันด้วยสิ่งที่ฉันเพิ่งถอดออกมันจะร่างกาย

"คาบให้หน่อยค่ะ"

ชาเย็นทำตามอย่างว่าง่าย

"เด็็กดี..."

ฉันจูบเบาๆที่หน้าผากของชาเย็นเพื่อเป็นการมอบรางวัลให้กับคนเก่ง และเมื่อผละจูบออกมา ฉันก็เริ่มใช้มือของตัวเองลูบไล้ไปตามร่างกายของฉัน ชาเย็นเลิกที่จะสบตากับฉันแล้วมองมือทั้งสองข้างของฉันสลับไปมาแทน

มือข้างหนึ่งของฉันอยู่ที่หน้าอก ฉันลูบวนมันไปมาอยู่สักพักสลับทั้งสองข้างจนกระทั่งปลายยอดของมันคัดตึง ฉันจึงเริ่มเคล้นคลึงเบาๆ ส่วนมืออีกข้างของฉันนั้นไล้ลงต่ำไปเรื่อยๆ จากหน้าท้อง ไปยังท้องน้อย จนผลุบหายเข้าไปในกางเกงขาสั้นกุดที่ฉันยังคงสวมใส่ไว้อยู่ ชาเย็นยังคงไม่ละสายตาออกจากมือของฉันที่อยู่ด้านล่าง ถึงแม้ว่ามันจะผลุบหายเข้าไปในกางเกงแล้วก็ตาม

ในเมื่อมือของคนตรงหน้าใช้ไม่ได้ ฉันก็ต้องยืมมือของตัวเองก่อนล่ะตอนนี้...

"อือออ..."

ฉันครางออกมาเบาๆพร้อมทั้งหลับตาลงเมื่อฉันใช้นิ้วสัมผัสกับจุดที่ไวต่อความรู้สึก หมุนวนรอบจุดนั้นไปเรื่อยๆ มืออีกข้างก็ยังคงทำหน้าที่ในการเคล้นคลึงหน้าอกเปลือยเปล่าต่อไป

ฉันลืมตาขึ้น สบตากับคนตรงหน้า ชาเย็นขมวดคิ้ว หายใจแรง พวงแก้มทั้งสองข้างมีเลือดฝาด ส่วนปากที่คาบชั้นในของฉันก็ดูเหมือนจะสั่นน้อยๆ

คงจะทรมานน่าดู...

เสียงครางของฉันเริ่มหนักขึ้นเมื่อความเสียวซ่านเริ่มก่อตัวขึ้นมามากขึ้น ฉันลงน้ำหนักมือ ทั้งข้างล่าง และข้างบน ขาของฉันที่ใช้คร่อมอยู่เริ่มสั่น เรี่ยวแรงค่อยๆเหือดหายไป ฉันจึงซบใบหน้าลงกับซอกคอของคนตรงหน้า สูดกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่ฉันชอบเข้าไป มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกลุ่มหลงมัวเมา ด่ำดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์มากกว่าเดิม

ฉันละมือด้านบนออกจากหน้าอก เปลี่ยนไปเกาะที่ไหล่ของคนตรงหน้าแทนพร้อมกับจิกลงไปเบาๆเพื่อระบายอารมณ์ ในขณะเดียวกันนิ้วมือด้านล่างก็ทำงานอย่างหนัก ทั้งลงน้ำหนักแรงขึ้น ทั้งรวดเร็วมากขึ้น ฉันรู้สึกเหมือนกับบางอย่างในร่างกายใกล้จะระเบิดออกมา ริมฝีปากของฉันสั่นระริก เสียงครางของฉันหนักขึ้น ดังขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

"ช... ชาเย็น เค้าไม่ไหว.. ล.. แล้ว"

และในจังหวะสุดท้ายที่ฉันขยับนิ้วให้ถี่รัวที่สุด ทุกอย่างก็ระเบิดออกมาพร้อมกับเสียงครางยาว ร่างกายของฉันกระตุกเกร็ง สมองขาวโพลน ฉันดึงมือออกมาจากกางเกงขาสั้น โถมตัวใส่คนข้างหน้าพร้อมกับอาการเหนื่อยหอบ

ในขณะที่ฉันกำลังใช้ร่างกายของชาเย็นเป็นที่พักพิงหลังจากที่ฉันจัดการอะไรๆด้วยตนเองเสร็จสรรพ ฉันก็รับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของคนตรงหน้า ฉันจึงลืมตาขึ้นมาและยันตัวเองขึ้นนั่งเหยียดหลังตรงเหมือนเดิมเมื่อจังหวะหายใจของฉันกลับมาเป็นปกติ

ชาเย็นยังคงคาบชั้นในของฉันไว้อยู่ ที่มุมปากนั้นมีของเหลวใสเปรอะอยู่เล็กน้อย คงจะเป็นเพราะปากที่ปิดไม่สนิททำให้มันไหลออกมาได้ สายตาของชาเย็นเว้าวอน ราวกับว่าต้องการอะไรบางอย่าง ฉันจึงดึงชั้นในที่ชาเย็นคาบไว้ออกมาเพื่อให้เจ้าตัวได้เอ่ยในสิ่งที่ปรารถนา

"ณิษา ปล่อยเค้า"

"ไม่ค่ะ"

"นะคะ"

"ไม่"

ชาเย็นพยายามดิ้น แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะฉันก็รัดไว้แน่นพอสมควร

"คนไม่ดีต้องถูกทำโทษไง"

"ไม่เอา เค้าจะไม่ทำอีกแล้ว"

ฉันเลิกคิ้วขึ้น

"ไม่ทำอะไรคะ"

"จะไม่ใส่เสื้อตัวนี้อีกแล้ว"

"ใส่ได้ค่ะ แต่ต้องบอกก่อน ไม่ใช่แอบใส่ไปร้านเหล้าแบบนี้"

"อื้อ"

"สัญญานะ"

"สัญญา... แต่ว่าตอนนี้ปล่อยเค้าก่อนนะ"

"ให้ปล่อยทำไมอะ"

"นะ...."

ฉันเลือกที่จะไม่ตอบ แต่เลือกที่จะจูบปิดปากคนตรงหน้าอีกครั้ง ทำให้ลิ้นของเราหยอกล้อกันครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ชาเย็นลุ่มหลงมัวเมาลงไปในห้วงแห่งอารมณ์จนยากที่จะถอนตัว และเมื่อฉันแน่ใจแล้วว่าผู้ถูกทำโทษในค่ำคืนนี้ติดกับโดยสมบูรณ์ ฉันก็เริ่มบรรเลงบทลงโทษต่อโดยการลากฝ่ามืออย่างแผ่วเบาลงบนร่างกายของชาเย็น ตั้งแต่ปลีน่อง หัวเข่า ลากไปอย่างช้าๆ ไล่สูงขึ้นไปจนถึงบั้นท้ายที่มีกางเกงยีนส์ขาสั้นปิดไว้ ฉันจึงตัดสินใจลากมือมายังด้านหน้า ปลดกระดุมกางเกงยีนส์พร้อมทั้งรูดซิปลงไป ตามด้วยการดึงขอบกางเกงทั้งนอกทั้งในลงพร้อมกัน ชาเย็นให้ความร่วมมืออย่างดี ทำให้ฉันสามารถรูดมันลงไปจนมันหลุดออกจากร่างกายของชาเย็นได้ ตอนนี้ท่อนล่างของชาเย็นนั้นเปลือยเปล่าโดยสมบูรณ์

ชาเย็นอึดอัด ฉันรู้ ถึงแม้ในตอนนี้ฉันจะหลับตาเพราะกำลังแลกรสจูบกับชาเย็นอยู่ แต่ฉันก็รับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวร่างกาย การบิดเร่านั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อฝ่ามือของฉันลากสูงขึ้น จนในที่สุดก็มาหยุดอยู่ที่ต้นขา ฉันลูบไล้ไปมาอยู่สักพัก ก่อนที่จะเคลื่อนเรียวนิ้วไปสัมผัสยังจุดกึ่งกลางของร่างกายที่บัดนี้นั้นเปียกชื้นเนื่องจากอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไม่ได้รับการระบาย

"ฮึก..."

ชาเย็นเป็นฝ่ายถอนจูบออก และซบใบหน้าลงกับไหล่ของฉันเมื่อฉันทำกับชาเย็นในแบบเดียวกับที่ฉันทำให้ตัวเองเมื่อครู่ ถ้าข้อมือทั้งสองข้างไม่ได้มัดไว้ ป่านนี้ชาเย็นคงยกมันมาโอบรอบคอของฉัน หรือไม่ก็คงจะจิกเล็บลงบนไหล่เพื่อหาที่ระบาย 

แต่ครั้งนี้คือการทำโทษ....

ผู้ถูกทำโทษจะไม่ได้รับสิทธิ์ในการปลดปล่อยอะไรทั้งสิ้น ถ้าฉันไม่อนุญาต

ฉันถอยตัวออกมาในขณะที่นิ้วยังทำการปรนเปรออยู่ ทำให้ชาเย็นในตอนนี้ไร้ที่พึ่งพิง

อยากเห็นสีหน้าของคนถูกทรมานเหลือเกิน...

"เงยหน้าขึ้นมาค่ะ"

ชาเย็นยังคงก้มหน้า ไม่ยอมฟังตามคำสั่ง ฉันจึงใช้มืออีกข้างที่ว่างจับเข้าที่คางแล้วเชยมันขึ้นมา ในคราแรกคนตรงหน้าก็ขัดขืน แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับฉัน ชาเย็นเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากน่ารักที่ฉันเคยจูบนับครั้งไม่ถ้วนกำลังถูกขบด้วยฟันจนห้อเลือด บ่งบอกถึงความทรมานได้เป็นอย่างดี

"ลืมตาขึ้น"

"...."

"ลืมตา"

เมื่อฉันย้ำครั้งที่สอง ชาเย็นจึงยอมทำตามคำสั่งของฉันโดยการค่อยๆปรือตาขึ้นมามอง ดวงตาคู่นั้นฉ่ำไปด้วยน้ำ ที่ฉันรู้ว่ามันไม่ได้มาจากความเศร้าโศกเสียใจแต่อย่างใด ฉันเหยียดยิ้มให้กับคนตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางคับแคบและร้อน

"อะ.."

ชาเย็นหลับตา เชิดใบหน้าขึ้น ริมฝีปากที่ถูกขบกัดถูกปล่อยให้เป็นอิสระโดยเจ้าตัวเพื่อที่จะได้สะดวกในการปลดปล่อยเสียงอันหน้าอายออกมา ฉันชื่นชมภาพสวยงามตรงหน้าอยู่สักพักก่อนจะขยับตัวลงไปนอน จนใบหน้าของฉันอยู่ในระดับเดียวกับกลีบดอกไม้สวยงาม เพียงแค่ลมหายใจที่รินรดก็ทำให้ชาเย็นบิดเร่าทรมานแล้ว แต่แค่นี้ยังไม่พอ ฉันยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะใช้ปลายลิ้นหยอกล้อกับของสวยงามตรงหน้าพร้อมกับขยับนิ้วในร่างกาย เข้า... ออก...

"อ๊ะ.."

ชาเย็นครางเสียงสูงทันทีเมื่อถูกสัมผัสเสียดสี และยิ่งครางหนักมากขึ้นเมื่อทุกอย่างมันรวดเร็วและหนักหน่วงมากยิ่งขึ้น 

ฉันเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนเมื่อฉันรู้สึกได้ว่ามันคงใกล้จะถึงจุดปลดปล่อยแล้ว ฉันจึงถอนริมฝีปากและเรียวนิ้วออกจากร่างกายของคนตรงหน้าแล้วถอยออกมา มองดูภาพคนหมดสภาพที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย

ชาเย็นปรือตาขึ้นมาอย่างช้าๆ มองฉันด้วยสายตาเว้าวอน พร้อมกับเอื้อนเอ่ยคำขอด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและสั่นเครือ

"ณิษา.."

"คะ?"

"ช่วยเค้า.. หน่อย.."

"ไม่ค่ะ"

"งั้น.. ปล่อยเค้า.. นะ"

"จะไม่ดื้ออีกแล้วใช่มั้ย"

"อือ ไม่ดื้อแล้ว.. ไม่เอาแล้ว.."

"ถ้าดื้ออีกก็จะโดนแบบนี้อีกนะ"

"อือ"

ฉันขยับเข้าไปจูบปลอบคนด้านหน้าอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อคลายปมเสื้อเชิ้ตที่ถูกใช้เป็นอุปกรณ์ในการผูกมัดข้อมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน

และเมื่อมือทั้งสองข้างเป็นอิสระ ชาเย็นก็ผลักฉันลงบนนอนราบบนเตียง พร้อมกับประกบจูบอย่างร้อนแรง ราวกับเป็นสัญญาณเตือนว่าต่อไปนี้จะเป็นการเอาคืนให้กับคนใจร้ายที่มาทำโทษกันในวันเกิดได้ลงคอ

และฉันก็ถูกเอาคืนอย่างที่คิดไว้จริงๆ...


.
.
.
.
.


ชาเย็นทรุดตัวลงข้างฉันด้วยอาการเหนื่อยหอบในทันทีที่ฉันได้รับการปลดปล่อยอีกครั้ง เราแข่งกันหายใจอยู่สักพัก ผ่านไปอยู่ครู่หนึ่งทุกทุกอย่างสงบลง ทั้งอุณหภูมิร่างกายที่ลด จังหวะการหายใจที่กลับมาเป็นปกติ เราไม่ได้พูดอะไรกัน จนกระทั่งท้องของฉันส่งเสียงร้องประท้วงออกมาเพื่อเป็นสัญญาณว่าร่างกายต้องการอาหาร

บ้าเอ๊ย.. แล้วมาร้องตอนนี้อะนะ

"กินข้าวยังเนี่ย" ชาเย็นนอนตะแคงมาทางฉันพร้อมกับถาม ในขณะที่พูดก็ใช้มือเกลี่ยไรผมที่เกะกะบนใบหน้าของฉันไปด้วย

"ยังเลย"

"เฮ้ย งั้นไม่หิวแย่เลยเหรอ ไปกินเลย"

"บ้า มากินตอนนี้เนี่ยนะ"

"แล้วหิวมั้ยล่ะ"

"ไม่เท่าไหร่"

"งั้นอาบน้ำก่อนค่อยหาไรกิน เคมั้ย"

"...ก็ได้"

ชาเย็นยันตัวลุกขึ้นอย่างง่ายดายราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้ทำกิจกรรมสูบพลังงานมาก่อน แต่ฉันนี่สิ แทบจะไม่มีแรงลุกเลย 

"ชาเย็น"

"หืม"

ฉันมองตาของชาเย็นในแบบที่ใช้เวลาที่จะอ้อน พร้อมกับพูดออกไปด้วยเสียงน่ารัก "อุ้มเค้าหน่อย"

แน่นอนว่าชาเย็นไม่มีทางปฏิเสธ ชาเย็นอุ้มฉันลุกขึ้น แล้วเราก็เข้าไปอาบน้ำด้วยกัน

เราสองคนใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงในการอาบน้ำ (อาบน้ำอย่างเดียวจริงๆ) และเมื่อออกมาจากห้องน้ำ แต่งตัวเสร็จสรรพเรียบร้อย ฉันก็เดินไปยังตู้เย็น เปิดประตูตู้แล้วหยิบเค้กที่ฉันกะจะซื้อมาเซอร์ไพรส์ออกมาจากตู้เย็น เอามาวางบนโต๊ะญี่ปุ่นที่อยู่กลางห้องของเรา แล้วก็เดินไปหยิบจานและช้อนสำหรับใช้กินมาวางด้วยกัน

"หืม เค้กวันเกิดเค้าเหรอ"

"ใช่"

"ไม่เซอร์ไพรส์หน่อยเหรอ หยิบมาแบบนี้เลยอะนะ"

"ก็กะจะเซอร์ไพรส์ตอนเธอกลับมาอะ แต่เค้าโมโหก่อน เลยไม่อยากเซอร์ไพรส์แล้ว"

"โอ๋ๆ" ชาเย็นเดินเข้ามาหอมหัวฉัน "ไม่โมโหแล้วนะ"

"หายแล้ว เพราะเค้าทำโทษคนดื้อไปเยอะ"

คนถูกทำโทษอมลมพองแก้ม "ร้ายนะเจ้าแมว"

ฉันไม่ตอบ แต่เลือกที่จะแลบลิ้นออกไปใส่คนตรงหน้า แล้วก็หันกลับมายังเค้ก ฉันแกะกล่องออก เอาเทียนที่ซื้อเลข 2 กับเลข 0 ที่ซื้อมาด้วยปักลงไปคู่กันตรงหน้า

"ก็คือทำต่อหน้าเจ้าของวันเกิดงี้เลยอะนะ"

"แล้วไม่ได้ไง"

"ได้สิๆ"

ฉันหันกลับมาให้ความสนใจกับเค้กต่อ เมื่อฉันรู้สึกว่ามันเข้าที่เข้าทางแล้วฉันจึงจุดไฟแช็กเพื่อให้ปลายเทียนติดไฟ เสร็จแล้วก็ลุกขึ้นไปปิดสวิตซ์ไฟ ทำให้ทั้งห้องเหลือแต่แสงจากเปลวเทียนและแสงจากด้านนอกที่เล็ดรอดเข้ามาผ่านผ้าม่าน

"อธิษฐานเลยยย"

"แบบนี้ก็ได้เหรอ"

"อย่าบ่นมากสิ อธิษฐานไป"

เงาจากแสงเพียงเล็กน้อยทำให้ฉันมองเห็นชาเย็นลางๆ ชาเย็นนั่งลงข้างๆโต๊ะญี่ปุ่น กุมมือทั้งสองเข้าด้วยกัน ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วก็อยู่นิ่งๆแบบนั้น คาดว่าน่าจะกำลังอธิษฐานอะไรบางอย่าง

จะอธิษฐานอะไรนะเจ้าหมีตัวนี้

เมื่ออธิษฐานเสร็จชาเย็นก็เงยหน้าขึ้นมาเป่าเทียน เมื่อเทียนดับแล้วฉันจึงเปิดไฟ เดินกลับไปหาชาเย็นพร้อมกับนั่งลงข้างๆ

ฉันหอมแก้มนุ่มน่ารักที่ฉันชอบมันนักหนาเข้าไปฟอดหนึ่ง

"สุขสันต์วันเกิดนะคะชาเย็น"

"อื้อ" ชาเย็นหันมายิ้มให้กัน

"รักนะ"

"รักเหมือนกัน"

พูดจบชาเย็นก็หันกลับไปยังเค้ก ใช้มีดตักเค้กตัดแบ่งบางส่วนออกมาใส่จาน จากนั้นใช้ช้อนตักมันขึ้นมา แต่แทนที่จะตักเข้าปากตัวเอง ชาเย็นกลับยื่นช้อนมาให้ฉันแทน

"เจ้าภาพไม่กินอะ" ฉันถาม

"ไม่เอา ก็เธอหิวอะ"

"แต่เค้าซื้อมาให้เธอกินนะ"

"ก็จะกินด้วย แต่เธอต้องกินเยอะกว่าเค้า เพราะเธอหิว"

"แล้วเธอไม่หิวเหรอ"

"ก็กินอะไรมาบ้างแล้วไง เธอกินรองท้องก่อนเถอะ แล้วเดี๋ยวเราออกไปหาอะไรกินด้วยกันอีก"

"ชวนเค้ากินเยอะอีกแล้วอะ"

"หรือจะบอกว่ากินแค่นี้แล้วอิ่ม"

ฉันเถียงไม่ออก เพราะตั้งแต่คบกับชาเย็นมาฉันก็กินเยอะขึ้น และชาเย็นก็รู้ดีว่าถ้าปล่อยให้ฉันท้องว่างเมื่อไหร่ฉันจะปวดท้องแทบทุกครั้ง

"งั้นก็รีบกินเร็ว อ้าปาก"

แล้วฉันก็อ้าปากรับเค้กวันเกิดเข้ามาเคี้ยว เจ้าของวันเกิดมองฉันที่กำลังเคี้ยวเค้ก แล้วด้วยเหตุใดฉันก็ไม่ทราบ อยู่ๆชาเย็นก็หอมแก้มฉันไปหนึ่งฟอด ก่อนจะหันกลับไปสนใจเค้ก และตักมันเข้าปากของตัวเองบ้าง

ก็เป็นอย่างงี้แหละน้า.. ชาเย็นน่ะ..

สุดท้ายชาเย็นก็ยังเป็นคนอบอุ่น คนดีที่ฉันรักอยู่เสมอนั่นแหละ แค่อาจจะทำตัวเป็นเด็กนิสัยไม่ดีบ้าง แต่ยังไงก็กลับมาเป็นคนเดิมอยู่ดี

วันเกิดปีนี้ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าชาเย็นจะอธิษฐานอะไร แต่ฉันเองที่ไม่ใช่เป็นเจ้าของวันเกิดก็แอบอธิษฐานต่อหน้าเค้กไปแล้ว ถึงจะมีสิทธิ์หรือไม่ก็ตามเถอะ

อธิษฐานว่า ขอให้ฉันได้อยู่กับชาเย็นในวันเกิดตลอดไปน่ะ..

และฉันสัญญาว่าจะทำให้คำอธิษฐานเป็นจริงด้วย!!






Writer talk :
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด นี่ชั้นแต่งอะไรลงไป 555555555555555555555555555555555555 
จริงๆตอนนี้ควรจะลงตอนวันเกิดน้องใช่มั้ยคะ แต่เพิ่งว่าง ไม่ว่ากันนะคะ ;___;
สามารถไปสกรีมได้ที่แฮชแท็ก #เจ้าหมีนิสัยไม่ดี #นางฟ้า52Hz นะคะ
สำหรับใครที่ยังไม่เคยอ่านเรื่องนี้ แต่ผ่านมาเห็น storylog เรื่องนี้ ก็สามารถไปติดตามได้ที่จอยลดา เรื่อง #นางฟ้า52Hz นะคะ ♥



SHARE

Comments

1NGBEUL
1 month ago
อ่อกๆแอ่กๆ ณิษาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา่
Reply
iiwakemaebe
1 month ago
กริ้สสสสส เขิลลลล ใช่ๆๆ ใส่เสื้อแบบนี้ก็ต้องโดนลงโทษละน๊า เจ้าหมีนิสัยไม่ดี
Reply
MAIGOD
1 month ago
อื้อหือออ ลงโทษกันดุเดือดมากค่ะ จะเป็นลมมม 555555555
Reply
Marusama
1 month ago
แงงงง อ่านแล้วเขิลมากค่ะ เจ้าแมวร้ายมากนะ ต้องโดนเจ้าหมีเอาคืนเยอะๆแล้ว ถถถถถถถ /สู้ๆกับเรื่องเรียนนะคะไรท์ เป็นกำลังให้นะคะ 
Reply
เขิลลลลลล ยืนกรี้ดคนเดียวอยู่หน้ากระจก 55 แต่เขิลมากกกก😳😳😳😳
Reply