#Chapter1 วัสสานะวิปโยค


เราเคยชินกับฝนที่ฉ่ำเย็น แม้จะมีห้วงเวลาแห่งพายุพาพัดมาในบางครั้ง
ฝนทำให้ฉันคลายร้อน
ชะล้างใจขุ่นมัวของฉัน
...ฉันเลิกเศร้าหมอง...

ฝนรดลงในพื้นหญ้า
ให้โอกาสดอกไม้นานาพันธุ์
ได้เบ่งบานสดใส..

ฤดูกาลไม่ยาวนานเท่าไหร่
ฉันรู้ดีว่าฝนไม่สามารถตกลง
ให้แก่ฉันตลอดไปได้อย่างนั้น

บางทีพายุก้อทำให้ฝนครวญคราง
กลายเป็นหยดน้ำที่เหน็บหนาว
สุดหนาวและหวาดกลัวในช่วงเวลาแบบนั้น

เราทิ้งระยะห่างจากฤดูกาล
ไม่ลนลานแม้ฝนจะไม่มาหา
ฉันเชื่อว่าเธอจะเย็นอย่างนั้น
ฉันหวังให้เธอกลับมา

แต่ทว่า...น้ำตาของฉัน
หมดร่างกายก้อยังไม่ก่อเกิดไอน้ำขึ้นมา
ให้เธอเหลียวมอง

ฉันอาจเป็นเหตุที่ทำให้ฝนไม่ชุ่มเย็น
รอคอยให้เธอเป็นหยดน้ำที่ฉันหวัง

ฉันเป็นคนพเนจรที่ไม่วิเศษ
ไม่มีพลังมากพอ
ยิ่งสร้างเท่าไหร่ก้อยิ่งเติมต่อ
ให้ฝนหนีจากฉันไป..
กลายเป็นพายุถาโถมเข้ามาแทน

CHANTARA W.

SHARE
Written in this book
Diary Electronic

Comments